Reflection: Passion Sunday, Lent Year B - April 5, 2009: MAHAL O BANAL NA ARAW?

Mga Mahal na Araw na naman! Bakit nga ba MAHAL at hindi BANAL ang tawag natin? Di ba Holy Week ang tawag natin sa ingles? Bagama't mas tama ang translation na "Banal", ay naangkop din naman, sa aking palagay, ang pagsasalin at paggamit natin sa salitang "Mahal". Kapag sinabi mong "mahal" maari mong ipakahulugang "something of great value" o "precious". Para sa ating mga Kristiyano ay MAHAL ang mga araw na itong darating... sapagkat sa mga araw na ito ay pagninilayan natin ang pagtubos sa atin ni Jesus sa pagkakaalipin sa kasalanan sa pamamagitan ng kanyang paghihirap, kamatayan at muling pagkabuhay! "Of great value" sapagkat tinubos tayo ni Jesus sa halagang hindi maaaring tumbasan ng salapi... sa pamamagitan ng kanyang katawan at dugo! Ang "Mahal" din ay nangangahulugang "close to our hearts, dear..." Naaangkop din ang pakahulugang ito sapagkat ang mga araw na ito ay nagpapakita sa atin ng walang hangang pag-ibig ng Diyos na nag-alay ng kanyang bugtong na Anak upang tayo ay maligtas... Nakakalungkot sapagkat maraming tao ngayon ang ginagawang "cheap" o mumurahin ang mga araw na ito! Imbis na magbisita Iglesya ay beach resort ang binibisita. Imbis na magpunta ng Simbahan at magdasal ay natutulog ng buong araw . Imbis na magnilay at manalangin ay nanood ng sine... ang precious... nagiging cheap... ang mahal nagiging... mumurahin! Sanaay maibalik natin ang tunay na pakahulugan ng mga araw na ito. Simula sa Lunes ang tawag natin sa mga araw na ito ay Lunes Santo, Marters Santo, Miyerkules Santo, Huwebes Santo at Biyernes Santo... dapat lang sapagkat "Banal" ang mga araw na ito. Banal sapagkat "mahal" ang pinuhunan ng Diyos... walang iba kundi ang kanyang bugtong na Anak. Ang mga pagbasa ngayon ay nag-aanyaya sa ating magnilay sa pagpapakasakit at pagkamatay ni Jesus. Kaya nga ang tawag din sa pagdiriwang ngayon ay "Passion Sunday" o Linggo ng Pagpapakasakit ng Panginoon. Sa mga araw an ito ay subukan nating maging seryoso sa ating buhay panalangin at paggawa ng mga sakripisyo. Baka matapos ang mga Mahal na Araw na hindi natin ito nabigyan ng sapat na pagpapahalaga. Sayang!!!

Reflection: 5th Sunday of Lent Year B - March 29, 2009: PAGPATAY NA NAGBIBIGAY BUHAY

