ANG BATO ng SIMBAHAN: Reflection for the Solemnity of Sts. Peter & Paul Year A - June 29, 2008

Isang obispo at isang 'reckless driver' ang humarap kay San Pedro at naghihintay ng kanilang tutuluyang tahanan sa kabilang buhay. Laking pagkagulat ng obispo nang makatanggap ang driver ng isang napakalaking mansion samantalang ang sa kanya ay isang maliit na bunggalo lamang. "Hindi ito makatarungan!" Angal niya kay San Pedro. "Bakit mas malaki ang bahay niya sa akin? Di mo ba nakikilala na ako ay obispo at siya ay isang hamak na driver lamang?" Sumagot si San Pedro na medyo may pagka-irita sa obispo: "Simple lamang po your excellency, kapag ang driver na ito ay nagmamaneho halos lahat ng pasehero niya ay nagdarasal at humihingi ng tawad sa Diyos. Kapag kayo naman ang nangangaral sa misa ang mga nakikinig niyo ay natutulog..." Totoo nga naman! Lubos na napakalaki ang responsibilidad ng isang alagad ng Diyos lalo na't siya ay namumuno sa Simbahan. Sa ebanghelyo, sinasabing ibinigay sa kanila ang "susi" sa kaharian ng langit. Ibig sabihin, iniatang sa kanila ang kapangyarihang pamunuan ang Bayan ng Diyos... ang Simbahan. Ang Kapistahan ni San Pedro at San Pablo, kapwa mga dakilang apostol ng Simbahan ay dapat magpaalala sa atin ng ating tungkuling ipagdasal at tulungan ang mga namumuno sa ating Simbahan na pinangungunahan ng Santo Papa at ating mga Obispo. Tungkulin din natin ang unawain at sundin ang kanilang mga turo bilang mga kinatawan ni Kristo dito sa lupa. Kung minsan, sa halip na katapatan ay panay pagpula o kritisismo ang ating ibinibigay sa kanila. Kapag hindi tayo sang-ayon sa kanilang itinuturo ay napakadaling laiitin sila at siraan ang kanilang pagkatao. Tandaan natin na bagama't tao rin sila, sila pa rin ang hinirang ni Kristo na nagsabing: " ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking simbahan, at hindi makapananaig sa kanya kahit ang kapangyarihan ng kamatayan." Ang ibig sabihin ng 'Pedro' ay 'bato'... matigas, di natitinag... matibay na pundasyon. May tungkulin tayong sumunod lalo na't ang kanilang itinuturo ay tungkol sa pananampalataya at mabuting pamumuhay o moralidad. 'Wag sana tayo maging pasaway na kaanib ng Santa Iglesya! Mahalin natin ang Simbahang itinatag ni Kristo!

ANG DAPAT KATAKUTAN : Reflection for the 12th Sunday in Ordinary Time Year A - June 22, 2008

