MULTO SA IBABAW NG TUBIG (Reposted & Revised) : Reflection for 18th Sunday in Ordinary Time Year A - August 10, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Totoo bang may "multo?" Iba't iba ang pananaw dito... ngunit nakakapagtaka na sa kabila ng mabilis na pag-unlad ng ating pamumuhay, tayo ay nasa "computer age" na, ay hindi pa rin namamatay ang paniniwala sa mga espiritu o tinatawag nating multo. May kuwento na minsan ay may pari na tinawag ng isang pamilya upang palayasin ang multo na nanggugulo sa kanilang bahay. Naglabas ang pari ng isang "crucifix" at itinapat ito sa lugar na kung saan ay nagpapakita daw ang multo. Nakita lamang ito ng multo at tumawa! "Ano itong isinasabit mo padre? Dekorasyon? Hindi ako natatakot d'yan!"  Naglabas ang pari ng "holy water" at binasbasan ang bawat sulok ng kwarto ng banal na tubig. Wala ring nangyari. Ininom lamang ng multo ang holy water. Sa kahuli-hulihan ay inilabass ng pari ang "collection basket" na ginagamit sa Misa. Mabilis pa sa hangin ay biglang naglaho ang multo at di na bumalik!  Lesson: Hindi lang multo ang naglalaho kundi ang mga tao ring nagsisimba kapag nagsisimula ng ilibot ang basket sa Misa! hehehe... Napagkamalang multo ng mga alagad si Jesus dahil naglakad siya sa ibabaw ng tubig. Ang kanilang unang naramdaman ay pagkatakot. Ngunit naglaho ito ng marinig nila ang tinig ni Jesus: "Huwag kayong matakot... ako ito!"  Marami tayong "multo sa buhay" na kinatatakutan. "Multo ng mga nakaraan" na hanggang ngayon ay pumipigil sa atin upang magpatuloy sa hinaharap... masasamang pangyayari, karanasan, relasyon, alaala. Sa katanuyan ay tapos na sila ngunit hindi pa rin natin maiwanan kayat patuloy ang ating paninisi sa kanila at sa ating mga sarili at sa ibang tao.  "Huwag kayong matakot!" Ito ang nais sabihin sa atin ni Jesus. Patawarin natin "sila" at ang ating mga sarili sapagkat pinatawad na tayo ng Diyos! Pakawalan na natin sila! "Let it go! Let is go!" ang sabi nga ng kanta.  Ang mga multo ng nakaraan ang pumipigil sa atin upang makabangon at mabigyan ng bagong direksyon ang ating buhay!  Ngunit hindi lang sapat ang mag "let go!"  Dapat ay marunong din tayong mag "Let God!"  Let go and let God! Huwag na nating hayaang multuhin nila tayo at sa halip ay hayaan nating ang Diyos ang maghari sa ating buhay. Dito kinakailangan ang ating malalim na pananampalataya.  Sa Ebanghelyo ay nakita natin ang kakulangan ng pananampalataya ni Pedro kaya't siya ay lumubog sa tubig! Tayo rin lulubog sa tubig ng kawalan ng pag-asa kung hindi natin kakapitan ang Diyos sa ating buhay.  Ang pananampalataya ay ang ating buong buhay na pagtaya sa Diyos anuman ang mangyari sa ating buhay!  Huwag nating hayaang ilihis ng "malalaking alon" ng pagsubok ang ating pagtitiwala sa kanya kapag nagsimula na tayong maglakad sa tubig ng pag-aalinlangan. Kailangang nakapako ang ating pag-iisip sa Panginoon sa kabila ng lahat ng kaguluhan, problema at mga pagsubok sa ating buhay. Hindi crucifix, holy water o collection basket ang mabisang pangontra sa multo kundi isang malalim at buhay na PANANAMPALATAYA!

