ANG MGA NASA "ITAAS" (Reposted) : Reflection for the Solemnity of All Saints - November 1, 2008

Isang matandang duktor na nagretiro na sa kanyang propesyon at nag-iisa na sa kanyang buhay ang nagdesisyong gugulin ang nalalabing taon ng kanyang buhay upang pagsilbihan ang mga mahihirap. Nagpunta siya sa isang liblib na pook na kung saan ay walang nakakakilala sa kanya. Naghanap s'ya ng lugar na maari n'yang gawing klinika ngunit sa kahirapan ng lugar ay isang maliit na kwarto lamang na nsa itaas pa ng isang apartment ang kanyang nakuha. Dahil nasa itaas, ang nakasulat sa ibaba ng bahay ay "The doctor is up!" sa halip na "the doctor is in." Di naglaon ay marami ng dumalaw sa klinika at lahat ng bumababa sa apartment ay masaya at nakangiti sapagkat hindi sumisingil ang duktor ng bayad at nagbibigay pa ng libreng gamot. Sa kasamaang palad ay hindi tumagal ang buhay ng duktor. Ang mas masama pa ay wala ni isa sa kanyang mga natulungan ang nakakilala sa kanya. Kaya't sila-sila na lamang ang gumawa ng paraan upang mabigyan ng magandang libing ang mabuting duktor. May nagbigay ng lupa, ataol, bulaklak... ngunit may isang problema ng ililibing na s'ya: Ano ang ilalagay nila sa lapida ng duktor? May isang nakaisip ng paraan. Bumalik s'ya sa klinika, kinuha ang sign board sa labas ng bahay at inilagay sa lapida. Ang lahat ng dumadaan sa sementeryo ay napapangiti kapag nababasa ang nakasulat: "The doctor is up!" Tunay ngang nasa itaas ang duktor dahil sa kanyang kabutihan. Katulad ng duktor na di kilala at walang pangalan ay ipinagdiriwang din natin ang maraming santo at santa na nasa "itaas" na ngunit marahil ay hindi kilala. Hindi natin matatagpuan sa "official list" ng mga banal ang kanilang mga pangalan ngunit alam natin na ang kanilang mabuting pamumuhay ang nagsisiguro na naroon na sila sa kalangitan at nagdarasal para sa atin. Hingin natin ang kanilang pamamagitan. Magdasal tayo sa kanila na sana tayo rin ay mabilang isang araw sa kanilang hanay. Sapagkat ito naman talaga ang ating "bokasyon" o pagtawag sapul pa ng ating pagsilang... ang magpakabanal! Sana ay masabitan din tayo ng karatulang katulad ng nasa duktor: " (pangalan mo) is up!"

DOBLE-KARA : Reflection for 30th Sunday in Ordinary Time Year A - October 26, 2008

Isang pulitiko na kilala sa "pandarambong sa kaban ng bayan" ang nagpunta sa isang Simbahan at nagdasal sa harap ng isang malaking krusipiho: "Panginoon, nagpapasalamat ako sa maraming biyayang ipinagkaloob mo sa akin. I have just closed a multi-million peso deal. Kumita ako ng malaki sa proyektong ibinigay sa akin ng gobyerno. Napaalis ko na rin ang mga squatters sa lupang nais kong bilhin... maraming salalamat Panginoon!" Laking pagkagulat niya ng biglang nagsalita si Jesus sa krusipiho. "Oo, magpasalamat ka!" "Panginoon, anung ibig sabihin mo?" tanong niya. Tugon ni Jesus: "Magpasalamat ka at nakapako ako dito kung hindi ay sinapak na kita!" Doble-karang Kristiyano! Ito ang tawag sa mga taong hindi isinasabuhay ang kanilang pananampalataya. Kailanman ay hindi maaring paghiwalayin ang pagmamahal sa Diyos at pagmamahal sa kapwa. Ito ang tinatawag nating vertical at horizontal dimension of our faith! Paano natin masasabing minamahal natin ang Diyos? Hindi sapat ang pagdarasal, pagsisimba, pagtanggap ng mga sakramento, o personal na pagpapakabuti at pag-iwas sa masasama. Malinaw ang sabi ni Jesus nang tinanong siya kung ano ang pinakamahalagang utos: “You shall love the Lord, your God, with all your heart, with all your soul, and with all your mind. This is the greatest and the first commandment. The second is like it: You shall love your neighbor as yourself." Pansinin ang katagang: "the second is like it" sinasabing pareho ang kahalagahan ng ikawala sa unang utos! Kailan ko naman masasabing minamahal ko ang aking kapwa? Sa unang pagbasa ay sinasabi sa ating galangin ang karapatan ng iba lalo na ang mahihina at inaapi. Kapag pinagsasamantalahan natin ang kahirapan ng iba, ang kanilang kamangmangan, ang kanilang kababaan, ay hindi natin malinaw na sinusunod ang ikalawang utos. Kapag nagiging sanhi tayo sa ikapagpapahamak ng ating kapwa at pagkasira ng kanyang buhay ay paglabag din ito utos ng Diyos. Kaya nga't suriin natin ang ating pagiging Kristiyano. Anung klase ba akong taga-sunod ni Kristo? Doble-kara rin ba ako?