Sabi ng isang text: "Babala sa mga friends ko na di kumakain ng taba, di nagpupuyat, di nagkakape, di umiinom ng alak, di naninigarilyo. Mabubuhay kang malungkot ! Patay na kaming lahat... buhay ka pa!" hehehe... Hindi ito panghihikayat upang tayo ay malulon sa bisyo. Kung sa bagay may mga tao naman kasi na sobra ang pag-iingat sa buhay. May mga iba na napakarami ang pagbabawal sa buhay... bawal ang pork, hipon, karne, itlog...Nag-eenjoy pa kaya sila sa buhay nila? Ang motto nga ng isang kaibigan kong maraming dinadalang sakit sa katawan ay: "If you eat you'll die. If you don't eat you'll die. You will die just the same... so why not eat and die!" May pagkapilosopo ang aking kaibigan ngunit kung iisiping mabuti ay may butil ng katotohanan ang nais niyang ipahiwatig. Hindi masama ang magmahal sa buhay at mag-alaga ng ating katawan. Ngunit ang labis na pagmamahal ay hindi na natatama. May babala si Jesus tungkol dito: "Ang taong labis na nagpapahalaga sa kanyang buhay ay siyang mawawalan nito..." Markahan ninyo ang salitang... LABIS! Ibig sabihin wala sa lugar, sobra, di na nakakatulong! "Ngunit ang napopoot sa kanyang buhay ay siyang magkakaroon nito hanggang sa buhay na walang hanggan." Hindi ibig sabihin na dapat nating kamuhian ang ating buhay. Ang pagkapoot na sinasabi dito ay ang "paglimot sa sarili upang magbigay buhay sa iba!" Hinalintulad ni Jesus ang kanyang sarili sa isang butil ng trigo na kinaikailangang mamatay upang magkamit ng bagong buhay. At iyon ay ginawa niya sa pag-aalay ng kanyang buhay sa krus upang tayo ay magkamit ng buhay na walang hanggan. Ang kuwaresma ay naayong panahon upang magpraktis tayo ng "self-dying". Hindi "suicide" o pagkitil ng sariling buhay ang pakahulugan nito. Ang "self-dying" ay may kaugnayan sa "self-denial" na nagtuturo sa ating katawan upang maging disiplinado at mapalakas ang ating "will power". Sa self-denial ay itinatanggi natin sa ating katawan ang maraming bagay na hindi naman talagang masama. Ito ay pagtanggi sa mga bagay na nagbibigay ng kasarapan sa ating buhay. Labis na pagkain, panood ng TV, shopping (para sa mga may pera), computer games, labis na pagtetext, etc... Patayin natin ang masasamang hilig upang mabuhay tayo na disiplinado at makatulong sa iba. Patayin ang labis na pagmamahal sa sarili upang makapaglingkod sa kapwa... Hindi lahat pala ng pagpatay ay masama... may pagpatay na buhay ang ibinibigay.

Reflection: 4th Sunday of Lent Year B - March 22, 2009: LOVES KA NIYA!

"Bakit ba siya ang gusto mong pakasalan? Tingnan mo naman ang mukha niyang kasintahan mo... di kayo bagay! Ang mata niya parang mata ng kuwago! Ang ilong niya parang hinog na kamatis! Ang buhok niya... HIV (Hair Is Vanishing)! Ang kutis nya parang naagnas na bangkay! Sigurado ka ba?" tanong nila sa babaing ikakasal. "Oo naman... kasi I fell in love with him!" "Fell in love? Na-fell inlove ka sa mukhang yan na tanging nanay lang ang puwedeng magmahal?" At ito ang pamatay na banat ng magandang dalagita: "Yes, i fell in love with him... not with his face but with his heart!" Eh di wala ng kumontra! hehe... Totoo nga naman ang kasabihang "love is blind". Sa isang taong nagmamahal, di mahalaga ang mukha o itsura... walang pinagkaiba sa kanila ang gwapo at pangit! (Kaya huwag mawawalan ng pag-asa ang marami sa inyo!) Ganito rin marahil ang Diyos nang mahalin Niya ang tao. Di niya tiningnan ang ating pagkamakasalanan. Nagmistulang bulag ang Diyos para sa atin. Pinatunayan Niya ang Kanyang pagmamahal na kahit na hindi tayo karapat-dapat ay inialay Niya ang Kanyang bugtong na Anak upang makamit natin ang kaligtasan. Totoo na makatarungan Siya... ngunit Siya rin ay maawain... Nagpaparusa ngunit mapagpatawad! Bago mo pa siya mahalin ay minahal ka na Niya. Ang panahon ng Kuwaresma ay magandang pagkakataon upang pagnilayan ang pagmamahal ng Diyos ng sagayon ay makita natin ang ating pagiging makasalanan! Mas madaling makita ang itim kung itatapat natin sa puti. Mas madaling makita ang ating pagiging makasalanan kung itatapat natin sa walang hanggang pag-ibig ng Diyos. Doon mo lang makikita kung gaano pa kalaki ang iyong pagkukulang upang suklian ang Kanyang pagmamahal. Kaya nga hindi rin dapat tayo magsawang lumapit sa Diyos at humingi ng tawad para sa ating mga kasalanan. Hindi dahilan ang paulit-ulit na pagkakasala natin upang hindi na tayo lumapit sa Sakramento ng Kumpisal. Mas lalo pa nga nating kinakailangan ang mapagpalayang pag-ibig ng Diyos sa tuwing inaalipin tayo ng kasalanan. Wag kang mangamba kapag ang pakiramdam mo ay makalasanan ka. Isa lang ang ibig sabihin nito... LOVES KA NIYA!

