MAKATAO AT MAKA-KRISTO: Reflection for 13th Sunday in Ordinary Time Year A - June 28, 2020 - YEAR OF ECUMENISM AND INTER-FAITH DIALOGUE

Isang tatak ng ating pagiging Pilipino ang pagiging MAKA-TAO.  Karaniwan nating naririnig kapag may kumakataok sa ating pintuan ang ang mga katagang: "Tao po... may tao po ba?"  Hindi ko alam kung may nakarinig na sa inyo ng "Hayop po..."  o kaya naman, "Multo po..."  Nais kasi natin na iparating sa kanila na dapat ay maayos at bukas-palad ang kanilang pagtanggap dahil "tao" ang nakatayo sa kanilang harapan.  Kaya nga't kung tao kang tinanggap sa isang bahay ay dapat asal tao rin ang isusukli mo sa kanila.  

Sa Lumang Tipan ay may mas malalim pang dahilan ang kanilang pagtanggap bukod sa pagiging maka-tao.  Ang kanilang paniniwala ay may mga pagkakataong ang mga sugo o alagad ng Diyos, tulad ng mga anghel, ay nag-aanyong tao kaya dapat ay laging malugod at bukas-palad ang kanilang pagtanggap kung may dumarating na bisita sa kanilang tahanan.  Tulad na lamang ng panahon ni Abraham na s'ya ay bisitahin ng mga anghel upang iparating sa kanya na gugunawin na ang mga lungsod ng Sodom at Gomorra.  Sa ating Unang Pagbasa, ay malugod na tinaggap si propeta Eliseo ng mag-asawang taga-Sunem sapagkat naniniwala silang siya ay lingkod ng Diyos.  Dahil dito sila ay pinangakuaan ni Eliseo ng anak sa kabila ng kanilang katandaan.

Ngunit para sa ating mga Kristiyano, may mas malalim na dahilan kung bakit dapat ay bukas-loob ang ating pagtanggap sa mga taong kumakatok sa ating puso.  Hindi lang sapagkat maka-tao tayo.  Hindi lang sapagkat naniniwala tayong lingkod ng Diyos ang nasa pintuan ng ating tahanan.  Bukas-palad ang ating pagtanggap sa ating kapwa sapagkat nakikita natin si Jesus sa mukha ng bawat isa sa kanila.  Ang pagiging Kristiyano ay MAKA-KRISTO! 

Noong si St. Mother Theresa ng Calcutta ay tinanong ng isang mamamahayag kung paano niya nagagawang yakapin at halikan ang mga taong may sakit at namamatay sa lansangan ay isa lang ang kanyang tugon: "Sapagkat nakikita ko ang mukha ni Jesus sa kanila!"  Nagawang akuin ni Fr. Damien ng Molokai ang pagiging isang ketongin sapagkat natagpuan niya si Jesus sa bawat taong may ketong na kanyang tinulungan.

Sa ating Ebanghelyo ay ito ang ipinapaalala sa atin ni Jesus: "Ang tumatanggap sa inyo ay tumatanggap sa akin, at ang tumatanggap sa akin ay  tumatanggap sa nagsugo sa akin... At sinumang magbigay ng kahit isang baosng tubig na malamig sa isa sa maliit na ito dahil sa ito'y alagad ko - tinitiyak ko sa inyong tatanggap siya ng gantimpala."  Isa lang sinasabi sa atin ng mga pahayag na ito, na buhay si Kristo sa ating kapwa!  Sa panahon ngayon na tila baga naghahari ang karahasan sa ating paligid, na kung minsan ay hindi nabibigyang halaga ang paggalang sa karapatan at dignidad ng tao dahil sa pang-aabuso at pagkitil ng buhay ng iba, ay mas kinakailangan nating isabuhay ang turo ni Kristo.  May kasabihan tayong mga Pilipino na "kapag binato ka ng bato ay batuhin mo naman siya ng tinapay!"  May mga iba na literal na gumagawa nito.  Yun lang nga ang tinapay na pambato ay nakalagay pa sa loob ng garapon!  Sapagkat hindi naman talaga madaling suklian ng kabutihan ang kasamaan.  Kapag minura ka, ang natural na reaksyon ay murahin mo rin ang ang nagmura sa sa iyo.  Hindi ko alam kong mayroong sa inyong pagkatapos siyang murahin ay nakangiti pa at nagsasabi ng "thank you!" Ngunit ito ang aral ni Kristo.  Suklian mo ng kabutihan ang anumang kasamaang ibinayad sa iyo.  Ang sukatan ng ating pagiging Kristiyano ay si Kristo na nagmahal at nagpatawad sa ating mga pagkkukulang at pagkakasala.