BANAL NA PASTOL, BANAL NA KAWAN: Reflection for 18th Sunday in Ordinary Time Year A - August 3, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Bukas, ika-apat ng Agosto ay ang Kapistahan ni San Juan Maria Vianney, ang kinikilalang patron ng mga pari lalo't higit ng mga Kura Paroko.  Kaya nga ang araw na ito ng Linggo ay tinatawag ding "Linggo ng Kura Paroko."  May kuwento ng tatlong kura paroko na pinag-uusapan ang kanilang mga sakristan.  Nagpapayabangan sila kung sino sa kanila ang may pinakatangang sakristan.  Tinawag ng unang pari ang kanyang sakristan at inutusan.  "O eto ang isandaang piso ha? Ibili mo nga ako ng LCD TV para sa ating simbahan."  Agad agad namang kinuha nito ang pera at umalis para bumili.  "Tanga di ba? "  Sabi ng unang pari.  Tinawag naman ng ikawala ang kanyang sakristan. "O, eto ang isanlibong piso... ibili mo nga ako ng bagong sasakyan.  Luma na kasi ang service natin sa parokya!"  Agad ding sumunod ito at umalis.  "O di ba mas tanga yun? hehehe" patawang sabi ng ikalawang pari. "Ah... wala yan sa sakristan ko...   Hoy, halika nga.  Pakitingin nga kung nandun ako sa labas! " Labas naman agad ang sakristan ngunit bumalik agad, "Padre, ano nga pala ang kulay ng damit na suot ninyo?"  Pakamot sa ulo na tanong ng sakristan. "Ang tatanga talaga ng mga sakristan natin! hehehe"   Ang hindi alam ng tatlong pari ay nagkita-kita pala ang tatlong sakristan sa labas?  Sabi ng unang inutusan, "Pare, ang tanga ng kura-paroko ko... biruin mo, pinabibili ako ng LCD TV sa halagang Php 100 lang!" Singit naman ng ikalawa, "Ah, wala yan sa kura-paroko ko... pinabibili ba naman ako ng bagong kotse sa halagang Php 1000 lang! Ano ako tanga? hehehe" At pasigaw na sabi ng ikatlo, wala ng tatalo sa katangahan ng kura paroko ko, biruin mo, pinahahanap niya ang kanyang sarili kung nasa labas daw sya! Eh magkausap kaya kami! hehehe..."  Ang kinalabasan mas lumabas pang tanga ang mga kura kaysa kanilang mga sakristtan!  Ano nga ba ang mayroon sa mga Kura Paroko at inaalala natin sila ngayon?  Gaano ba kahalaga ang kanilang misyon sa pagpapalaganap ng paghahari ng Diyos? Ang misyon ni Jesus na pagliligtas ay isinakatuparan Niya sa tulong ng mga kanyang mga alagad na hinirang... ang mga apostol. Si Pedro na hinirang at kinilalang pinuno ng mga apostol ay nagtalaga naman ng kanyang mga kahalili na ang tawag natin ngayon ay mga "obispo" na nangangasiwa sa malalaking "kawan" ng sambayanan na ang tawag ay "diyosesis."  Sa lawak at dami ng kanilang nasasakupan, ang mga obispo naman ay nagtalaga ng mga pari na hahawak sa mas maliliit na "kawan" na ang tawag natin ay "parokya".  At dito ngayon pumapasok ang kahalagahann ng mga pari, lalo na ang mga kura paroko sa pangangasiwa sa kawan ng Diyos.  Sa Ebanghelyo ay sinabi ni Jesus na sila mismo (ang mga alagad) ang "magpakain" sa mga gutom na taong sumunod sa kanila sa ilang. "Hindi na sila kailangang, umalis pa.  Kayo ang magbigay sa kanila ng pagkain!"  Ang himala ng pagpaparami ng tinapay at isda ay sumasagisag sa Banal na Eukaristiya na kung saan tinutugunan ng Sakramento ang espirituwal na pagkagutom ng mga tao; at ang mga alagad ang naatasang maging instrumento upang maisakatuparan ang gawaing ito.  Ang mga Kura-Paroko ay nabigyan ng responsibilidad na pamunuan, alagaan, ipagtanggol at gabayan ang kawang ipinagkatiwala ni Kristo kay Pedro at sa mga kahalili niya.  Ipagdasal natin sa misang ito na sana ay biyayaan pa tayo ng Diyos ng mga mabubuti at banal na pari upang maipagpatuloy ang gawaing pagliligtas ni Kristo.  Sa Banal na Eukaristiya ay mas nabibigyang linaw ang mahalagang papel ng mga pari sa pagpapabanal ng Simbahan kaya't ipagpatuloy natin ang pagdarasal at pagsuporta sa ating mga kaparian.  Tao rin sila na may kahinaan at kakulangan. Ipagdasal natin na sana ay ang Diyos ang magsilbing kanilang kalakasan.. Ngayong Taon ng mga Layko ay binibigyang pansin natin ang  mahalagang papel ng mga ordinaryong tao sa pagpapabanal ng kanilang mga namumuno. Ipanalangin natin sila sapagkat ang "banal na pastol" ay siguradong magdadala sa kabanalan ng kanyang kawan.  Maraming salamat po sa inyong mga panalangin!

TUNAY NA KAYAMANAN (Revised / Reposted): Reflection for the 17th Sunday in Ordinary Time Year A - July 27, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Ano kaya ang mangyayari sa 'yo kapag sinabing nanalo ka ng 50 million pesos sa lotto?  Malamang hihimatayin ka sa tuwa o kung di naman ay aatakihin ka sa puso sa sobrang kagalakan!  May isang kuwento na minsan daw ay may isang lola ang walang kaalam-alam na nanalo s'ya sa lotto ng 50 milyong piso.  Ang problema ng kanyang mga kasambahay ay kung paano nila ito sasabihin sa kanya sa kadahilanang may sakit siya sa puso at matanda na!  Naisip nilang imbitahan ang kanilang kura-paroko dahil kaibigang matalik ito ng kanilang lola at isa pa ay matagal din siyang naglintgkod sa simbahan bilang isang Legion of Mary.  