Marami tayong bagay na kinatatakutan. May ilan sa ating takot sa multo. May takot sa tubig, takot sa saradong lugar, takot sa maraming tao, takot sa duktor, takot humarap sa salamin (lalo n'at sarili nila ang kanilang makikita, hehe!)... takot magutom (sa mga walang kahilig-hilig sa pagkain!) ... takot mamatay! May isang mamamatay-taong nagpunta sa kumpisalan. Ganito ang kanilang pag-uusap: "Patawarin mo po ako padre sa aking mga kasalanan. Ako po ay isang pusakal na kriminal... marami na po akong napatay." Tanong ng pari: "Bakit mo ginagawa iyon iho? Anung kadahilanan?" Sagot ng lalaki: "Padre, hindi ko rin po alam. Basta, ako po ay galit sa kanila sapagkat naniniwala silang lahat sa Diyos. Ikaw padre... naniniwala ka rin ba sa Diyos?" Halos himatayin ang pari at sinabing: "Naku iho... anong akala mo sa akin? Hindi ano? Trip-trip ko lang ito!" hehehe... Sino nga ba ang di takot sa atin sa kamatayan? Kung maari ngan ay wag na nating isipin at pag-usapan ito. Bagama't may ilan sa ating may "memorial plan" ay hindi naman natin ito inilalaan para sa ating sarili. Mayroon na ba sa ating nagpasukat ng kanyang damit na pamburol o kabaong? ngiiii! Pero sa ebanghelyo ay magugulat tayo sapagkat sinabi ni Jesus na: "Huwag ninyong katakutan ang pumapatay ng katawan ngunit hindi nakapapatay ng kaluluwa." Oo nga naman. Nakakatawang tingnan na napakarami nating pag-iingat na ginagawa para sa ating katawan ngunit napakaliit para sa kaligtasan ng ating kaluluwa. Pansinin mo ang mga advertisements sa tv... hindi ba't lahat ay para sa kapakanan ng katawan? Wala pa akong nakikitang commercial kung papaano ililigtas ang kaluluwa ko! Isa lang ang ibig sabihin nito... hindi pa rin tayo lubos na naniniwala na may kaluluwa tayong dapat iligtas o kaya naman ay ayaw muna natin pag-usapan ito. Ang katotohanan ay araw-araw na humaharap ang ating kaluluwa sa kapahamakan. Nakakatuwang isipin na ang ilan, sa halip na iwasan ang mga "pumapatay ang kaluluwa" ay kinakaibigan pa ito at inaalagaan. Malinaw ang sabi ni Jesus: "Ang katakutan ninyo ay ang nakapapatay ng kaluluwa at katawan sa impiyerno." Manhid ka na ba sa paggawa ng kasalanan? Balewala na ba sa iyo ang paggawa ng masama? Wala ka na bang balak na magbagong buhay? Mag-ingat ka sapagkat... unti-unti mong pinapatay ang kaluluwa mo...

KRISTIYANO... ANO? : Reflection for the 11th Sunday in Ordinary Time Year A - June 15, 2008

May isang batang tuliro ang nagtampo sa kanyang mga magulang at umakyat sa isang mataas na puno ng niyog. Pinagkaguluhan ito ng mga tao at pilit siyang hinikayat na bumaba sa kadahilanang may kataasan ang puno at baka siya makabitaw. Ayaw makinig ng bata. Dumating ang mga barangay tanod. Ayaw pa rin niyang bumaba. Dumating ang pulis. Ayaw pa rin. Nagkataong may dumaang pari. Sapagkat nakaaabito ay agad siyang nilapitan at sinabihang: "Padre, tulungan mo naman kami. Ayaw makining sa amin ng bata. Baka naman puwede mong pangaralan at pababain. Baka kasi kung mapapaano yung bata." Tahimik na lumapit ang pari sa ibaba ng puno. Tumingala at habang may ibinubulong ay ikinumpas ang kamay na tila baga binabasbasan ang bata ng tanda ng krus! Laking pagkagulat ng mga tao ng biglang bumaba ang bata! "Napakagaling ni Padre! Binasbasan lang e bumaba agad yung bata!" Sagot ang pari: "Anung binasbasan? Alam n'yo ba yung sinabi ko habang winawasiwas ko yung kamay ko? Eto... ikaw baba, o putol puno... baba o putol puno!" Bakit nga kaya kapag nakakakita tayo ng pari ay agad naiisip nating siya'y mangangaral? O taong nakatali lang sa gawaing pansimbahan? Bagamat tayo ay nasa Vatican II na ay may mga tao pa ring makitid ang pag-iisip na ang akala ay ang pari lamang ang may karapatang magsalita ng tungkol sa Diyos o magbigay ng payong pangkakaluluwa. Ang ebanghelyo ay nagpapaalala sa atin ng ating bokasyon bilang Kristiyano na maging mga alagad ni Kristo. Ang pagsunod kay Kristo at mangaral ng kanyang Salita ay di lamang para sa mga nakaabito o nakasutana. Ito ay para sa lahat! Sa bisa ng ating binyag ay naging mga "pari, hari, at propeta" tayo na ang ibig sabihin ay may malaking misyong iniaatang sa atin bilang mga binyagang Kristiyano. Maging aktibo tayo sa mga gawain Simbahan. Tandaan natin na hindi sapat ang magsimba, magdasala o mag-abuloy lamang upang tawagin tayong mga Kristiyano. Tinatawagan ang bawat isa sa ating maglaan ng kanyang oras, kayaman at talino (time, treasure, talent) kahit gaano man kaliit, bilang paglilingkod kay Kristo. Anung paglilingkod ang nagawa mo na para kay Kristo? Baka nasa "itaas ka pa rin ng puno." Baba at kilos na!