Kaya't nararapat lang na sikapin nating makita ang mukha ni Kristo sa ating kapwa lalong -lalo na sa ating mga kaaway at mga taong may kaamaan tayo ng loob.  Ito ang susi kung nais nating magkaroon ng kapayapaan sa ating bansa.  Hindi armas ang makapagtatahimik sa mga terorista o mga rebelde.  Hindi sapat na magkaroon ng anti-terror bill kung patuloy naman ang paglabag sa karapatang pantao at baluktot na pagpapairal ng batas.  Sa panahong ito ng pandemiang dulot ng COVID 19 ay sikapin nating higitan ang ang ating pagiging makatao.  Itaas natin ang antas ng ating pakikitungo sa ating kapwa, pakikitungong pinaghaharian ng pagmamahal, paggalang, pag-unawa sa ating mga kakulangan at pagpapatawad.  Ito ay magagawa lamang ng isang taong nakikita ang mukha ni Jesus sa iba.  Tayo ay hindi lamang dapat maging maka-tao,  tayo ay dapat maging MAKA-KRISTO!

YOU ARE WHAT YOU EAT - Reflection for the Solemnity of Corpus Christi Year A - June 14, 2020 - YEAR OF ECUMENISM AND INTER-FAITH DIALOGUE

"Life is difficult!"  Ito ang sabi ng isang sikat na manunulat sa kanyang librong pinamagatang "The Road Less Travelled."  Ito rin ang saloobin ng maraming tao ngayon dahil sa kahirapang dala ng COVID 19.  Mas maraming tao ang nasadlak sa hirap at patuloy na bumabangon upang maisalba ang kanilang kabuhayan.  Hindi ito maipagkakaila sa marami sa atin, lalong lalo sa aming mga mahilig kumain ngayong umiiral pa rin ang GCQ o General Community Quarantine! Limitado ang mga restaurant na puwedeng kainan.  Di tulad ng dati, masayang kumain kasama ang mga kaibigan lalo na kapag ang kainan ay "Eat All You Can!"   

Alam nyo bang ngayon ay araw ng Kapistahan ng Pagkain? Kaya para sa mga katulad kong masarap kumain... HAPPY FEAST DAY sa inyong lahat! hehehe.  Simple lang naman ang prinsipyong isinasabuhay ng mga mahilig kumain:  "If you eat you'll die. If you don't eat you'll die. You will die, just the same SO WHY NOT EAT AND DIE!"  Dumarami ngayon ang mga restaurant na "Eat All You Can".  Sa ganitong mga lugar ang "The Biggest Looser" ay ang mga nagda-diet. Sayang ang pera mo kung hindi mo lulubusin ang pagkain. Kaya't kumain ka hanggang kaya mo! Puwedeng bumalik kahit ilang ulit, 'wag ka lang magtitira sa plato. Bawal ang magtira! "No left-overs." Kapag nagtira ka ay babayaran mo uli ang presyo ng buong pagkain mo. "No sharing!" Bawal ang magbigay ng pagkain sa iba. Medyo makasarili ang patakaran ngunit ang layunin ay para ma-enjoy mo ng sarilinan ang pagkain mo! Kaya nga't kapag "Eat All You Can" ang kainan ay isang araw ko itong pinaghahandaan. Hindi ako kakain ng marami. Mag-aayuno ako. Ihahanda ko ang aking sarili, mentally, emotionally at physically, upang sa oras na ng kainan ay maibuhos ko ang aking buong pag-iisip, diwa at lakas! (Di naman ako seryoso n'yan! hehe) 

Pero ang ipinagtataka ko eh bakit hindi ako makuntento sa aking kinakain. Parang kulang pa... kaya kain ng kain ng kain hanggang wala akong kamalay-malay na tumataas na pala ang aking bilbil! Dumadami ang palapag sa aking tiyan! hehehe... Ngunit bakit nga ba ganoon?  Gaano man kasarap at karami ang iyong kinain ay ilalabas mo rin?  Ganun lang ba ang proseso ng pagkain: In and Out? Merong nangyayari na hindi natin namamalayan kapag tayo ay kumakain, nagiging kabahagi ng ating katawan ang ating kinakain. 