Hiniling  nila sa pari na s'ya na ang magbalita sa kanilang lola sa maingat na paraan na hindi niya ikabibigla.  Sumangayon naman ang pari at isang gabi ay dumalaw ang pari sa bahay at kinausap ang matanda: "Lola, kamusta na ang lagay ninyo?" Sagot ng matanda: "Mabuti naman po padre..." At nagkuwentuhan sila ng matagal. Nang mapansin ng pari na nalilibang na at relax na ang matanda ay tinanong niya ito: "Lola, kung sakaling manalo kayo ng Php 50 million sa lotto... anung gagawin ninyo sa pera?" "Aba padre," sabi ni lola, "kung ako ang mananalo ng 50 million sa lotto ay ibibigay ko ang kalahati sa Simbahan." Nang marinig ito ng pari ay inatake siya sa puso at namatay! hehehe... Sino nga ba ang di hihimatayin sa gayong kalaking kayamanan? Wala naman sigurong taong matino ang pag-iisip ang ayaw yumaman. Dati rati ang kayamanan, hinuhukay, sinisisid, nilalakbay ng malayo. Ngayon siguro mas madali, tumaya ka lang sa lotto o kaya naman ay sumali sa mga contests na may malaking cash price at instant yaman ka na! Ang talinhaga ng nakatagong kayamanan at mamahaling perlas ay nagsasabi sa atin na dapat ay handa nating isakripisyo ang lahat mapasaatin lamang ang kayamanang nais nating makamtan.  Hinalintulad ito ni Jesus sa "Kaharian ng Diyos." Kung kaya nating magsakripisyo para sa kayamanang makamundo na nabubulok at nasisira ay dapat gayun din sa mga bagay na espirituwal. Ang "kaharian ng Diyos" ay ang pagharian tayo ng Kanyang biyaya at mabuhay bilang mga tapat niyang anak. Dapat ay matuto tayong magpahalaga sa mga bagay na dapat unahin sa ating buhay. Kapag ang pagsisimba ay ipinagpapalit mo sa mga lakad mo sa araw ng Linggo ay hindi ka pa handang pagharian N'ya.  Kapag sinasabi mong wala akong oras magdasal o gumawa ng mabuti sa iba ay hindi mo pinahahalagahan ang  Kaharian ng Diyos sa iyong buhay. Kapag mas mahalaga sa iyo ang mga bagay na materyal kaysa ispirituwal, kapag labis mong pinagtutuunan ng pansin ang iyong katawan at napababayaan mo ang iyong kaluluwa ay malayo ka pa sa paghahanap sa tunay na kayamanan. Ano ba ang tinuturing mong kayamanan ngayon sa buhay mo?   Ngayong Taon ng mga Layko ay piliin natin ang maging matapang sa mga pagpapahalaga sa ating buhay. Marahil ay dapat nating unahin ang tamang pagapapahalaga sa ating sarili lalong lalo na sa ating dignidad bilang mga tao.  Isunod natin ang pagpapahalaga sa ating pamilya.  Hindi natin pinili ang ating pamilya.  Ito ay regalo ng Diyos sa atin kaya't dapat nating itaguyod ito at mahalin.  At siyempre, ang pinamakamataas na pagpapahalaga ay ang sa Diyos na nagbigay sa atin ng ating buhay. Bigyan natin ng importansya ang ating buhay espirituwal at isabuhay ang ating pananampalataya.  Kaya't kung pagninilayan lamang natin ng mabuti ay makikita natin na may tunay tayong mga kayamanan na dapat nating pinahahalagahan. Piliin natin ang higit na mahalaga sa ating buhay  Tandaan mo na kung nasaaan ang kayamanan mo... naroroon ang iyong puso.  

RSVP (Revised / Reposted) : Reflection for 16th Sunday in Ordinary Time Year A - July 20, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Nakatanggap ka na ba ng imbitasyon sa isang pagdiriwang na may nakalagay na RSVP?  Ang RSVP ay mga salitang Pranses na "repondez s'il vous plait" na ang ibig sabihin sa ingles ay "respond as you please",  upang malaman kung ikaw ba ay makakadalo o hindi. Kinakailangan mong sumagot sapagkat sayang ang inilaang lugar para sa iyo! Papaano kung ang Diyos mismo ang magbigay sa iyo ng RSVP?  Sasagutin mo ba?
May isang kuwento na minsan daw ay inutusan ng Diyos ang isang anghel upang pumunta sa lupa at bilangin kung ilan ang mga taong masasama. Agad itong sumunod upang gampanan ang kanyang misyon ngunit pagkatapos lang ng ilang araw ay agaran din itong bumalik. Nang tanungin siya ng Diyos Ama ay sinabi n'ya: "Panginoon, masyado pong marami ang taong masasama sa lupa. Isang lugar pa lang po ang napuntahan ko, sa Tundo po ata iyon at nahirapan na po akong magbilang sa dami ng mga taong halang ang kaluluwa.  Puwede po bang yung mabubuti na lang ang bilangin ko?" Sagot ng Diyos sa kanya: "Sige, mas mabuti pa nga para , mas mapabilis ang trabaho mo dahil bibigyan natin ng imbitasyon ang mga iyon!  Magkakaroon kasi tayo ng malaking piging dito sa langit!" Muli siyang nagbalik at tulad ng inaasahan ay maaga niyang natapos ang pagbibilang. "Ngayon", sabi ng Diyos Ama,"papadalhan natin ng sulat ang mga taong mabubuti. Nais ko silang anyayahan sa isang piging. Bibigyan mo ng sulat ang bawat taong mabuti! Ang masasama ay huwag mong bigyan. Hindi sila kasali sa gagawin kong piging!" At gayon nga ang ginawa ng anghel, binigyan ng sulat ang lahat ng taong mabuti sa lupa at ang imbitasyon ay RSVP! Alam n'yo ba kung ano ang nakalagay sa sulat? Nabasa nyo ba ang sulat? Hindi? Hindi n'yo alam kung ano ang nakasulat? hahaha! Kung gayon ay hindi kayo nabigyan! hehehe...Marahil isang kuwento lamang ngunit nagsasabi ito sa atin ng katotohanan. Tunay ngang may mga taong mabubuti at masasama sa ating