ANG PABORITO NG DIYOS : Reflection for the 10th Sunday in Ordinary Time Year A - June 8, 2008

May paborito ba ang Diyos? Marahil, sa ating mga tao ay natural na ang may itinatangi, may pinapanigan, may espesyal sa paningin... may "apple of the eye" kung tawagin. Ngunit ang Diyos... na lubos na makatarungan at pantay kung magmahal... may paborito rin kaya? Hanapin ang sagot sa kuwentong ito... May isang paring kung magpakumpisal ay may kakaibang 'gimik". May dala-dala s'yang maliit na "bell" na kanyang pinapatunog upang sabihin sa mga taong tapos na ang nagkukumpisal at pinatawad na ang kanyang kasalanan. Eto ang mas nakakaintriga, napansin nila na ang haba ng tunog ng "bell" ay depende sa dami ng kasalanan ng nagkumpisal! Minsan, ay nagkumpisal ang tinuturing nilang "pinakamakasalanan sa parokya!" Isa siyang kilalang babaero, sugarol, lasenggero, at halos taglay na niya ata ang lahat ng "bisyo". Nag-abang ang mga tao kung gaano kahaba ang kanilang maririnig na tunog. Nagtaka sila sapagkat nakakatrenta minutos na ay wala pa silang naririnig. "Baka, hindi na nakayanan ni Father... baka hinimatay na s'ya!" ang sabi nila. Laking pagkagulat nila ng biglang lumabas si Father sa kumpisalan at karipas na tumakbong palabas ng simbahan. Nagtungo siya sa kampanaryo ng simbahan at narinig ang... "Bong! bong! bong! booong!" Ganito kagalak ang Diyos sa mga kasalanang nagsisisi. Kaya nga sa sinabi n'yang: "‘Habag ang ibig ko at hindi hain.’ Sapagkat naparito ako upang tawagin ang mga makasalanan, hindi ang mga banal,” ay ipinapakita lamang niya ang kanyang pagtatangi sa mga taong makasalanan. Kung minsan ay napanghihinaan tayo ng loob sa dami at bigat ng ating mga kasalanan. Parang wala na tayong pag-asang magbago. Kung minsan naman ay paulit-ulit ang ating mga masamang pag-uugali. Kakukumpisal lang ay pareho na namang kasalanan ang nagawa. Kaya't ayaw ng magkumpisal... wala ng bilib sa Sakramento! Magkakasala din naman kasi bukas... bakit pa kinakailangang magkumpisal? Sa mga ganitong sitwasyon ay dapat sigurong habaan natin ang ating pasensya sa sarili. "Be patient with yourself as God is patient with you!" Nasa pagtitiyaga, pagsisikap at pagtitiwala sa Diyos ang susi ng pagbabago. Sana ay lagi nating maalala ang laki ng pagpapatawad ng Panginoon. "Where sin abounds... grace abounds all the more!" Kung makasalanan ka... matuwa ka. Sapagkat isa ka sa mga paborito ng Diyos!