We become what we eat...! Kaya nga ingat-ingat lang. Kapag puro baboy ang kinakain mo ay magmumukha ka ring baboy! Kapag kambing naman ay malamang magiging amoy kambing ka! Kapag puro junk foods naman ay magiging junk din ang katawan mo... You become what you eat!  Ngayon ko naintindihan kung bakit inialay ni Hesus ang kanyang sarili sa atin upang ating maging pagkain... gusto niyang maging katulad Niya tayo!  In the Eucharist... we become like Christ!... Nagiging katulad natin S'ya!  Kaya nga ngayon mas mauunawan natin kung bakit sinabi ni Jesus na S'ya ang pagkaing nagbibigay buhay.  Nais n'yang tayong lahat ay mabahaginan ng buhay na walang hanggan!  "I am the living bread that came down from heaven; whoever eats this bread will live forever; and the bread I will give is my flesh for the life of the world!" 

Ganito ba talaga ang nangyayari pagkatapos nating magkomunyon? Nagiging katulad ba ni Kristo ang ating pag-iisip? Ang ating pananalita? Ang ating pagkilos?  Kaya naman pala kahit "eat all you can" ang ating pagtanggap ng Komunyon ay parang no effect sa atin ay sapagkat hindi natin ipinapakitang nagiging katulad Niya tayo.  Sana kapag tinanggap natin Siya sa Banal na Komunyon ay maging mas maunawain tayo, maging mas mapagpatawad, mapag-aruga, magpagpakumbaba.  Become what you eat... become like Christ!

MISTERYONG NAGMAMAHAL: Reflection for the Solemnity of the Most Holy Trinity Year A - June 7, 2020 - YEAR OF ECUMENISM AND INTER-FAITH DIALOGUE

May isang batang nasa ika-tatlong baitang ang nagtanong sa akin habang ako ay nagtuturo ng katesismo tungkol sa kabutihan at kadakilaan ng Diyos: "Father, bakit isa lang ang Diyos at hindi tatlo? Di ba Siya ay Ama, Anak, at Espritu Santo? Di ba 1+1+1=3? " Ito ang sagot ko sa kanya: "Iho, ang Diyos ay lubhang napakadakila kaya't hindi Siya puwedeng gamitan ng mathematics! Kasi puede rin na 1x1x1= 1 di ba?  Napakamot siya ng ulo kaya’t sinabi ko na lang na... hindi mo talaga maiintindhihan ang Diyos dahil Siya ay isang malaking misteryo!

Ano nga ba ang ibig sabihin ng misteryo? Anung pinagkaiba niya sa milagro?  May nagsabi sa akin:  Kapag ang isang matandang babaeng edad sixty ay nanganak ang tawag diyan ay milagro.  Ngunit kapag ang dalagang sixteen years old ay nabuntis... ang tawag d'yan ay MISTERYO... isang katotohanan na mahirap ipaliwanag lalo na sa kanyang mga magulang! hehehe... 

Ang pinagdiriwang natin ngayon ay katotohanang mahirap bigyan ng paliwanag.  Hindi ito katulad ng kapistahan ng mga pangyayari sa buhay ni Jesus tulad ng kanyang pagsilang o muling pagkabuhay  Hindi rin ito kapistahan ng pagkatao ng mga banal tulad ng mga santo at santa.  Ang kapistahang ito ay isang "doktrina" na ating sinasampalatayanan bagama't ito ay napagtibay lamang noong 325 AD sa Konseho ng Nicea bilang artikulo ng ating pananampalataya.  At alam natin ang doktrina ay mas malapit sa ating pag-iisip kaysa sa ating emosyon o sa ating puso.  Ngunit ito ang malaki nating pagkakamali... isip ang ating ginagamit sa pag-unawa sa Banal na Santatlo.

Lubos ang kadakilaan ng Diyos kung kaya't hindi Siya maaring bilangin ng ating mga daliri sa kamay. Lubos ang Kanyang kadakilaan na hindi Siya maaring pagkasyahin sa ating maliit na isipan. Siya ang Manlilikha... Siya ang walang simula at  walang katapusan... Siya ang hari ng sanlibutan! Ang problema marahil ay pilit nating inuunawa kung sino ba talaga Siya. Ang napakatalinong taong si Santo Tomas Aquino, na nagsulat ng maraming aklat tungkol sa Diyos (halimbawa ang Summa Theologia), pagkatapos ng kanyang mahabang pagsusulat at pagtuturo ay nagsabing ang lahat ng kanyang inilahad tungkol sa Diyos ay maituturing na basura lamang kung dadalhin sa Kanyang harapan. Ibig sabihin ni Santo Tomas ay hindi natin lubos na mauunawan ang Diyos!  Kahit ang taong pinakamatalino ay kapos sa kaalaman kung ang "misteryo ng Diyos" ang pag-uusapan.