mundo! Hindi natin ito maipagkakaila. Ang mas masaklap na katotohanan ay ito. Tila ang mga tao pang masasama ang "nag-eenjoy" at nanagana sa kanilang pamumuhay samantalang ang mga mabubuti ay naghihirap at kaawa-awa! Ano ba ito? Bakit ang masasamang damo ang matagal mamatay? Bakit pinababayaan ng Diyos mangyari ito? Ang talinhaga sa ating Ebanghelyo ay may kasagutan: Ang Diyos ay mapagtimpi. Hindi niya ninanais ang kamatayan ng mga taong makasalanan ngunit ang kanilang pagbabalik-loob."Life is so unfair!" maari nating sabihin. Ngunit tandaan natin na iba ang pag-iisip ng Diyos sa pag-iisip ng tao. Iba ang kanyang pamantayan sa ating pamantayan. Iba Siyang magmahal sa atin! Magising sana tayong mga makasalanan! Huwag nating balewalain o pagsamantalahan ang malaking pag-ibig ng Diyos. Bawat hininga natin ay dapat magpaalala sa atin na ang Diyos ay nagbibigay ng pagkakataong mahalin natin Siya, pagkakataong magbago at magbalik-loob, pagkakataon upang suklian natin ang kanyang pagmamahal.  Ang Diyos ay laging nag-aanyaya sa atin sa kabanalan.  Hindi lang mga pari, madre o relihiyoso ang tumanggap ng paanyayang ito.  Ang mga LAYKO din ay tinatawag ng Diyos sa kabanalan.  Ngayong Taon ng mga Layko ay lalo nating paigtingin ang pagtugon sa paanyayang ito ng Diyos.  Ang paanyayang kabanalan ay pakikibahagi sa Kanyang buhay at ito ay nangangahulugan ng katapatan at katapangang sundin ang Kanyang kalooban sa araw-araw nating pamumuhay.  Kung alam mo ito ay parang nakatanggap ka na rin ng Kanyang sulat. Mapalad ka. Isa ka sa mga minamahal ng Diyos! Sagutin mo agad sapagkat ang Kanyang paanyaya ay RSVP!

MAKINIG ANG MAY PANDINIG! : Reflection for 15th Sunday in Ordinary Time Year A - July 13, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Marunong ka bang makinig? Pakinggan mo ang kuwentong ito na pinamagatan kong "Ang Ika-apat na Gabi". May isang nanay na lubos ang pagmamahal sa kanyang anak na dalaga. Isang gabi, nakita ng nanay ang kanyang anak na subsob ang ulo sa pag-aaral. Halos alas dos na ng madaling araw ay bukas pa rin ang ilaw ng kwarto ng anak sapagkat aninag ito sa ilalim ng pintuan. Kaya’t nagdesisyon siyang kumatok at pangaralan ang anak: “Anak, matulog ka na. Madaling araw na.” Tiningnan siya ng masama ng anak at sinabi: “Nanay, sino ang nag-aaral, ikaw o ako?” “Ikaw...” tulalang sagot ng magulang. “Ako naman pala e! Matulog na kayo!” Paaburidong sagot ng anak. Napahiya ang nanay na bumalik sa kanyang silid. Iyon ang UNANG GABI... Kinabukasan, ginabi ng uwi ang anak. Nagparty sila ng kanyang barkada pagkatapos ng exam. Labis na namang nag-alala ang nanay. Hindi natulog. Hinintay ang anak. Naglabas ng maraming plantsahin at hinarang sa may pintuan ng bahay. Alas dos ng umaga, dumating ang anak. Nagulat siya ng makita ang nanay na nagplaplantsa pa ng damit sa ganung oras. Tinanong ito: “Nanay, ba’t di ka pa natutulog? Umaga na.” Nakasimangot na sagot ng nanay: “Bakit? Sino ba ang namamalantsa ikaw o ako?” “Kayo po” sagot ng anak. “Ganun naman pala eh! Matulog ka na!” Sagot ng nanay na may pagmamalaking nakaganti rin siya. ‘Yon ang IKALAWANG GABI... Kinabukasan, nang ika-apat na gabi... uuups! Alam kong iniisip ninyo? IKATLO PA LANG! Pero sino ba ang nagkukuwento? Ikaw o ako? Kaya making ka na lang! Hehehe... Kung isa ka sa mga nagsabing "ikatlong gabi" pa lang ay matuwa ka.  Isa ka sa mga marunong makinig!  Mapalad ka sapagkat hindi ka kasali sa mga taong KSP kung tawagin: mga taong KULANG SA PAKIKINIG o kaya naman ay mga taong hindi marunong makinig! Karamihan kasi sa mga tao na mas gusto ang magsalita kaysa makinig.  Ang problema nang kakulangan sa pakikinig ay kapag sabay-sabay lahat na nagsasalita. Sa mga taong ito ang pakikipagtalastasan ay "more talking... less listening"  Pero kung iisipin mo, tayo ay biniyayaan ng Diyos ng isang bibig at dalawang tenga upang mas makinig kaysa magsalita, "less talking more lsitening!"  Kaya siguro nais ni Jesus na gamitin natin ang ating kakayahang makinig.  "Ang pandinig ay makinig!"  Ang talinhaga ng maghahasik ay nagsasabi sa ating maging "mabubuting lupa" na nagbibigay ng pagkakataon sa "binhi" (Salita ng Diyos) upang tumubo, lumago at mamunga ng marami sa ating buhay!  Ang pagiging mabuting lupa ay nasa "pakikinig" natin at pagtupad sa kalooban ng Diyos.  Naglalaan ba ako ng sandali upang itahimik ang aking sarili at hayaang pagharian ng Diyos ang aking buhay?  Sa pagdiriwang ng mga sakramento, lalo na sa Santa Misa, ay direktang nakikipag-usap ang Diyos sa atin.  Sa mahiwgang paraan ay nakikipag-usap din siya sa atin sa pamamagitan ng ating mga mahal sa buhay, sa ating pamilya, kamag-anak, kaibigan at maging sa ating mga kaaway.  Ginagamit ko ba ang mga pagkakataong ito upang mapakinggan ang Salita ng Diyos na ipinahahayag sa akin?  Sana ay matuto tayong makinig. Sana ay matuto tayong tumahimik . Sana ay hayaan nating maghari ang kalooban ng Diyos sa ating ginagawa araw-araw.  Ang may pandinig ay makinig!