GAWA... HINDI SALITA : Reflection for the 9th Sunday in Ordinary Time Year A - June 1, 2008

"Actions speak louder than voice!" Natutunan ko ito bata pa lamang ako. Kalimitan kasi ay iba ang ating sinasabi sa ating ginagawa. May isang nakakatuwang kuwento tungkol sa isang malaking barkong nasiraan sa gitna ng dagat. Siyempre, kanya-kanyang sakay sa "life-boat" ang mga pasahero. Nagkataong sumobra ng sakay ang isang life-boat, kinakailangang tatlo ang magsakripisyong umalis sa life-boat. Tumayo ang isang Amerikano at sumigaw ng "Long live America!" at bigla syang tumalon sa dagat. Isang Espanyol naman ang sumunod. Tumayo at malakas na isinigaw ang "Viva Espanya" at sabay talon din sa tubig. Buong yabang din na tumayo ang isang Pilipino. Sumigaw ng malakas: "Mabuhay ang Pilipino!" at itinulak ang Hapon sa tubig! Marahil hindi natin maikakaila ang dami ng Kristiyano sa ating bansa. Dagsa ang mga nagsisimba tuwing Linggo sa mga Simbahan at siguradong napupuno ng maraming "Panginoon, Panginoon..." ang mga dasal sa Simbahan. Sapat na ba ito upang sabihing "makaDiyos tayong mga Pilipino?" Malinaw ang sabi ng Panginoon sa ating Ebanghelyo ngayon: "Ang bawat nakikinig sa aking mga salita at hindi nagsasagawa nito ay matutulad sa isang taong hangal na nagtayo ng kanyang bahay sa buhanginan." Marahil, marami ang nagdarasal. Marami ang nakikinig. Ngunit ilan kaya ang nagsasagawa ng Kanyang Salita? Kaya nga tama ang sinasabi sa atin ni Santiago Apostol na "ang pananampalatayang walang kasamang gawa ay pananampalatayang patay!" Nagsisimba ka ngunit pag-uwi mo sa bahay ay suwail ka pa ring anak, taksil ka pa ring asawa, mapanlait ka pa rin sa kapwa, nanlalamang ka pa rin sa iba... Asahan mong babagsak ang buhay mo sapagkat itinayo mo ito sa "buhanginan." Hindi sapat ang may tangang Bibliya o Rosaryo sa kamay at mangaral ng Kanyang Salita kung hindi naman marangal ang ating pamumuhay. Siguradong maririnig natin sa Panginoon ang mga salitang: ‘Kailanma’y hindi ko kayo nakilala. Lumayo kayo sa akin, mga mapaggawa ng masama!’

YOU BECOME WHAT YOU EAT! : Reflection for the Solemnity of the Body and Blood o Christ - May 25, 2008 (Reposted & Revised)

Napakasarap kumain! Lalo na kapag libre! hehe... Marahil isa itong natatanging kaugalian na taglay nating mga Pilipino. Pansinin mo ang bati mo kapag may bisitang dumating sa bahay. Ang ating agad na tanong ay "Kumain ka na ba?" O kapag nadatnan tayong kumakain ay sasabihin nating: "Tara Kain tayo..." Tayong mga Pilipino ay masasabi nating tunay na "palakain". Lahat na lang ng pagdiriwang ay dapat may kainan... "Pa-cheezeburger ka naman! Burger! Burger!" Mapabinyagan man, kasalan, nakakuha ng bagong trabaho, nanalo sa lotto, pumasa sa exam... at kahit "kamatayan" hindi pinapatawad... dapat me kainan pa rin! Kung mahalaga ang pagkain ay dapat nating pagtuunan ito ng pansin. Merong nangyayari na hindi natin namamalayan kapag tayo'y kumakain... nagiging kabahagi ng ating katawan ang ating kinakain. We become what we eat...! Kaya nga ingat...! Kapag puro baboy ang kinakain mo e magmumukha ka ring baboy! Kapag kambing naman ay malamang maging amoy kambing ka! Kapag puro junk foods naman ay magiging junk din ang katawan mo... You become what you eat! Ngayon ko naintindihan kung bakit inalay ni Hesus ang kanyang sarili sa atin upang ating maging pagkain... gusto niyang maging katulad Niya tayo! In the Eucharist... we become like Christ!... Nagiging katulad natin S'ya! Ganito ba talaga ang nangyayari pagkatapos nating magkomunyon? Nagiging katulad ba ni Kristo ang ating pag-iisip? Ang ating pananalita? Ang ating pagkilos? Kaya naman pala kahit "eat all you can" ang ating pagtanggap ng Komunyon ay parang no effect sa atin ay sapagkat hindi natin ipinapakitang nagiging katulad Niya tayo. Sana pagtinanggap natin Siya sa Banal na Komunyon ay maging mas maunawain tayo. Maging mas mapagpatawad, mapag-aruga, magpagpakumbaba... Become what you eat... become like Christ!