Bagamat walang sino mang tao ang lubos na makakaunawa sa Kanya ay pinili Niya pa ring magpahayag sa atin. Ang pagpapahayag ng Diyos ay lubos na mahiwaga sapagkat inihayag niya ang katotohanan ng kanyang sarili hindi sa mga palalo ang pag-iisip kundi sa mga taong payak at mapagkumbaba.  Kaya't ang mga salitang narinig natin sa Ebanghelyo ngayon ay mauunawan lamang ng mga taong may kababang-loob at payak na pag-iisip:  "Gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, kaya ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak, upang ang sumampalataya sa kanya ay hindi mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan."  

Ipinahayag ng Diyos na Siya ay pag-ibig. Kaya nga't masasabi natin na ang Diyos ay mauunawaan lamang ng taong marunong magmahal!  Ang Banal na Santatlo ay pagmamahalan!  Dahil dito masasabi nating ang Banal na Santatlo ay isang komunidad na pinaghaharian ng pagmamahalan.  The Holy Trinity is a community persons that is governed by love!  At ang pag-ibig na ito ay nagbabahagi,  Hindi makasarili.  Kaya nga't nagawang ibigay ng Diyos Ama ang kanyang bugtong na Anak upang makamit natin ang buhay na walang-hanggan!  At ang pag-ibig na ito ay nag-aanyaya rin sa ating magbahagi ng pagmamahal kung paanong ang Diyos ay pagmamahal at patuloy na nagmamahal.

Kaya nga't maari mong "maunawaan" ang Diyos kung marunong kang magpatawad. Nauunawaan mo ang Diyos kung matulungin ka sa mga nangangailangan. Nauunawaan mo ang Diyos kung ang hanap mo ay ang kabutihan ng iyong kapwa!  Subukan nating magmahal at makikita natin na ang kakulangang ng ating pag-iisip ay mapupuno ng isang payak at malinis na puso.

May isa akong kaibigan na ang motto sa buhay ay: "I am number three!" Ipinaliwanag niya sa akin: "I am number three" sapagkat nais ko laging ipaalala sa aking sarili na ang Diyos dapat ang mumber one sa buhay ko. Ang aking kapwa naman ang number two. Ang aking sarili ay pangatlo lamang!"  Totoo nga naman na dapat din nating mahalin ang ating mga sarili.  Ngunit ang labis na pagmamahal sa sarili na nakakalimot na na may Diyos at kapwa na dapat ko ring mahalin ay mapanganib.

Ngayong panahon ng pandemic ay sikapin nating unahin ang kapakanan ng iba bago ang ating mga sarili.  Hindi ito madali sapagkat lalabanan natin ang ating pagkamakasarili at magsasakripisyo tayo para sa iba katulad ng patuloy na ginagawa ng maraming taong nagsasakripisyo upang  mapagtagumpayan ang malaking pagsubok na ito.  Ngunit ito naman talaga ang kahulugan ng tunay na pag-ibig... handang mag-alay ng buhay para sa kanyang kaibigan!

Ang Banal na Santatlo ay ang ating huwaran sa tunay na pagmamahal.  Ang pag-ibig ng Diyos Ama na nagbigay sa atin ng Kanyang bugtong na Anak, ang pag-ibig na Anak na nag-alay ng kanyang buhay upang sundin ang kalooban ng Ama na tayo ay maligtas, at ang pag-ibig ng Espiritu Santo na patuloy na humiihimok sa ating magmahal upang maging isang Sambayanan tayong pinaghaharian ng Kanyang pag-ibig.  Kaya nararapat lang na ang aking Diyos na Santatlo ay aking papurihan at mahalin.  Hindi man Siya maintindihan ng aking isipan... kaya naman Siyang damhin ng puso kong marunong magmahal!

ANG BANAL NA IBON: Reflection for the Solemnity of Pentecost Year A - May 31, 2020 - YEAR OF ECUMENISM / EASTER SEASON

Ngayon ay ang dakilang kapistahan ng Banal na Espiritu.  Paano nga ba natin mailalarawan ang ikatlong Persona ng Banal na Santatlo?  Madaling bigyan ng paglalarawan ang Diyos Ama at ang Diyos Anak, ngunit hindi ata ganito kadali kapag ang pinag-uusapan na natin ay ang Banal na Espiritu.  Di tulad ni Jesus na Anak ng Diyos na nagkatawang tao o kaya naman ay ang Diyos Ama na Manlilikha, ang ating pagkilala sa Banal na Espiritu ay walang kapayakan at kasiguruhan sapagkat ang mayroon lamang tayo ay ang mga simbolong matatagpuan natin sa Banal na Kasulatan.  Nariyan na ang simbolo ng hangin tulad ng ating narinig sa unang pagbasa, ang dilang apoy na nanahan sa ulo ng mga apostol noong araw ng Pentekostes, ang tila kalapati o ibon na lumabas mula sa langit ng mabinyagan si Jesus sa ilog ng Jordan.  Ang hangin o hininga ay simbolo ng buhay. Ang apoy ay simbolo naman ng init at ningas ng pagmamahal.  Ano naman ang sinisimbolo ng ibon o kalapati? 