Reflection: 3rd Sunday of Lent Year B - March 15, 2009: ITABOY ANG MASASAMANG ESPIRITU!

Minsan ako'y naanyayahang mag house-blessing ng aking tita sa Bulacan. Pagkatapos ng blessing ng kanilang bahay ay may lumapit sa aking isang babae, medyo may katandaan na ang edad ngunit bongga ang pananamit at kuntodo sa make-up: "Father, pakidamay n'yo naman ang bahay namin. Gusto ko rin sanang pabasbasan. Kung puwede e ngayon na!" Balak ko sanang tanggihan sa kadahilanang may naghihintay pa akong susunod na lakad ngunit tinanong ko siya upang hindi lumabas na ayaw kong tanggapin. "Bakit naman nagmamadali ka?" tanong ko sa kanya. "Kasi Father nakakaramdam kami ng masamang espiritu sa loob ng aming bahay." Sumunod na lang ako kahit na may pag-aalinlangan at takot ako sa multo at masasamang espiritu. Pagpasok ng bahay ay napansin kong may tatlong magaganda at balingkinitang mga babae sa loob. Pagkatapos ng blessing ay pabiro kong sinabi sa may-ari: "Ang suwerte n'yo naman madam, ang gaganda naman ng mga anak ninyo..." Sabay naghagikhikan ang mga dalaga. "Father, di po namin nanay yan!" "E bakit mama tawag n'yo?" tanong ko. "Eh Father..." nakayuko at nahihiyang sagot nila, "Mamasan po namin s'ya!" Muntik ko nang maihagis ang dala kong holy water sa kanila! Bahay pala ng mga kalapating mababa ang lipad ang binasbasan ko. Kaya naman pala may mga masasamang espiritu sa bahay! Kung minsan masyado nating nabibigyang pansin ang mga "evil spirits" sa ating paligid ngunit nakakaligtaan nating itaboy ang "evil spirits" sa ating mga puso! Kung iisipin ay mas mahirap pa ngang kalaban ito sapagkat hindi mo ito nakikita at namamalayan. Kalimitan ay nag-aanyo pa nga itong maganda, kaakit-akit at kahali-halina. Ang tinutukoy kong evil spirits ay ang kasalanan. Naging templo tayo ng Espiritu Santo noong tayo ay nabinyagan kung kaya't ang ating katawan ay banal o sagrado kaya nga may tungkulin tayong panatilihing malinis ang templong ito sa anumang uri ng kasamaan. Ang kasalanan tulad ng pagmamataas, pagkainggit, katakawan, katamaran, kahalayan, masamang pagnanasa... ay mga masasamang espiritu na sumasapi sa atin at sumisira sa templo ng Diyos. Ipagtabuyan natin ito habang may panahon pa. Ang panawagan ng Kuwaresma ay "kabanalan" ngunit ito ay imposibleng mangyari kung hinahayaan nating masaniban tayo ng masasamang espiritu at pinaghahari ito sa ating buhay. Sa kuwaresmang ito ay ipagtabuyan natin ang masasamang espiritu! Sabihin natin tulad ni Hesus: "Lumayas kayo dito... huwag n'yong gawing palengke ang bahay ng aking Ama!"

Reflection: 2nd Sunday of Lent Year B - March 8, 2009: PAGBABAGONG-ANYO SA KUWARESMA