1+1+1 = 1 : Reflection for the Solemnity of the Most Holy Trinity Year A - May 18, 2008

May isang batang nagtanong sa akin: "Father, bakit isa lang ang Diyos at hindi tatlo? Di ba Siya ay Ama, Anak, at Espritu Santo? Di ba 1+1+1=3? " Ito ang sagot ko sa kanya: "Iho, ang Diyos ay hindi puwedeng gamitan ng arithmetic! Kasi puede rin na 1x1x1=1!" Lubos ang kadakilaan ng Diyos kung kaya't hindi Siya maaring bilangin ng ating mga daliri sa kamay. Lubos ang Kanyang kadakilaan na hindi Siya maaring pagkasyahin sa ating maliit na isipan. Siya ang Manlilikha... Siya ang walang simula at walang katapusan... Siya ang hari ng sanlibutan! Ang problema marahil ay pilit nating inuunawa kung sino ba talaga Siya. Ang napakatalinong taong si Santo Tomas Aquino, na nagsulat ng maraming aklat tungkol sa Diyos (halimbawa ang Summa Theologia), pagkatapos ng kanyang mahabang pagsusulat at pagtuturo ay nagsabing ang lahat ng kanyang inilahad tungkol sa Diyos ay maituturing na basura lamang kung dadalhin sa Kanyang harapan. Ibig sabihin ni Santo Tomas a hindi natin lubos na mauunawan ang Diyos! Kahit ang taong pinakamatalino ay kapos sa kaalaman kung ang "misteryo ng Diyos" ang pag-uusapan. Bagamat walang sino mang tao ang lubos na makakaunawa sa Kanya ay pinili Niya pa ring magpahayag sa atin. Ang pagpapahayag ng Diyos ay napakasimple na kahit na ang walang pinag-aralang tao ay maaring makaunawa sa Kanya: "Gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, kaya ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak, upang ang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan." Ipinahayag ng Diyos na Siya ay pag-ibig. Kaya nga't masasabi natin na ang Diyos ay mauunawaan lamang ng taong marunong magmahal! Ang Banal na Santatlo ay pagmamahalan! Nauunawaan mo ang Diyos kung marunong kang magpatawad. Nauunawaan mo ang Diyos kung mahabagin ka sa mga mahihirap. Nauunawaan mo ang Diyos kung ang hanap mo ay ang kabutihan ng iyong kapwa! Marahil hindi natin maiintindihan kung bakit ang 1+1+1 para sa atin ay 1. Huwag tayong mag-isip... sa halip subukan nating magmahal... at makikita mo na ang kakulangang ng pag-iisip ay mapupuno ng isang payak at malinis na puso.