Isang paring misyonero na galing Ireland na nakapag-aral ng kaunting tagalog ang naupo sa kumpisalan. Sapagkat kapos ang kanyang bokabularyong nalalaman sa Tagalog ay nagdala siya ng maliit na Tagalog-English Dictionary saka-sakali mang meron siyang salitang hundi maintindihan. Maayos namang naidaos ang unang oras ng kumpisal. Naintindihan niya ang mga kasalanan at nakapagbigay pa siya ng payo. Bigla na lamang may nagkumpisal ng ganito: "Father, patawarin po ninyo ako; ako'y nagkasala. Nagnakaw po ako... yung biyenan ko minura ko... At Father, mayroon po akong ipagtatapat: mayroon po akong "kulasisi" (kabit o babaeng kinakasma ha hindi asawa}. Biglang napaisip ang pari, "What is "kulasisi?" Binuksan niya ang kanyang pocket dictionary at tiningnan: "Kulasisi: noun, a little bird, good for pet." Sabi ng pari: "Magaling, magaling... ilan ang kulasisi mo?" Sagot naman ng nagulat na lalaki: "E...e dalawa po padre!" "Kung ganon, ibigay mo sa akin ang isa ha? Ako na ang mag-aalaga! 

Ang ibon na kulasising binabanggit sa kuwento ay simbolo ng paghihiwalay o pagwasak ng kapayapaan sa pagsasama.  Ibang-iba ang simbolo ng "Banal na Ibon" sa Banal na Kasulatan,  Ang ibon o kalapati ay sumasagisag sa pagkakaisa sapagkat ito ang tagapaghatid ng pag-asa at kapayapaan.  Kaya nga ang simbolo ay dapat nagpapakita ng katotohanang ipinapahayag nito sapagkat kung hindi ay magmimistulang "peke" o katawa-tawa ang ipapahayag nito.  Halimbawa ay ang mga fake news na naglipana sa social media.  Mayroong isang dating blog posting na humihingi ng panalangin sa  para sa ating mga sundalong lumalaban sa Marawi, ngunit ang larawan namang kasama nito ay mga sundalo ng "Honduras".  Hindi ba katawa-tawa ito?  Lalo na't ang paliwanag ay isa raw itong "symbolism."  Hindi maaring maging symbolism ang ganung maling paglalarawan sapagkat mali ang katotohanang ipinapakita nito.

Isang napapanahong simbolismo ng Banal na Espiritu ay ang kalapati na simbolo rin ng pag-asa.  Sa mga kaganapang nangyayari ngayon sa ating bansa ay marahil ito ang pinakamimithi nating inaasam, ang mapanumbalik ang kaayusan at buhayin muli ang pag-asa sa puso ng bawat mamamayan.  Ang takot na dala ng pandemiang COVID-19 ay patuloy na nagbibigay ng agam-agam sa atin kung talaga bang ligtas ng lumabas ng ating mga tahanan.  Hindi sapagkat ibinababa na sa GCQ ang maraming lugar sa ating bansa ay makakapante na ang kalooban.  Tandaan natin na nandyan pa rin ang pademia sa ating paligid kaya't kinakailangan pa rin ang ibayong pag-iingat,  Kaya nga't ang biyaya ng Banal na Espiritu ay kinakailangan ng bawat isa sa atin upang mapayapa natin ang ating mga puso, bigyan tayo ng karunungan upang makapagdesisyon ng mabuti at punuin ito ng pag-asa na pasasaan ba ay malalagpasan din natin ang pandemyang ito. 

Ang kapayapaang kaloob ng Banal na Espritu at katulad ndin ng kapayapaang  ay tulad din ng kapayapaan ibinigay ng Panginoong Jesus sa mga alagad na humilom sa kanilang pusong puno ng takot at pangamba.  "Sumainyo ang kapayapaan!"  ang bati ni Jesus sa mga alagad noong siya ay magpakita sa kanila.  Pagkatapos ay hiningahan sila at sinabing "tanggapin ninyo ang Espiritu Santo!"  Ang Espiriung bigay sa atin ni Jesus ay nagdadala ng kapayapaan sa ating puso.  Ito rin ang nagbibigay daan sa pagkakaisa katulad ng nangyari sa unang pagbasa na pinag-isa ng Espiritu Santo ang pagkakaintindi ng mga tao sa pangangaral ni Pedro bagamat sila ay nagmula sa iba't ibang lupain.