KAPAHINGAHAN SA KAPAGURAN: Reflection for 14th Sunday in Ordinary Time Year A - July 6, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Marami ka bang dinadalang pasanin sa buhay?  Isa ka ba sa madaling umangal sa Panginoon kapag nakakaranas ka ng pagsubok?  Paano mo ba hinaharap ang maraming paghihirap na dumarating sa iyo araw-araw?  Ilan lamang yan sa maraming katanungan na sumusukat sa ating katatagan bilang mga Kristiyano.   Minsan sa isang Golden Wedding Anniversary ay napansin ng isang pari na maluha-luha ang matandang lalaking habang pinapapanibago ang "pangako" ng kasal. Pagkatapos ng misa ay binati niya ito at sinabing: "Lolo, talaga sigurong napakaligaya ninyo ngayon sa 50th anniversary ninyo. Kanina halos mapaluha pa sa saya!" "Ay hindi Padre! Sa katunayan halos mapaiyak nga ako sa lungkot!" "Bakit naman?" ang tanong ng pari. Sagot ang matanda: "Kasi padre, alam mo... 50 years ago, tinakot ako ng tatay ng misis ko. Ikukulong n'ya raw ako ng 50 taon kapag di ko pinakasalan ang anak niya. Sana pala... kung di ko sinunod yon, malaya na ako ngayon!" hehehe... Marami tayong tinuturing na pabigat sa ating buhay: asawa, "monster-in-law"este mother-in-law pala, suwail at "ingratong" mga anak, plastic na kaibigan, mortal na kaaway, "bossing" na manager, etc... Kung minsan naman ay hindi tao: nakakasawang trabaho, utang na di mabayaran, minalas na negosyo, mahirap na pag-aaral, etc.. May good news at bad news ang ebanghelyo ngayon. Ang bad news ay hindi nangako ang Panginoon na tatanggalin Niya ang ating mga "pasanin" sa buhay. Ngunit may good news naman... pagagaanin niya ang ating mga pasanin!  "Lumapit kayo sa akin, kayong lahat ng napapagal at nabibigatan sa inyong pasanin, at kayo'y pagpapahingahin ko.  Pasanin ninyo ang aking pamatok, at mag-aral kayo sa akin; ako'y maamo mababang-loob, at makakasumpong kayo ng kapahingaan para sa inyong kaluluwa. Sapagkat maginhawang dalhin ang aking pamatok, at magaaan ang pasaning ibibigayko sa inyo."  Ang sabi ng Panginoon ay gamitin natin ang Kanyang "pamatok". Ang pamatok ay ang kahoy na inilalagay sa batok ng hayop upang mapagaan ang kanyang paghila ng mga bagay. Kung tama ang pamatok hindi mnahihirapan ang hayop. At ano ang pamatok na ito? Walang iba kundi ang Kanyang tapat at walang sawang pag-ibig! Ang nais ng Panginoon ay dalhin natin ng may "pag-ibig" ang ating mga pasanin sa buhay. Kung lalagyan lang natin ng pagmamahal ang ating mga ginagawa araw-araw ay mapapagaan natin ito. Kaunting pagngiti, pagbati, pagkamusta ay sapat na upang makapawi ng pagod, sakit, at kalungkutan. Tandaan natin na hindi nagbibigay ang Diyos ng pasanin na hindi natin kayang buhatin. Ang Diyos ay kasama natin sa ating paghihirap at mga suliranin natin sa buhay. Ganito dapat ang panalangin ng isang tagasunod ni Kristo kapag siya ay nahaharap sa mga pagsubok sa buhay: "Panginoon, wag mong tanggalin ang mga pasanin ko ngayon, bagkus bigyan mo ako ng lakas na mabuhat ito sa pamamagitan ng iyong pagmamahal..."  Ang Taon ng mga Layko na ating ipinagdiriwang bilang paghahanda sa ika-500 anibersaryo ng ating pagiging Kristiyanong sambayanan ay nag-aanyaya sa ating maging matapang sa harap ng maraming pagsubok at kahirapan sa buhay." Choose to be brave!"  Pinipili ng isang Kristiyano ang maging matapang sapagkat taglay niya ang pananampalatayang kasama niya si Kristo sa pagharap sa mga pagsubok niya sa buhay  Batid niya na sa kanyang kahinaan... si Kristo ang kanyang lakas!