ANG "SIKYO NG SIMBAHAN" : (Reposted & Revised): Reflection for the Solemnity of Pentecost A - May 11, 2008

Isang bata na may bagong mountain bike ang nagpark sa isang Simbahan at hinanap ang Parish Priest. Nang makita ito ay magalang na nagpakilala at nagsabi: "Father, puwede ko po bang ipark dito ang bike ko... kasi po baka mawala. Bagong-bago pa naman yan!" "Sige, anak" sagot ng pari, "magtiwala ka na walang mangyayaring masama sa bike mo." "Sure po ba kayo Father? Wala kasi akong nakikitang security guard dito." nagdududang tanong ng bata. Huminga ng malalim ang pari at sinabi: "Ay meron, ang pangalan ng "sikyo" namin dito ay "Holy Spirit." Sigurado ako, Babantayan Niya yan kaya't hindi yan mananakaw. Kung gusto mo magdasal tayo..." "Sige po Father... In the name of the Father, and of the Son. Amen!" Singit ng pari: "Teka me kulang ata sa dasal mo... bakit wala ang Holy Spirit?" Sagot ng bata: "Wag na nating abalahin Father, binabantayan niya ngayon ang bike ko!" Totoo nga naman, ang Espiritu ang "sikyo" nagbabantay sa bisekleta ng bata kung paanong Siya rin ang "sikyo" na nagbabantay sa Simbahan simula pa lamang noong ito ay itinatag. Sa katunayan ngayon ay "birthday" ng Simbahan! Ipinanganak ang Simbahan sa pagpanaog ng Espiritu Santo at ito ang patuloy na gumagabay sa kanya. Napakaraming pagsubok ang dinaanan ng Simbahan sa kasaysayan. Napakaraming pag-uusig, pag-aaway, pagsuway kahit sa mga pinuno at miyembro nito. Ngunit sa kabila nito ay patuloy na ginagabayan at ipinagtatanggol ng Espiritu Santo ang Simbahan. Pinananatili Niya itong banal sa kabila ng maraming makasalanan na bumubuo nito. Kung bakit hanggang ngayon ay nagpapatuloy pa rin ang Simbahan ay sapagkat pinananatili ito sa kapangyarihan ng Espiritu Santo. Nadarama mo ba ang paggabay ng Espiritu Santo sa iyong buhay? Tinanggap mo ito nung ikaw ay bininyagan at kinumpilan. May epekto ba S'ya sa buhay mo ngayon? Kung nanlalamig ka ngayon sa pananampalataya, hingin mo ang tulong Niya. Kung paanong walang matigas na tinapay sa mainit na kape, walang ring matigas na puso ang di kayang palambutin ng mainit Niyang pagmamahal. "Come, Holy Spirit fill the hearts of your faithful and kindle in them the fire of your love..."

MGA BUHAY NA SAKSI : Reflection for the Solemnity of the Ascension Year A - May 4, 2008