Ito rin ang Espritung nag-uugnay sa atin bilang isang katawan ni Kristo bagama't iba't iba ang kanyang mga biyayang kaloob sa atin.  Wag tayong matakot tumawag sa Banal na Espritu upang pagbuklurin niya ang ating pagkakanya-kanya na naghihiwalay sa atin sa isa't isa.  Hingin natin ang biyayang maging instrumento ng kanyang kapayapaan at pagmamahal upang humilom sa ating sarili, sa ating pamilya, sa ating komunidad na kinabibilangan at sa ating bayang sinisira ng pagkamakasarili, galit at pagkamuhi sa kapwa.  Hayaan nating ang simbolong dala ng Banal na Espiritu na kapayapaan, pagkakaisa at pag-asa ay talagang mabigyang buhay at maibahagi natin sa iba.

"Halina Banal na Espritu, hilumin mo ang aming mga puso at bigyan ng katatagan upang umasa at magtiwala sa iyong walang hanggang pagmamahal!

MAKABAGONG KOMUNIKASYON: Reflection for the Solemnity of the Ascencion Year A - May 23, 2020 - EASTER SEASON - YEAR OF ECUMENISM AND INTER-FAITH DIALOGUE - WORLD COMMUNICATION SUNDAY

Ngayong panahon ng pandemic na dala ng COVID-19 virus ay nabigyan ng pagkakataon ang Simbahan upang ipakita sa mundo na maaari palang gamitin ang makabagong teknolohiya tulad ng internet upang patuloy na maipahayag ang Mabuting Balita ng Panginoong Jesukristo.  Karaniwan na ngayon ang mga live streaming Mass na kung saan ay maaring makabahagi sa pagdiriwang ng Santa Misa ang isang pamilya kahit na sila ay nakalockdown o forced quarantine sa kanilang tahananan.  May mga on-line retreats, religious formations, at iba pang pagtitipon na maaaring samahan ng isang mananampalataya kung nais niyang palalimin ang kanyang buhay kristiyano.  Ano nga ba ang nagagawa ng mga makabagong komunikasyon sa atin? Hanggang saan nga ba ang kayang maabot nito?  May kuwento tungkol sa mag-amang katutubo na nakatira sa gitna ng kagubatan: 

Katutubo 1: Mag-ingat ka s 'yong babaybayin na daan dahil ito'y mapanganib. Kunin mo itong gamot para sa kagat ng ahas baka sakaling ika'y makagat. Kunin mo itong isang bote ng hamog dahil ito'y nakakatanggal ng uhaw at gutom. Dalhin mo ang balaraw na ito ng ating mga ninuno upang maprotektahan ka laban sa mga mababangis na hayop. Natatandaan mo pa ba ang mga sinabi ko?  

Katutubo 2: Opo ama... basta, pm mo na lang ako if ever! 

Katutubo 1: Ok basta video call me pag feel mo na lost ka. huh?" 

Iba na nga talaga ang nagagawa ng makabagong teknolohiya lalo na sa aspeto ng komunikasyon. Kahit, mga tao sa liblib na lugar ay nabibiyayaan na nito. Karaniwan nang makakita ka ng "cell phones" at "computers" kahit sa mga bundok at malalayong isla. Tunay na pinaliliit ng makabagong komunikasyon ang ating mundong ginagalawan.  Ang Kapistahan ng Pag-akyat ni Jesus sa langit ang siya ring pinili ng Simbahan upang ipagdiwang ang "Linggo ng Komunikasyong Pandaigdig".

Naaakma sapagkat nang si Jesus ay umakyat sa langit, ay iniwang niya sa mga alagad ang utos na: "Humayo kayo at gawin ninyong alagad ko ang lahat ng bansa."  Isinagawa ito noong una sa pamamagitan ng pagpapasa-pasa ng aral ni Hesus (tinatawag din nating tradisyon) sa pamamagitan ng pangangaral at pagsusulat.  Sa kasalukuyan ay ipinagpapatuloy pa rin ang mga ito sa mga makabagong pamamaraan ng pakikipagtalastasan: internet, video broadcast, live streaming,  tv and radio; cable, tele-conferencing, etc...