GOOD CHRISTIANS... HONEST CITIZENS: Reflection for 29th Sunday in Ordinary Time Year A - World Mission Sunday - October 19, 2008

Naangkop ang Ebanghelyo sa nangyayari sa ating mundo ngayon. Hindi lingid sa ating kaalaman ang nangyayaring crisis sa Amerika at Europa nitong mga nakaraang araw. Kung sila na gahigante ang ekonomiya ay maari palang magka-crisis sa ay pa'no pa kaya tayo na parang unano lamang? Ang tangi nating lamang sa kanila ay sanay na tayo sa hirap! Subukan mong pumunta sa mall mamya at tingnan mo ang mga mukha ng mga makakasalubong mo... lahat sila ay maaliwalas ang dating, nakangiti... parang walang mga utang! Parang maraming pera! Sabi nga nila, apat lang daw ang problemang kinakaharap ng tao: pera, kuwarta, salapi at datung! Ngunit wala tayong dapat ipangamba. Kung pagbabatayan natin ang Ebanghelyo ngayon makikita natin na hindi lang tayo dapat mapako sa pinagkakaabalahan ng mundo. May mas mataas na dahilan kung bakit tayo nabubuhay. Ang sabi ni Jesus: “Kung gayon, ibigay ninyo sa Cesar ang sa Cesar, at sa Diyos ang sa Diyos.” Ang ibig sabihin ni Jesus ay may mga bagay na nauukol sa mundong ito at may maga bagay din na nauukol lamang para sa Diyos. At kapag dumating ang sandali na kailangan tayong magdesisyon kung ano ang mas dapat nating pahalagahan, ito ay walang iba kundi ang mga bagay na dapat ay PARA SA DIYOS! Ngayon din ay Linggo ng Misyon. Hindi lang natin pinagdarasal ang mga misyonerong nasa ibang bansa. Pinagdarasal din natin ang isa't isa sapagkat tayong lahat ay "misyonero." Bilang misyonero, inaasahan ni Jesus na handa nating ibigay ang ating buong sarili sa paglilingkod sa kanya at sa pagpapalaganap ng kanyang kaharian. At ito ay nagagawa natin sa pagsaksi sa ating pananampalataya. Ang ating misyon ay magbigay ng mabuting halimbawa sa ating kapwa! Tanungin natin ang ating sarili: "Ako ba ay nagiging mabuting halimbawa sa aking mga anak? Sa aking asawa? Sa aking mga kapatid? Sa aking mga kaibigan? Sa aking ka-opisina o katrabaho? Sa aking kapitbahay? Tandaan natin na tayo ay mayroong "dual citizenship". Mamamayan tayo ng mundong ito ngunit tayo rin ay mamamayan ng langit. Hindi lang sapat na maging mabuting tao. Dapat din ay maging isang ganap na Kristiyano! Ang hamon sa atin ni Jesus ay maging "GOOD CHRISTIANS AND HONEST CITIZENS!"