Ang Kuwaresma ay panahon ng pagbabago... bagong buhay... bagong anyo! Isang pari ang naglakad sa isang madalim na eskenita isang gabi. Bigla na lamang naramdaman niya ang matulis na bagay na tumutok sa kanyang likuran: "Holdap ito! Ibigay mo sa akin ang wallet mo." Nagkataong nakasuot siya ng "Roman collar" kaya ng humarap siya ay nagulat at hiyang-hiyang sinabi ng holdaper: "Naku! Pasensiya na po Father. Di ko alam na pari pala kayo." Para mapanatag ang kalooban ng holdaper ay inalok niya ito ng sigarilyo. "Naku Father, pasensiya na kayo. Di na ako naninigarilyo ngayon. Kuwaresma eh! Dapat magbagong-anyo!" "Pagbabagong-anyo"... ito ang Ebanghelyo natin ngayon sa ikalawang Linggo ng Kuwaresma. Ang mga alagad bago umakyat ng bundok ay may pag-aalinlangan pa rin kay Jesus bilang kanilang kinikilalang pinuno at "Mesias". Pagkababa ng bundok, pagkatapos maranasan ang kanyang pagbabagong anyo, ay nabago ang kanilang pagtingin sa kanya. Bagamat hindi nila maunawaan ang paghihirap na daraanan ni Kristo ay isang "bagong anyong" pinuno at panginoon ang kanila ngayong kinikilala. Sa katunayan hindi si Jesus ang nabagong- anyo kundi sila! Tayo rin, katulad ng mga alagad ay nangangailangan ng pagbabago. Marami tayong dapat na baguhin sa ating mga sarili. Walang taong hindi nangangailangan ng pagbabago. Lahat nagkakamali. Lahat may pagkukulang. Masamang pag-uugali, paulit-ulit na kasalanan, bisyo... lahat ay nanawagan ng isang tunay na pagbabago. Ang pagbabagong anyo ni Hesus ay dapat na maging inspirasyon at aspirasyon nating lahat. Inspirasyon upang bigyan tayo ng karagdagang lakas ng loob na mamuhay na mabuti at "tanggalin ang pangit na anyo" ng ating masasamang pag-uugali at nakagawiang masamang gawain. Aspirasyon na dapat ay magbigay sa atin ng pag-asa na may gantimpala at kaluwalhatiang naghihintay sa atin tulad ng natamo ni Hesus pagkatapos N'yang mabuhay na mag-uli. Ngunit ang pagbabagong-anyo na ito ay dapat makatotohanan at bukal sa ating kalooban. Dapat ay tugma ang ating pagnanais sa ating ikinikilos sapagkat kung hindi ay magiging panlabas lang at pakitang tao ang ating ginagawa. Isapuso natin ang isang tunay na pagbabagong-anyo. Magbago tayo para kay Kristo!

Reflection: 1st Sunday of Lent Year B: March 1, 2009 - O TUKSO... LAYUAN MO AKO! (Reposted)

May nagkumpisal sa isang pari: "Bless me Father for I have sinned... Father, I had bad thoughts in my mind." Tanong ng pari: "Did you entertain them my son?" Sagot naman ng binata: "No Father! I did not entertain them... they entertained me!" ehehe! Ang tukso nga naman... kahit saan ka lumingon, naroroon. Kaya nga mga mali ang dating kanta ni Eva Eugenio (Huh? Sino sya? Tanungin n'yo na lang nanay at tatay n'yo!) na ni-revive naman ni Sunshine Cruz. Sabi ng kanta: "O tukso... layuan mo ako!" Ang tukso hindi maaring lumayo, bagkus lalapit at lalapit ito sa atin hanggang malaglag tayo sa kasalanan. Si Hesus nga na anak na ng Diyos ay hindi na-exempted sa tukso. Ang malaking pagkakaiba lang ni Hesus sa atin ay "nilabanan at napagtagumpayan niya ang tukso!" Dalawang paraan ang ginamit ni Hesus na maari din nating gamitin lalo na ngayong panahon ng Kuwaresma: ang panalangin at pag-aayuno. Nanatili si Hesus sa ilang upang paghandaan ang nalalapit niyang misyon: Ang pagpapahayag ng Mabuting Balita! Apatnapung araw ang ginugol niya sa panalangin at pag-aayuno. Ang panunukso ng diablo ay nung panahong lubhang napakahina na ng katawan ni Hesus. Tayo rin ay pinagsasamantalahan ng diyablo sa mga oras na tayo ay mahina ... kaya nga't ang tanging makapagpapalakas sa atin ay panalangin at pag-aayuno o paggawa ng sakripisyo. Sa apatnapung araw na ito ng paghahanda para sa pagdiriwang ng Kapistahan ng Muling Pagkabuhay ni Hesus ay palalimin natin ang ating buhay panalangin. Pag-ibayuhin natin ang paggawa ng sakripisyo upang madisiplina ang katawan. Hindi kinakailangang malaki: simpleng pagbawas sa panonood ng tv, paglalaro sa computer, sa pagtetext, sa paggimik, sa bisyo... marami kang puwedeng gawin! Wag na nating hintayin pang kumatok ang tukso sa pintuan ng ating puso, patuluyin at pagkapehin! 'Wag natin siyang bigyan ng pagkakataon na aliwin tayo. Sa pamamagitan ng pagsasakripisyo at panalangin ay mapagtatagumpayan natin ang anumang pang-aakit ng tukso!