MGA BUHAY NA SAKSI: Solemnity of Saints Peter and Paul, Apostles - Year A - June 29, 2014 - Year of the Laity

Ipinagdiriwang natin ngayon ang Kapistahan nina San Pedro at San Pablo, and dalawang dakilang apostol na itinuturing din nating haligi ng ating pananampalataya!  Si San Pedro ang pinakauna sa mga apostol at si San Pablo naman ang apostol ng mga hentil. Si San Pedro ang binigyan ng Panginoong Jesus ng kapangyarihang pamunuan at patatagin ang Simbahan, samantalang si Pablo naman ang nagsikap na dalhin ang Mabuting Balita ni Kristo sa maraming hindi pa nakakarinig nito!  Magkaiba man ang kanilang katauhan, si Pedro ay mapusok at si Pablo naman ay maingat sa pag-iisip; o maging ang antas ng kanilang pinag-aralan, higit na matalino si Pablo kaysa kay Pedro, ay masasabi nating nagkakapareho naman sila sa marubdob na pagmamahal kay Kristo ay tumupad ng kanilang tungkulin hanggang sa pag-aalay nila ng buhay para kay Kristo.  Kapwa sila namatay na martir, si San Pedro ay ipinako sa krus at si San Pablo naman ay pinugutan ng ulo dahil sa kanilang pagsaksi kay Kristo. Ang pagiging mga tapat na saksi marahil ang matututunan natin sa dalawang apsotol na ito.  Kaya ba nating ialay ang ating sarili tulad ng kanilang ginawa?  Kaya ba nating mamatay para kay Kristo?  May kuwento ng isang paring nagpapakumpisal.  Lumapit sa kanyang kumpisalan ang isang lalaking tila tuliro at wala sa pag-iisip.  "Father, patawarin mo po ako sapagkat ako'y nagkasala... Father... ako po ay nakapatay na ng mga tao.  Isa po akong serial killer Father.  Pinapatay ko po ang mga taong naniniwala sa Diyos.  Ikaw, Padre, naniniwala ka ba sa Diyos?"  Biglang sumagot ang pari ng ganito: "Naku, anak... hindi naman talaga, trip-trip lang kung maniwala ako!"  Bagama't hindi siguro tayo mabibigyan ng pagkakataong "mamartir"para sa ating pananampalataya, tayo naman ay tinatawagang maging martir sa pamamagitan ng araw-araw na pagsaksi kay Kristo. At sa aking palagay ay mas mahirap ang ganitong uri ng pagiging martir. Mahirap sapagkat araw-araw kang uusigin at sasaksi sa katotohanang dapat mong panindigan bilang Kristiyano. Ito ay nangangahulugan ng katapatan kay Kristo, pagsunod sa kanyang mga aral at utos, pamumuhay na marangal at banal at pagtataguyod sa Simbahang ating kinabibilangan.  Tulad nga ng sinabi ng ating Santo Papang si San Juan Pablo II, "Ang mamatay para sa pananmpalataya at pagtawag lamang para sa ilan... ngunit ang isabuhay ang pananampalataya ay pagtawag para sa lahat!"  Hindi man natin mapantayan ang kabanalan nina San Pedro at Pablo, kaya naman nating pantayan ang kanilang "katapangan" sa pagsaksi sa pananampalataya. "Choose to be brave!" ang sigaw ng Year of the Laity.  Piliin natin ang maging matapang sa pagsaksi sa ating pananampalataya! Maging mga apostol din tayo at buhay na saksi ni Kristo sa ating kapwa. San Pedro at San Pablo.... ipanalangin mo kami!