"EYE-BALL" : Reflection for 28th Sunday in Ordinary Time Year A - October 12, 2008

Nakaka-badtrip ang mga taong "indianero!" Minsan may dalawang magkatext-mate na nagdecide na mag-eye-ball. "Sige kita tayo", sabi ng lalaki: "suot ka ng yellow shirt, ako naman green." Dumating ang eye-ball day. Pumasok sa resto-bar ang isang pangit na babae na naka yellow shirt. Wala siyang makitang lalaking naka-green. Nilapitan niya ang isang lalaki na naka-black shirt. "Excuse me sir... ikaw ba ang ka-textmate ko?" Sagot ng lalaki: "Haller... green ba shirt ko? Hindi noh!!!" hehehe... Kung nakakabadgtrip ang indianero, mas lalo na ang mga taong ayaw talagang makipagkita! Katulad ng mga katauhan sa ating talinhaga ngayon. May mga taong naimbitahan sa isang kasalan. Nagsabi silang darating ngunit nang malapit na ang pagdiriwang ay biglang nagback-out! Ang kanilang kadahilanan? May mas mahalaga pa silang gagawin! Hinalintulad ni Jesus ang mga punong saserdote at matatanda ng bayan sa mga taong ito. Sila ang unang naimbitahan na makibahagi sa Kaharian ng Diyos ngunit nang dumating na ang 'eye-ball day' na kung saan ay si Jesus na mismo ang nanghihikayat sa kanilang pasakop sa kanyang paghahari ay tumanggi sila ng harapan. Kaya nga't ibinaling ni Jesus ang paanyaya sa atin! Ang katanungan ngayon ay: "Tatanggihan mo rin ba?" Nagsabi na tayo ng "Oo" noong tayo ay nabinyagan at nakumpilan. Ngunit sa tuwing nilalabag natin ang utos ng Diyos ay isang masakit na pagtanggi ang ating ginagawa sa kanyang imbitasyon. Maraming pagkakataon na ang Diyos mismo ang nakikipag-eyeball sa atin. Nakakatagpo natin siya sa mga taong mahihirap, mga taong humihingi ng ating pag-aaruga, pag-intindi, pagpapatawad... Ilang beses na rin marahil na atin siyang iniwasan. Ang dahilan, halos pareho rin.... marami pa akong gagawing mas mahalaga! Kung ang Diyos ay importante sa ating buhay ay bibigyan natin siya ng pagkakataon. Hahanapan natin siya ng puwang sa ating puso. Maglalaan tayo ng oras para sa kanya! Isa lang naman talagang ang katanungan: "Mahal mo ba Siya?"

PAGBIBIGAY NG NARARAPAT: Reflection for 27th Sunday in Ordinary Time Year A - October 5, 2008

Si Juan ay isang batang masipag at maasahan sa gawaing bahay. May roon lang nga siyang masamang ugaling maningil sa lahat ng kanyang ginagawa. Minsan ay may pinuntahan ang kanyang nanay at iniwan sa kanya ang gawaing bahay. Katulad ng inaasahan ay malugod namang tinanggap ni Juan. Pag-uwi ng kanyang ina ay may nakita itong papel na nakapatong sa lamesa. Nakasulat: Naglinis ng bahay - sampung piso, naglaba ng damit - sampung piso, nagdilig ng mga halaman - sampung piso, nag-alaga kay junior - sampung piso... total - singkuwenta pesos. Ps. Yung sampung pisong karagdagan ay VAT. Ang masipag mong anak, Juan. Napangiti ang nanay, kumuha ng papel at nagsulat din: siyam na buwan kitang inalagaan sa aking tiyan - libre, ipinanganak kita - libre, pinakain at pinag-aral - libre, at ngayon mahal kong anak may lakas ng loob kang singilin ako? Patawarin mo ako anak, walang pera ang nanay, wala akong maibibigay sa iyo. Ang nagmamahal mong ina - Juana. Kinabukasan ay nagising si Juan at nakita ang sulat sa kanyang kama. Binuksan iyon at ng nabasa niya ay natulala siya. Kumuha ng isang papel at muling nagsulat. Dear inay... pinapatawad ko na po kayo! hehe.. Anung klaseng anak si Juan? Marahil masasabi nating isang anak na walang utang na loob! Pagkatapos ng maraming paghihirap na dinanaan ng kanyang ina ay lumalabas na siya pa ang dapat magpatawad. Ang kawalan ng utang na loob at di pagbibigay ng nararapat ang mensahe rin ng ating mga pagbasa ngayon. Ang Israel ang ubasan sa unang pagbasa na hindi nagbigay ng bunga sa kabila ng pag-iingat at pag-aalaga ng may-ari. Ang mga punong saserdote naman at Pariseo ang mga katiwala sa talinhaga na hindi nagbigay ng nararapat sa may-ari ng ubasan bagkus ay sinaktan at pinatay pa ang mga sugo kasama na kanyang anak na ipinadala upang sulitin ang kanyang ani. Ang mga ito ay babala sa ating lahat: Balang araw ay matatapos din ang pagpapasensiya ng Diyos sa atin. Huwag nating balewalain at pagsamantalahan ang kanyang kabutihan. Totoo, ang Diyos ay lubos na mabuti at mapagpatawad ngunit ang lahat ay may hangganan din. Ibigay natin ang nararapat sa Kanya! Huwag makumpiyansa sa pagiging "mabuting Kristiyano" sa pamamagitan ng pagdarasal at pagsisimba lamang. Bagkus, tingnan natin ang sarili kung naibibigay ba natin sa kanya ang nararapat niyang tanggapin... isang buhay na malinis, tapat, at naglilingkod sa iba.