Reflection: Ash Wednesday Year B - February 25, 2009 : DIETING OR FASTING?

Miyerkules na naman ng Abo! Madudumihan na naman ang ating noo at mababawasan na naman ang ating kakainin! Ang araw na ito ang simula ng panahon na tinatawag nating Kuwaresma o ang apatnapung araw ng paghahanda natin sa pagdiriwang ng pagpapakasakit, pagkamatay at muling pagkabuhay ni Hesus. Sa araw ding ito ay isinasagawa natin ang ikatlong utos ng Simbahan na "fasting and abstinence". Minsang may isang dalagitang nagsabi sa isang pari : "Father, di ko na kailangang magfasting ngayong Lent! Matagal ko po'ng ginagawa yan... nagdidieting naman po ako!" "Ineng," ang sabi ng pari, "ang dieting ay para maging kahali-halina ang figure mo, ang fasting... para maging kaaya-aya ang kaluluwa mo." Ito dapat ang iniisip natin tuwing papasok ang kuwaresma: "Paano ko ba magagawang kahali-halina ang aking kaluluwa? Paano ko ba mapapabanal ang aking sarili?" Madami na tayong pagdisiplinang ginagawa sa ating katawan. Kung tutuusin ay labis na ang ating pag-aalaga dito. Pansinin mo na lang ang mga produktong lumalabas sa mga advertisements sa television: may non-fat milk, may sugar free na cofee, may mga diet softdrinks, at marami pang iba. Halos lahat ay para sa mapanatili ang magandang pangangatawan. Kailan pa natin pagtutuunan ng pansin ang ating kaluluwa? Ang panahon ng Kuwaresma ay nagbibigay sa atin ng pagkakataon. Sa pamamagitan ng pag-aayuno ay madidisiplina natin ating kaluluwa. Bale wala ang pag-aayuno, di pagkain ng karne o abstinensya, kahit ang mismong paglalagay ng abo sa noo kung di naman bukal sa ating sarili ang pagnanais na magbago. Pansinin ang ebandhelyo ngayon: Balewala ang paggawa ng mabuti, pagdarasal at pag-aayuno kung pakitang-tao lamang! Isapuso natin ang tunay na pagbabago! Ang tunay na pagbabago ay nagmumula sa kaibuturan ng puso ng tao. Hindi sa panlabas na pagpapakita nito. Pakinggan mong mabuti ang sasabihin ng pari kapag nagpalagay ka ng abo... "Magsisi ka sa iyong mga kasalanan at sumampalataya sa Ebanghelyo!" Iyan ang tunay na pagbabago at iyan ang dapat na isasaloob natin sa apatnapung araw ng Kuwaresma.

Reflection: 7th Sunday in Ordinary Time Year B - February 22, 2009: PSYCHO-SOMATIC!