Bagama't makabago, mawawalan ng saysay ang mga ito kung hindi kapani-paniwala ang mga nagpapahayag. Kaya nga't kasama ng utos ni Jesus ay ang pagiging kanyang mga buhay na saksi!  Ang pinaka-epektibo pa ring pamamaraan ng komunikasyon ay ang "pagiging mga totoong saksi ni Kristo!"  Sabi sa turo ng Simbahan: "Ang mga tao ngayon ay higit na naniniwala sa mga saksi kaysa mga guro. At kung sakali mang maniwala sila sa mga guro ay sapagkat sila ay mga saksi!"  Ang pagiging saksi ay naipapakita sa ating pananalita at pagkilos. Pagpili sa tama at pagtalikod sa masasamang gawain, pagsasabi ng totoo at pag-iwas sa kasinungalingan, pagbibigay ng mabuting halimbawa sa iba sa halip na manirang puri...

Marami tayong maaring gawin upang maipahayag ng makatotohanan ang utos ni Jesus. Gamitin natin ng tama ang mga makabagong paraaan ng komunikasyon upang ikalat ang Mabuting Balita ni Hesus!  Kahit simpleng text o maikling message posting sa fb, tweeter, instagram, o anumang uri ng social media, ay makakatulong upang maipalaganap ang Kaharian ng Diyos.  Tandaan natin na tayo ngayon ang mga buhay na saksi ni Kristo!  Sa panahong ito ng pandemic ay mas maging aktibo pa tayo at buhay na buhay sa social media.  Iparamdam natin ang pagmamahal ni Kristo lalong-lalo na sa mga kapatid nating nawawalan na ng pag-asa at umaandap-andap na ang ilaw ng pananampalataya.  Ipahayag natin, lalong-lalo na sa pamamagitan ng ating pagsaksi sa araw-araw nating pamumuhay, ang katotohanang dala ng kanyang Muling Pagkabuhay.  Mabuhay tayong marangal at banal bilang kanyang mga sinugo bago siya umakyat sa kalangitan.  Higit sa lahat ay isapuso natin ang katuparan ng kanyang pangako na kasama niya tayo hanggang sa wakas ng panahon!  

PAGSUNOD SA KALOOBAN NG DIYOS: Reflection for 6th Sunday of Easter - Year A - May 17, 2020 - EASTER SEASON - YEAR OF ECUMENISM AND INTER-FAITH DIALOGUE

Ngayong umiiral ang community quarantine sa maraming lugar ng ating bansa, ito man ay modified, enhanced o general, ay kapansin-pansin ang paglamig ng maraming katoliko sa ating pananampalataya.  Totoo, mas naging malikhain ang Simbahan sa paggamit ng makabagong pamamaraaan upang maihatid ang Mabuting Balita tulad ng mga live streaming na Santa Misa sa internet, ay marami naman ang hindi nakikibahagi rito.  Maraming kadahilanan tulad ng kakulangan sa mga internet connections o kawalan ng kaalaman sa paggamit nito ngunit hindi pa rin natin maikakaila na marami ang may maling pag-intindi sa pagsasabuhay ng pananampalataya at kung bakit ba natin ginagawa ito.

Paano mo malalaman kung tunay ang iyong pagsunod sa mga utos ng Diyos?  Tanungin mo ang iyong sarili... Bakit ka nagsisimba tuwing Linggo?  Marahil sasabihin ng iba ay sapagkat takot silang malabag ang ikatlong utos ng Diyos.  Ang iba naman marahil ay sapagkat may karampatang kapalit ang pagpapakabuti; may langit na naghihintay sa mga sumusunod ng kanyang utos. Tama ba o mali ang ganitong mga dahilan? 

Mayroong isang kuwento na minsan daw ay may isang taong nakakita sa isang anghel na may dalang sulo sa isang kamay at isang timbang tubig naman sa isa. Tinanong niya ang anghel kung para saan ito. Ito ang sagot ng anghel: "Sa pamamagitan ng sulo ay susunugin ko ang mga "mansiyon" sa langit at sa pamamagitan naman ng tubig ay bubuhusan at pupuksain ko ang apoy ng impiyerno. At makikita natin kung sino talaga ang taong nagmamahal sa Diyos!" Ito ang mensaheng nais ipahiwatig ng anghel: Marami sa ating mga Kristiyano ang sumusunod lang sa utos ng Diyos sapagkat takot sila sa "apoy" o parusa ng impiyerno o kaya naman ay sapagkat nais nilang manirahan sa "mansiyon ng langit." 