OPO! : Reflection for the 26th Sunday in Ordinary Time Year A - September 28, 2008

Actions speak louder than voice! Isa ito sa mga kasabihang natutunan ko noong ako ay nasa elementarya pa lamang. Tunay nga naman! Lalo na sa aking ministro bilang pari, ay lagi kong naiisip ang mga katagang ito sa tuwing ako ay nangangaral o nagbibigay ng homiliya sa Misa. Baka naman ang mga sinasabi ko ay hindi tugma sa aking ginagawa... tatawanan lang ako ng mga nakikinig sa akin. Hindi ko sila mapapaniwala! Katulad ng kuwento ng isang negosyanteng nagbebenta ng "ballpen" sa isang paaralan. Kinausap niya ang administrator at masigasig na prinomote ang kanyang produkto. Halos isang oras siyang nagsalita at nagpaliwanag tungkol sa galing at ganda ng kanyang paninda. Buo na ang loob ng administrator ng school na kumuha ng 1,000 pirasong ballpen. Kaya lang nang isinusulat na ng negosyante ang order sa kanyang kuwaderno ay biglang napasigaw ang bumibili: "Teka, wag na lang! Ayaw ko na! Hindi na ako oorder!" Laking pagkagulat ng negosyante at tinanong niya kung bakit. "Alam mo, isang oras mo akong nililigawan para bilhin ang produkto ninyong ballpen. Ang dami mong magagandang sinabi. Napaniwala mo ako. Pero nang isinusulat mo na ang order ko... e nakita kong ibang brand ng ballpen ang ginamit mo! Ang ikinilos mo ay hindi tugma sa iyong panagsasabi! Ang talinhaga sa Ebanghelyo ngayong Linggo ay isang mensahe ng babala at pag-asa para sa ating lahat. Babala na huwag tayong maging kumpiyansa sa pagsasabing "Ako'y Kristiyano!" Ang kasabihan nga nating mga Plipino ay: "Ang tao ay nakikila sa kanyang gawa hindi sa kanyang salita!" Hindi sapat ang "Amen! Alleluia! o Praise the Lord!" Ang mahalagang tanong ay: Kinakikitaan ba ako ng pag-uugali na tulad ng kay Kristo? Ang isang mensahe rin ay pag-asa... Na may pagkakataon tayong itama ang ating mga pagkakamali dala marahil ng ating kahinaan. Siguro ay katulad tayo ng nakatatandang kapatid na nagsabi ng "ayoko po!" Sa tuwing nilalabag natin ang mga utos ng Diyos ay ito ang ating sinasabi. Ngunit sa ating pagbasa, ipinakita sa atin na maaring baguhin ang pagtangging ito. Sa kahuli-hulihan ay nagawang sumunod ng nakatatandang kapatid. Tayo rin, ay laging may pag-asa na itama ang ating mga maling desisyon sa buhay! Hindi tayo alipin ng kasalanan. Tinubos na tayo ni Kristo sa pamamagitan ng kanyang dugo. Kaya nga may pag-asa tayong magbagong buhay. Kung bibigyan ako ng kalayaang dugtungan ang Talinhaga ay maglalagay ako ng ikatlong anak. Siya ang magsasabi ng "opo" at pagkatapos ay susunod sa utos ng kanyang ama! Sana ay tayo 'yon. Sinagot na natin siya ng "opo" noong tayo ay nangako sa binyag at kumpil. Ang kulang na lamang ay pagsunod...