May isang duktor na nagkwento tungkol sa kaso ng isa niyang pasyente na takot na takot mawala ang pagmamahal ng kanyang asawa. Ang babae ay naospital dala ng sakit na hindi niya malaman. Ginawa na niyang lahat ang pagsusuri ngunit wala siyang makitang karamdaman sa babae. Kaya naisip niya na marahil ay "psycho-somatic" ang sakit nito. May pinagplanuhan ang duktor at ang asawa ng babae. Nagtalaga ito ng isang bata at magandang nurse sa kanyang pasyente. At ayon sa plano, ay kinausap ng lalaki ang kanyang asawang nakaratay sa higaan. "Dear, hindi ba sabi mo na dapat ay lagi akong maging masaya kapag pumanaw ka na... Alam mo, nakilala ko yung nurse na nag-aalaga sa 'yo. Sa palagay ko, magiging maligaya ako sa kanya.!" At isang himala ang nangyari. Agad-agad, kinabukasan, ay nag-check-out na ang babae sa ospital. Hindi na kinakailangan ang duktor at lalong hindi na rin kailangan ang magandang nurse! hehe... Karaniwan nang mabanggit sa larangan ng medesina ang salitang "psycho-somatic." Ito'y galing sa dalawang salitang Griego: "psyche" at "soma". Ang "psyche" ay nangangahulugan ng "inner-being, spirit o soul". Ang ibig sabihin naman ng "soma" ay katawan. Ang sinasabi ng medisina ay may malapit na pagkakaugnay ang katawan at kaluluwa. Ang kundisyon ng ating katawan ay kalimitang naapektuhan ng katayuan ng ating kaluluwa. Hindi bago ang ganitong pag-intindi. Kahit noong kapanahunan pa ni Jesus, naniniwala sila na ang isang taong may malubhang karamdaman o kapansanan ay nasa makasalanang kalagayan na bunga marahil ng kanyang nakaraan. Batid ito ni Jesus, kaya nga ang bungad niya sa taong paralitiko ay "pinapatawad na ang mga kasalanan mo." Si Jesus, bilang isang dakilang manggagamot, ay nakakaalam ng tunay nating kalagayan. Batid niyang ang kasalanan ang tunay na nagpapahirap sa tao. Ito ang umaalipin sa atin at nagpapahina sa pagnanais nating maging mabuti. Suriin mo ang iyong sarili: Hinahayaan mo bang manatili ka sa kalagayan ng kasalanan? May ginagawa ka ba upang maiahon mo ang sarili mo sa pagkakasadlak dito? O baka naman nakalyo na ang ating budhi sa paulit-ulit nating pagkakasala at wala na tayong maramdamang pagkakamali? Hindi pa huli ang lahat. May isang kasabihan na lagi kong pinanghahawakan dahil makasalanan din ako: "Falling down doesn't make me a failure... staying down does!"

Reflection: 6th Sunday in Ordinary Time Year B - February 15, 2009 : ANG MGA KETONGIN

May isang lalaking tumawag sa isang SPA clinic at nagtatanong sa receptionist kung meron silang available room. "Meron po sir, special at ordinary." Sabi ng receptionist. "Anung pagkakaiba ng dalawa?" Tanong ng lalaki. "Sir, yung special may TV at masahista... Yung ordinary... may TB yung masahista!" hehehe... Mahirap ang may TB, nakakahawa. Hanggang ngayon isa pa rin ito sa mga sakit na kinatatakutan. Gayun din ang AIDS, meninggo occimia, bird flu... etc. Noong panahon ni Jesus, ketong ang kinatatakutan! Kaya nga ang may ketong tinitiwalag, hinihiwalay... pinandidirihan! Sa kaniwalang paniniwala ang ketong ay parusang ipinataw ng Diyos sa isang tao dahil sa kanyang malaking kasalanan o sa kasalanan ng lahi nila. Kaya nga ang isang may ketong ay inihihiwalay sapagkat siya'y makasalanan... marumi. Batid ni Jesus ang abang kalagayan ng mga ketongin. Dama niya ang sakit na dulot ng isang taong pinandidirihan at hindi tinatanggap sa lipunan. Kaya nga si Jesus ay hindi nagdalawang isip na pagalingin ang ketongin, hindi lamang upang linisin siya sa kanyang sugat kundi upang hilumin ang sakit na ibinigay nito sa kanya dahil sa mababang pagtingin sa kanya ng mga tao dala ng kanyang abang kalagayan. May mga ketongin din sa ating makabagong panahon na dapat nating damayan... hindi lamang ketong na sakit (hindi na sya nakakahawa ngayon), ngunit ang "ketong" na naglalayo sa atin sa ating kapwa. Marahil minamaliit natin ang iba dahil sa mas angat ang ating kalagayan sa kanila. Marahil mas "banal" ang tingin natin sa ating sarili kaysa mga taong malayo sa Diyos, marahil may mga tao tayong hindi pinapansin, hindi pa pinapatawad... napakaraming ketongin na dapat tanggapin at pagalingin... ang tanong... inilalayo mo rin ba ang iyong sarili sa kanila? Mag-ingat tayo sapagkat wala tayong kamalay-malay na isa na rin pala tayo sa mga taong ating pinandidirihan. At kung minsan nga... mas masahol pa sa kanila!