EAT ALL YOU CAN (Reposted & Revised) : Solemnity of Corpus Christi Year A - June 22, 2014 - Year of the Laity

Ngayon ay araw ng Kapistahan ng Pagkain!  Kaya para sa mga katulad kong masarap kumain... HAPPY FEAST DAY sa inyong lahat! hehehe.  Ang sarap talagang kumain lalo na't EAT ALL YOU CAN!!! Simple lang naman ang prinsipyong isinasabuhay ng mga mahilig kumain:  "If you eat you'll die. If you don't eat you'll die. You will die, just the same SO WHY NOT EAT AND DIE!"  Dumarami ngayon ang mga restaurant na "Eat All You Can". Sa ganitong mga lugar ang "The Biggest Looser" ay ang mga nagda-diet. Sayang ang pera mo kung hindi mo lulubusin ang pagkain. Kaya't kumain ka hanggang kaya mo! Puwedeng bumalik kahit ilang ulit, 'wag ka lang magtitira sa plato. Bawal ang magtira! "No left-overs." Kapag nagtira ka ay babayaran mo uli ang presyo ng buong pagkain mo. "No sharing!" Bawal ang magbigay ng pagkain sa iba. Medyo makasarili ang patakaran ngunit ang layunin ay para ma-enjoy mo ng sarilinan ang pagkain mo! Kaya nga't kapag "Eat All You Can" ang kainan ay isang araw ko itong pinaghahandaan. Hindi ako kakain ng marami. Mag-aayuno ako. Ihahanda ko ang aking sarili, mentally, emotionally at physically, upang sa oras na ng kainan ay maibuhos ko ang aking buong pag-iisip, diwa at lakas! (Di naman ako seryoso n'yan! hehe) Pero ang ipinagtataka ko eh bakit hindi ako makuntento sa aking kinakain. Parang kulang pa... kaya kain ng kain ng kain hanggang wala akong kamalay-malay na tumataas na pala ang aking bilbil! Dumadami ang palapag ng aking tiyan! hehehe... Ngunit bakit ganoon? Gaano man kasarap at karami ang iyong kinain ay ilalabas mo rin? Ganun lang ba ang proseso ng pagkain: In and Out? Merong nangyayari na hindi natin namamalayan kapag tayo ay kumakain, nagiging kabahagi ng ating katawan ang ating kinakain. We become what we eat...! Kaya nga ingat-ingat lang. Kapag puro baboy ang kinakain mo ay magmumukha ka ring baboy! Kapag kambing naman ay malamang magiging amoy kambing ka! Kapag puro junk foods naman ay magiging junk din ang katawan mo... You become what you eat!  Ngayon ko naintindihan kung bakit inialay ni Hesus ang kanyang sarili sa atin upang ating maging pagkain... gusto niyang maging katulad Niya tayo! In the Eucharist... we become like Christ!... Nagiging katulad natin S'ya!  Kaya nga ngayon mas mauunawan natin kung bakit sinabi ni Jesus na S'ya ang pagkaing nagbibigay buhay.  Nais n'yang tayong lahat ay mabahaginan ng buhay na walang hanggan!  Ganito ba talaga ang nangyayari pagkatapos nating magkomunyon? Nagiging katulad ba ni Kristo ang ating pag-iisip? Ang ating pananalita? Ang ating pagkilos? Kaya naman pala kahit "eat all you can" ang ating pagtanggap ng Komunyon ay parang no effect sa atin ay sapagkat hindi natin ipinapakitang nagiging katulad Niya tayo. Sana kapag tinanggap natin Siya sa Banal na Komunyon ay maging mas maunawain tayo, maging mas mapagpatawad, mapag-aruga, magpagpakumbaba.  Become what you eat... become like Christ!

ANG DIYOS NA 3 in 1 (Reposted) : Reflection for the Solemnity of the Most Holy Trinity Year A - June 15, 2014

I am a cofee lover! Grabe! Hindi ako makakatulog sa gabi pag hindi ako uminom ng kape. Sabi nga ng commercial sa T.V."Sarap ng gabi... sarap ng kape! Why not? Try n'yo!"Marami na rin akong kapeng natikman... from brewed o barakong kape ng batanggas to fraps o fancy cofee ng starbucks. Natikman ko pa nga ang exotic na "kape alamid". Special daw ang kapeng ito na ang beans ay galing sa "shit ng Alamid" hehehe! Talagang mapapa... (sorry for the word) SHIT ka pag nainom mo ito! Php 170 ba naman sa isang maliit na expresso cofee! Isang lunukan lang at naglaho na ang Php 170 mo! hehehe... Kaya nga't nasabi ko sa aking sarili na dun na lang ako sa aking 3 in 1 na Nescafe! Tubig lang na mainit ang kelangan mo... enjoy ka na! Sometimes we make life so complicated tulad ng kape e simple lang naman ang buhay! Parang Diyos... we make Him too complicated in our minds. Pilit nating inuunawa siya gamit ang ating maliit na pag-iisip. Parang tubig ng dagat na pilit nating pinagkakasya sa maliit na butas sa buhanginan. Pinagpipilitan nating unawain ang kanyang misteryo ng ating limitadong kaalaman upang maunawaan lamang na ang Diyos pala ay ginagamitan hindi ng utak kundi ng ating puso. Tuna nga naman na ang mga taong marunong lang magmahal ang lubos na nakakaunawa sa Diyos! Kapag marunong kang magpakita ng pagmamahal sa isang taong nangangailan ng tulong, kapag kaya mong magpatawad sa mga taong nakagawa sa iyo ng masama, kapag kaya mong mahalin ang iba sa kabila ng kanilang di kaibig-ibig na pag-uuagali... matuwa ka! Unti-unti ay nauunawan mo na ang misteryo ng Diyos. Ang pagkilala sa Kanya ay higit pa sa pagkakaalam sa kanyang "Bio-data". Ang pagkilala sa Diyos ay ang pagkakaroon ng personal na karanasan sa Kanya. Kailan mo ba tunay na naranasan ang Diyos sa iyong kapwa? Kailan mo ipinaranas ang kanyang pagmamahal sa iba? Maraming "diyos" na ipinakikilala ang mundo ngunit ako... kuntento na sa aking Diyos na 3 in 1, ang Diyos Ama na nagbigay sa akin ng Kanyang Anak at patuloy na gumagabay sa akin sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Di ko man S'ya lubos na maintindihan (bakit 3 in 1?) alam ko namang mahal N'ya ako at nais Niyang mahalin ko rin Siya. Sa susunod na ako ay uminom uli ng kape, dapat ay lagi kong maalala ang aking Diyos na 3 in 1. Tatlong persona na IISANG PAGKADIYOS na nagmahal sa akin ng lubos. Sarap ng gabi... sarap ng kape. Sarap ng buhay... sarap makasama ang Diyos. Bakit hindi? Try n'yo!