INGGETERO: Reflection for the 25th Sunday in Ordinary Time, Year A - September 21, 2008

Isipin mong mayroong apat na bahay sa inyong kalye at sa iyo ang isa. Ang bahay mo ay nagkakahalaga ng Php 20 million. Ang isa ay 15 million, ang isa naman ay 10 at ang panghuli ay 5 million. Tinanong ka ng anak mo: "Daddy, kung mayroong mag-aalok na bilhin ang bahay natin ng 50 million, papayag ka ba?" Siyempre ang sagot mo: "Aba anak, hindi lang papayag... tatalon pa ako sa tuwa at doon mismo ibebenta ko ang bahay!" Nang biglang tumunog ang telepono at laking pagkagulat mo na ang tumawag ay inaalok na bilhin ang bahay mo ng Php 50 million. Hindi ka na nagdalawang isip pa. Doon mismo sinarado mo ang deal sa 50 million. Tuwang-tuwa ka... ngunit meron kang nabalitaan kinabukasan. Yung parehong buyer ng bahay mo ay binili ang tatlong katabi mong bahay. At ito ang nakakagalit, ang presyo: binili ang bawat isa ng Php 50 million! Ano ang mararamdaman mo? hehe... Marahil, kapareho ng naramdaman ng mga mangagawa sa talihaga ni Jesus sa Ebanghelyo ngayon... Nadaya kami! Unfair! Hindi makatarungan! Kung tatawagan mo ang nakabili ng bahay mo, ang sasabihin n'ya lang sa 'yo ay: "Anung pakialam mo? Eh sa mabait ako at gusto kong bayaran ng 5o million ang lahat ng bahay! Inggetero!!!" Isa sa mga ugali nating mga tao na dapat nating bantayan ay ang pagkainggit. Tayo pa namang mga Pilipino ay mga taong ayaw maiisahan! Siguro hindi makatarungan sa ating paghuhusga ang ginawa ng nakabili ng bahay o ng may-ari ng ubasan. Ganito naman talaga ang pag-iisip ng Diyos. Sabi nga sa unang pagbasa: “Ang aking isipa’y di ninyo isipan, at magkaiba ang ating daan. Kung paanong ang langit higit na mataas, mataas sa lupa, ang daa’t isip ko’y hindi maaabot ng inyong akala.” Sa halip na mainggit, ang nais ng Diyos sa atin ay maging mapagpasalamat sa lahat na ibinibigay niyang biyaya sa atin. Wag mong isipin na mas mayaman ang kapitbahay mo, mas matalino ang kaklase mo, may guwapo ang kaibigan mo, mas talentado ang kapatid mo... Tingnan mo ang sarili mo at makikita mong may ibinigay din ang Diyos sa iyo na wala sa kanila. Hindi ka lugi. Hindi ka dinaya. Magpasalamat ka. Pagyamanin mo ang regalo niya sa iyo. Higit sa lahat, gamitin mo ito upang makatulong sa kapwa mo... Mahal ka ng Diyos maging... sino ka man!

ANG SIMBOLO NG KRUS: Reflection for the Feast of the Triumph of the Cross, Year A - September 14, 2008