Reflection: 5th Sunday in Ordinary Time Year B - February 8, 2009 : PANANALANGIN

Isang madre superiora ang palakad-lakad sa loob ng kumbento ang nakapansin sa isang madre na subsob sa pagdarasal sa kanilang maliit na kapilya. Sapagkat gabi na noon at may kadiliman sa loob ng kapilya ay patago niyang pinakinggan ang baguhang madreng nanalangin. "Panginoon", paiyak na sabi ng batang madre, "hindi ko na kaya ang krus na pinapasan ko! Aalis na ako sa kumbento!" Nahabag ang superiora ng marinig ito kaya't patago siyang lumapit sa gawing dambana at nagtago sa madalim na bahagi nito. "Panginoon, lalabas na po ako ng kumbento!" Ang sabi ng madreng patuloy sa pag-iyak. Sinagot siya ng superiora na nagtinig lalaki: "Anak, tingnan mo ang mga sugat sa aking kamay at paa. Tiniis kong lahat yan para sa 'yo! Pasanin mo ang krus mo sa iyong buhay tulad ng ginawa kong pagpasan sa aking krus!" "Panginoon, ikaw ba yan? Alam mong matagal ko na yang ginagawa. Pero talagang di ko na makayanan ang krus na bigay mo!" Sa puntong ito ay nagtanong na ang tinig: "Ano ba ang krus na tinutukoy mo?" Sagot ng madre: "Ang demonyo po naming superiora! Arogante siya! Di marunong umintindi! Laging kaming kinagagalitan! Ano po ang dapat kong gawin?" Ang sabi ng tinig: "Iha... lumabas ka na! gooo!" hehe... Marami tayong krus na pinapasan sa buhay. May mga krus na dala ng mabibigat na suliranin. Mayroon din namang dala ng pang-araw-araw nating mga alalahanin sa buhay. Kalimitan ang mga ito'y nagiging pabigat sa atin. Kung minsan pa nga ay nagiging dahilan ito upang mawalan tayo ng pag-asa at bumigay sa buhay... nakakapagod... nakakapanghina! Ano ang dapat nating gawin? Ang Panginoong Jesus sa Ebanghelyo natin ngayon ay may mahalagang itinuturo sa atin. Bakit di natin subukang tumigil sandali, tumahimik at magdasal. Ito ang palaging ginagawa Niya pagkatapos nang kanyang buong araw na pangangaral, pagpapagaling ng maysakit at pagpapalayas ng demonyo. Sa kabila ng napaka-abalang araw ni Jesus ay nakukuha niya pa ring magdasal. Batid niya ang kahalagahan ng pakikipag-ugnayan sa Diyos na kanyang pinagkukunan ng lakas upang maisakatuparan ang kanyang misyon. Ito rin dapat ang aking ginagawa sa mga sandaling nabubuno ako ng aking mga alalahanin sa buhay. Dapat ay kumukuha ako ng lakas sa Diyos! Gaano ba ako kadalas magdasal? Ang pakikipag-usap ba sa Diyos ay bahagi na ng aking buhay o nagdarasal lang ako pag may kailangan ako sa Kanya? Suriin natin ang ating buhay-panalalangin. Sa loob ng 168 na oras sa isang linggo, ilang oras ba ang inilaan ko sa Diyos? Baka naman binabarat natin Siya! Huwag tayong sakim sa mga biyayang ipinagkakaloob sa atin ng Diyos araw-araw. Maglaan tayo ng sandali sa pananalangin. Ipadama natin sa kanyang pinahahalagahan natin Siya! Ang Kristiyanong hindi nagdarasal ay isang huwad na kristiyano! Peke! Walang kuwenta! Huwag natin hayaang maging ganito. Maglaan tayo ng sandali upang tumigil, manahimik at magdasal...