Joke sa isang text: Katutubo 1: Mag-ingat ka s 'yong babaybayin na daan dahil ito'y mapanganib. Kunin mo itong gamot para sa kagat ng ahas baka sakaling ika'y makagat. Kunin mo itong iang bote ng hamog dahil ito'y nakakatanggal ng uhaw at gutom. Dalhin mo ang balaraw na ito ng ating mga ninuno upang maprotektahan ka laban sa mga mababangis na hayop. Natatandaan mo pa ba ang mga sinabi ko? Katutubo 2: Opo ama... basta, txt2 na lang if ever! Katutubo 1: Ok basta miscol me pag feel mo na lost ka. huh?" Iba na nga talaga ang nagagawa ng makabagong teknolohiya lalo na sa aspeto ng komunikasyon. Kahit, mga tao sa liblib na lugar ay nabibiyayaan na nito. Karaniwan nang makakita ka ng "cell phones" at "computers" kahit sa mga bundok at malalayong isla. Tunay na pinaliliit ng makabagong komunikasyon ang ating mundong ginagalawan. Ang Kapistahan ng Pag-akyat ni Hesus sa langit ang siya ring pinili ng Simbahan upang ipagdiwang ang "Linggo ng Komunikasyong Pandaigdig". Naaakma sapagkat ng si Hesus ay umakyat sa langit, ay iniwang niya sa mga alagad ang utos na: "Humayo kayo at gawin ninyong alagad ko ang lahat ng bansa." Isinagawa ito noong una sa pamamagitan ng pagpapasa-pasa ng aral ni Hesus (tinatawag ding tradisyon) sa pamamagitan ng pangangaral at pagsusulat. Sa kasalukuyan ay ipinagpapatuloy pa rin ang mga ito sa mga makabagong pamamaraan ng pakikipagtalastasan: internet, video broadcast, tv & cable, tele conferencing, etc... Bagama't makabago, mawawalan ng saysay ang mga ito kung hindi kapani-paniwala ang mga nagpapahayag. Kaya nga't kasama ng utos ni Hesus ay ang pagiging kanyang mga buhay na saksi! Ang pinaka-epektibo pa ring pamamaraan ng komunikasyon ay ang "pagiging mga totoong saksi ni Kristo!" Sabi sa turo ng Simbahan: "Ang mga tao ngayon ay higit na naniniwala sa mga saksi kaysa mga guro. At kung sakali mang maniwala sila sa mga guro ay sapagkat sila ay mga saksi!" Ang pagiging saksi ay naipapakita sa ating pananalita at pagkilos. Pagpili sa tama at pagtalikod sa masasamang gawain, pagsasabi ng totoo at pag-iwas sa kasinungalingan, pagbibigay ng mabuting halimbawa sa iba sa halip na manirang puri... Marami tayong maaring gawin upang maipahayag ng makatotohanan ang utos ni Jesus. Gamitin natin ng tama ang mga makabagong paraaan ng komunikasyon upang ikalat ang Mabuting Balita ni Hesus! Kahit simpleng text o maikling e-mail message ay makakatulong upang maipalaganap ang Kaharian ng Diyos... Tayo ngayon ang mga buhay na saksi ni Kristo!

APOY AT ANG TUBIG : Reflection for the 6th Sunday of Easter A - April 27, 2008

Mayroong isang kuwento na minsan daw ay may isang taong nakakita sa isang anghel na may dalang sulo sa isang kamay at isang timbang tubig naman sa isa. Tinanong niya ang anghel kung para saan ito. Ito ang sagot ng anghel: "Sa pamamagitan ng sulo ay susunugin ko ang mga "mansiyon" sa langit at sa pamamagitan naman ng tubig ay bubuhusan at pupuksain ko ang apoy ng impiyerno. At makikita natin kung sino talaga ang taong nagmamahal sa Diyos!" Ito ang mensaheng nais ipahiwatig ng anghel: Marami sa ating mga Kristiyano ang sumusunod lang sa utos ng Diyos sapagkat takot sila sa "apoy" o parusa ng impiyerno o kaya naman ay sapagkat nais nilang manirahan sa "mansiyon ng langit." Kakaunti ang nakapagsasabing "sumusunod ako sa utos dahil mahal ko ang Diyos!" Sa Ebanghelyo ay malinaw ang mga salitang binitiwan ni Hesus: "Kung iniibig ninyo ako, tutuparin ninyo ang aking mga utos!" Mali ang pagsunod ng dahil sa takot at mali rin ang pagsunod dahil may hinihintay na kapalit. Ang tunay na pagsunod sa utos ng Diyos ay sapagkat mahal natin Siya. Walang takot. Walang hinihintay na kapalit. Ibig sabihin, nagsisimba ka hindi sapagkat takot kang magkaroon ng kasalanang mortal. Matulungin ka sa mahihirap hindi sapagkat may hinihintay kang gantimpala sa langit. Umiiwas ka sa masamang gawain hindi sapakat takot kang mapa-impiyerno! Hindi... Nagpapakabuti ka sapagkat MAHAL MO ANG DIYOS! Ang Espiritu Santo, ang Patnubay na ipinangako ni Hesus, ang s'yang tutulong sa atin upang masunod natin ng may pagmamahal ang Kanyang mga utos. Ayaw ng Diyos na katakutan natin Siya... mas nais Niyang Siya'y ating mahalin.