Nagkaroon ng isang survey noong 2004 tungkol sa mga famous symbols kung gaano ito kakilala ng mga tao. Ito ang lumabas: 94% ang "Olympic Rings", 92% ang McDo, 88% ang Shell, 54% ang Cross, at 36% ang UN symbol. Marahil hindi ganoon ka-accurate ang survey pero may sinasabi na itong malaki tungkol sa ating pananampalataya. Bakit pang-apat lang ito? Bakit naunahan pa ng Shell, ng McDo, o ng Olympic Rings? Siguro dahil mahina o walang dating ito sa tao... Tingnan mo nga naman kasi kung papaanong ginagamit natin ang simbolong ito: basketball player bago i-shoot ang free throw, boksingero bago suntukin ang kaaway, kapag tayo ay naguguglat, panakot sa multo at maligno, bilang "fashion, item ng mga rockista na alam naman nating marami ang walang kinikilalang Diyos, tatoo ng mga kriminal at mamamatay tao. Magtataka pa ba kayo bakit pang-apat lang? Ang simbolo ng Krus na sa simula ay simbolo ng pagpapahirap at kamatayan ay binago ni Jesus nang siya ay namatay sa Krus. Ang krus ay naging simbolo ng pag-ibig, sakripisyo, pagpapatawad... kaligtasan! Walang kahulugan ang krus kung walang Kristo na namatay sa krus. Kaya nga ang bawat pagtingin ko sa krus ay dapat magdala sa akin sa pagsamba at pagsampalataya kay Jesus. At ang pagsampalataya ay alam nating nangangahulugan ng pagsunod. Dapat maging katulad din ako ni Kristo na mapagpatawad, mapagtiis... mapagmahal. "May kwento ng isang batang bagsakan ang grade sa Math. Inilipat siya ng kanyang magulang sa isang Catholic School. Laking pagkagulat nila ng makitang tumaas ang grades niya pagkatapos ng isang quarter. Tinanong siya: "Dahilan ba yan sa mga madre? Sa mga teachers? Sa mga kaklase mo?" Ang sagot ng bata: "Hindi! dati kasi hindi ko siniseryoso ang Math. Nang makita ko sa chapel yung taong nakapako sa "plus sign" naisip ko... sa school na ito, seryoso sila dito... they meant bussiness!" Totoo, dapat kapag nakita natin ang krus maisip natin na "it meant bussiness!" Ibig sabihin: Whether I am for Christ or against Christ! Whether I am a good Christian or bad one. Saan ba ako lulugar bilang Kristiyano? Wag lang sana nating dalhin ang krus sa ating mga bulsa o pitaka. Sikapin nating maiukit ito sa ating mga puso ng sa ganon tayo ay maging mga katulad ni Kristo...

SALESIAN BLASPHEMY: Reflection for the 23rd Sunday in Ordinary Time Year A - September 7, 2008

Isa sa maraming natutunan ko sa seminaryo habang kami ay hinahanda upang maging Salesiano ay ang tinatawag naming "Salesian blasphemy". Laking pagkagulat ko ng marinig ko na meron pala kaming sariling blasphemy. Ang akala ko ay katulad ito ng paglait o pagkutya sa ngalan ng Diyos o kaya naman ay kawalan ng paggalang sa Kanya. Ang sabi ng aming Novice Master, na ngayon ay isa ng obispo, ay hindi dapat ito maririnig sa aming bibig. Hindi kami mabuting Salesiano kapag binabanggit namin ito. Ano ba ang "blasphemy" na ito? Simple lang. Ito ay ang katagang: "It's none of my bussiness!" Sa orihinal na lingguwahe.. "Non tocca a me!" Sa Filipino, mas nakakasapul: "Wala akong pakialam!" Ang akala natin ang mabuting pamumuhay ay ang pag-iwas sa kasalanan. Tama naman ngunit hindi lang iyon. Hindi sapagkat hindi ka gumagawa ng masama ay mabuting Kristiyano ka na. Ang kasalanan ay hindi lang "commission". Ito rin ay "omission". Ano ito? Nagkakasala din tayo kapag hindi natin nagawa ang isang kabutihan kapag nabigyan tayo ng pagkakataon. Halimbawa, nakita mong nandaraya ang kasama mo sa trabaho, dinedma mo lang... nagkakasala ka rin. Nakita mo ang kaklase mong nangongopya sa exam, hindi mo pinagsabihan... nagkakasala ka rin. Nagpupunta ang barkada mo sa isang masamang lugar, napipilitan ka lang na sumama pero wala kang ginagawang pagwawasto... kasalanan mo rin! Ibig sabihin... may pananagutan tayo sa maling ginagawa ng kapwa natin! Ito ang sinasabi ni Jesus sa kanyang talinhaga sa Ebanghelyo ngayong Linggo. Ito rin ang pahiwatig ng Panginoon sa unang pagbasa sa pamamagitan ni Propeta Ezekiel: "Kapag sinabi ko sa taong masama na siya’y mamamatay at di mo ito ipinaabot sa kanya upang makapagbagong-buhay, mamamatay nga siya sa kanyang kasamaan ngunit pananagutan mo ang kanyang kamatayan." May pananagutan tayo sa ating kapwa. Hindi madali ang pagiging Kristiyano. Kinakailangan nating maging totoo sa harap ng kamalian. Marahil, marami tayong masasaktan at masasagasaan ngunit kinakailangan. Hindi tayo sisikat. Mawawala ang "bango" ng ating pangalan sa iba. Ngunit hindi rin tayo dapat magbulag-bulagan at magbingi-bingihan. Ang sabi nga ni Edmund Burke: "All that is needed for evil to prosper is for good people to remain silent."