SIMBOLO NG BANAL NA ESPIRITU: Reflection for the Solemnity of Pentecost Year A - June 8, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Kapistahan ngayon ng Pentekostes... ang pagpanaog ng Espiritu Santo sa Simbahan.  Marahil hindi ganoon kadaling maunawaan ang kanyang pananatili sa ating piling sapagkat una ay wala tayong malinaw na paglalarawan sa kanya sapagkat siya ay isang "Espiritu.".  Di katulad ni Jesus na Anak ng Diyos na nagkatawang tao o kaya naman ay ang Diyos Ama na Manlilikha, ang ating pagkilala sa Banal na Espiritu ay walang kapayakan at kasiguruhan sapagkat ang mayroon lamang tayo ay ang mga simbolong matatagpuan natin sa Banal na Kasulatan. Nariyan na ang simbolo ng hangin tulad ng ating narinig sa unang pagbasa, ang dilang apoy na nanahan sa ulo ng mga apostol noong araw ng Pentekostes, ang tila kalapati o ibon na lumabas mula sa langit ng mabinyagan si Jesus sa ilog ng Jordan. Ang hangin o hininga ay simbolo ng buhay. Ang apoy ay simbolo naman ng init at ningas ng pagmamahal. E ang ibon? Ano ang ipinahihiwatiog nito? Isang paring misyonero na galing Ireland na nakapag-aral ng kaunting tagalog ang naupo sa kumpisalan. Sapagkat kapos ang kanyang bokabularyong nalalaman sa Tagalog ay nagdala siya ng maliit na Tagalog-English Dictionary saka-sakali mang meron siyang salitang hundi maintindihan. Maayos namang naidaos ang unang oras ng kumpisal. Naintindihan niya ang mga kasalanan at nakapagbigay pa siya ng payo. Bigla na lamang may nagkumpisal ng ganito: "Father, patawarin po ninyo ako; ako'y nagkasala. Nagnakaw po ako... yung biyenan ko minura ko... At Father, mayroon po akong ipagtatapat: mayroon po akong "kulasisi" (kabit o babaeng kinakasma ha hindi asawa}. Biglang napaisip ang pari, "What is "kulasisi?" Binuksan niya ang kanyang pocket dictionary at tiningnan: "Kulasisi: noun, a little bird, good for pet." Sabi ng pari: "Magaling, magaling... ilan ang kulasisi mo?" Sagot naman ng nagulat na lalaki: "E...e dalawa po padre!" "Kung ganon, ibigay mo sa akin ang isa ha? Ako na ang mag-aalaga!  Ang hirap nga naman pag di malinaw ang pag-intindi mo sa isang salita. Ang resulta: hindi pagkakaintindihan, maling pagkaunawa, pagkakagulo, pagkakawatak-watak! Ang unang biyayang dulot ng Espiritu Santo ay pagkakaisa. Ito ang narinig natin sa unang pagbasa: "At silang lahat ay napuspos ng Espiritu Santo at nagsalita ng iba’t ibang wika, ayon sa ipinagkaloob sa kanila ng Espiritu." Bagamat iba't ibang wika ang ipinagkaloob sa kanila ay naiintindihan sila ng mga nakarinig sa kanila. Bakit nagkaganoon? Ang sabi ni San Pablo sa ikalawang pagbasa: "Iba’t iba ang kaloob, ngunit iisa lamang ang Espiritung nagkakaloob ng mga ito." Ibig sabihin, ang Espiritu Santo ang nag-uugnay at dahilan ng pagkakaisa. Nakakalungkot tingnan ang mga Kristiyanong nagbabangayan at nagsisiraan sa isa't isa. Ang mas nakakalungkot ay may mga taong gumagamit pa ng Salita ng Diyos upang tuligsain ang kanyang kapwa. Ang dapat na epekto ng biyayang kaloob ng Espiritu ay kapayapaan at hindi kaguluhan. Ito ang pambungad na bati ni Jesus pagkatapos ng kanyang muling pagkabuhay. Pagkatapos, sila’y hiningahan niya at sinabi, “Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo." Tingnan natin ang ating buhay. May kapayapaan ba sa loob ng aking pamilya? May kapayapaan ba sa aking sarili? May kapayapaan ba sa aking kapaligiran? Kung hindi pa natin ito nararanasan ay marahil hindi pa natin hinahayaang maghari ang Espiritu sa ating buhay. Ang Espiritu Santo ay hindi "kulasisi". Ang "kulasisi" ay sumisira, nagwawatak-watak, naghihiwalay sa ugnayan ng pamilya. Ang Espiritu ay nag-uugnay, nagtitipon, nagbubuklod... ang dulot Niya ay kapayapaan at pagkakaisa.  At sa higit sa lahat ang biyayang handog ng Espiritu Santo ay kabanalan.  Bagama't ang Simbahan ay binubuo ng mga taong makasalanan, ang Espiritu Santo naman ang nagpapanatili ng Kanyag kabanalan.  Ang kabanalan ang nais ng Diyos para sa ating lahat at ito ang katibayan na pinaghaharian Niya tayong Kanyang mga anak.  Hingin natin ang biyaya ng Banal na Espiritu upang mapuspos tayo ng pagkakaisa, kapayapaan at kabanalan.