NINE MONTHS : Reflection for the Feast of the Birth of Mary: September 8, 2008

Naitanong mo na ba sa sarili mo kung bakit September 8 ang birthday ni Mama Mary? Bakit hindi May 13? (birthday ko kaya yon! hehe) Wala pa namang kalendaryo noon. Paano nalamang Sept. 8 ang kanyang kaarawan? Simple lang. Daanin ko sa isang kuwento ang sagot: "May isang turistang Amerikano ang sumakay ng bus papuntang Macabebe, Pampanga. Medyo nainip siya sa haba ng biyahe kaya tinanong ang kundoktor: "Hey Joe, how long to Makabaybe?" Ang pagkaintindi ng kundoktor ay "how long to make a baby", kaya tinawanan niya ang Amerikano. Natural, napikon ang Kano at sinigawan ang kundoktor: "Hey! Don't laugh at me! I'm asking you a serious question: "how long to Makabaybe?" Pagalit na sumagot ang kundoktor: "Ahhhh... don't you shouting at me ha? I'm no ignorant. Ok, I will tell you... it's nine months to "make a baby!" Napatalon sa kinauupuan ang kano, "Nine months??? Gosh... it's too far!" hehehe... Ang sagot sa tanong ko kanina kung bakit Sept. 8 natin ipinagdiriwang ang birthday ni Mama Mary ay ito... wala sa historical o theological explanation ang kasagutan. Ang sagot ko lang ay katulad ng sagot ng kundoktor: "Nine months to make a baby." Bilangin mo mula Dec. 8, ang araw ng kalinislinisang paglilihi kay Maria (Immaculate Conception) hanggang Sept. 8, ang kanyang kapanganakan, at makikita mong siyam na buwan ang haba noon! Hindi naman mahalaga ang eksaktong petsa ng kapanganakan ng Mahal ng Birhen. Ang mahalaga ay isinilang siya bilang tao dito sa lupa upang mabigyang daan ang katuparan ang plano ng Diyos. Ang Kapistahan ng Kapanganakan ng Mahal na Birhen ay dapat magpaalala sa atin ng kagandahang loob at katapatan ng Diyos. Sa simula palang na nagkasala ang tao ay ninais na ng Diyos na sagipin ang tao sa pagkakasala. Napakahabang paghahanda ang nangyari. Kasing haba ng tala-angkanan na nakasulat sa Ebanghelyo ni Mateo. Mahabang panahon ang hinintay ng sangkatauhan, ngunit sa gayunpaman ay hindi tinalikuran ng Diyos ang kanyang pangako. Pinili niya ang isang babaeng taga-Nazaret upang maging ina ng Kanyang Anak. Lubos ang kabutihan at katapatan ng Diyos. Ang Diyos ay laging tapat sa atin. Sa kabila ng ating araw-araw na pagtalikod at paglimot sa kanya ay tuloy pa rin ang alok Niyang kaligtasan sa atin. Pinahahalagahan ko ba ito? O baka naman, binabale wala ko ang Kanyang kabutihan sa patuloy na paggawa ng kasalanan at masamang pag-uugali? O Maria... tulungan mo kaming maging tapat na katulad mo... Maligayang kaarawan sa iyo aming Ina!