Kakaunti ang nakapagsasabing "sumusunod ako sa utos dahil mahal ko ang Diyos!" Sa Ebanghelyo ay malinaw ang mga salitang binitiwan ni Hesus: "Kung iniibig ninyo ako, tutuparin ninyo ang aking mga utos!" Mali ang pagsunod ng dahil sa takot at mali rin ang pagsunod dahil may hinihintay na kapalit. Ang tunay na pagsunod sa utos ng Diyos ay sapagkat mahal natin Siya. Walang takot. Walang hinihintay na kapalit. Ibig sabihin, nagsisimba ka hindi sapagkat takot kang magkaroon ng kasalanang mortal. Matulungin ka sa mahihirap hindi sapagkat may hinihintay kang gantimpala sa langit. Umiiwas ka sa masamang gawain hindi sapakat takot kang mapa-impiyerno! Nagpapakabuti ka sapagkat MAHAL MO ANG DIYOS! 

Hindi madali ang magkaroon ng ganitong pananaw at pag-iisip. Kaya nga ipinangako ni Hesus ang Espiritu Santo. Ang Espiritu Santo, ang Patnubay na ipinangako ni Hesus, ang s'yang tutulong sa atin upang masunod natin ng may pagmamahal ang Kanyang mga utos. Ang Banal na Espiritu ang Syang dadalisay sa ating mga adhikain at pagnanais na maging mabuti.  Hingin natin ang Kanyang pamamagitan upang paglinawin ang ating mga isipan kung bakit ba tayo nagpapakabuti at umiiwas sa paggawa ng masama.  Tandaan natin na ayaw ng Diyos na katakutan natin Siya... mas nais Niyang Siya'y ating mahalin.  

THANK YOU LORD FOR THE GIFT OF LIFE! : Special Reflection for My 53rd Birthday - May 13, 2020 - EASTER SEASON

May kinagawian ka bang ritwal pagkagising mo sa umaga?  Ano ang una mong ginagawa pagdilat ng iyong mga mata?  Bukod sa pagsisipilyo ng ngipin, o paghihilamos ng malamig na tubig sa iyong mukha, o kaya naman ay pag-upo sa... alam n'yo na siguro kung saan... sa kama! hehehe... Bakit? Saan ba ang iniisip ninyo? hehehe...   Ano ang una mong ginagawa pagbalikwas sa iyong kama?  Noong kami ay nasa seminaryo pa, kapag tumunog na ang "bell" na hudyat ng aming paggising, ang aming brother assistant ay nakatayo na sa gitna ng dormitoryo at papalakpak siya ng malakas sabay sigaw ng:  "Let us bless the Lord!"  at sasagot naman kami ng "Thanks be to God!"  Sabay takbo sa shower room para maghilamos o maligo.  Tumatak sa isip ko ang ritwal na ito at masasabi kong nadala ko hanggang ngayon.  Hindi na marahil pasigaw pero kahit pabulong ay sinasabi kong:  "Salamat sa Diyos!" "Deo gracias!" "Thanks be to God!" 

Dapat lang siguro tayong magpasalamat sa Diyos sa pagkakaloob uli sa atin ng pagkakataong mabuhay.  Kanina pagkagising natin ay sigurado akong may ilan sa ating hindi na nakadilat at tumigil na sa paghinga. Pero ikaw.... ako... buhay pa tayo!  Kaya kanina pagkadilat ng aking mata ay agad sinabi kong:  "Thank you Lord! Salamat sa pagbibigay sa akin ng limampu't tatlong taon na buhay!"  Ngunit kasabay nito ay naisip ko rin na isang taon na naman ang nalagas sa akin at naglalapit na naman sa aking kamatayan!  Ito naman talaga ang katotohanan na mahirap tanggapin:  na ang bawat pagdiriwang ng ating BIRTHDAY ay naglalapit sa ating DEATH DAY.  Sa bawat kaarawan ay paglapit natin sa ating kamatayan! 

Dapat nating tanggapin na lahat tayo ay mamamatay!  Naalala ko noong ako ay bata pa at nakikinig sa homiliya ng isang pari.  Tinanong niya kami kung paano ba kami makapupunta sa langit.  Siyempre, ang sagot namin ay maging mabait at gumawa ng kabutihan sa iba, magsimba at sumunod sa mga utos ng Diyos.  Ngunit sinigawan kami ng matandang pari at sinabing "Mali!!! Dapat muna kayong mamatay!"  Oo nga naman, paano ka makapupunta sa langit kung hindi ka mamamatay?  Ang pagpunta sa langit ay nangangahulugan ng paglipat sa kabilang buhay.  Ngunit hindi natural sa atin na pag-isipan ang "buhay sa kabila."  Ayaw nating mamatay... nakakatakot!  Ngunit kung pag-iisipan lamang natin ang ating katapusan ay marahil, marami tayong maitatama na pagkakamali sa ating buhay. "Begin with the end in mind!"  Ang sabi ni Stephen Covey sa librong 7 Habit of Highly Effective People.  At ano ba ang katapusan natin?  Hindi kamatayan!  Sabi ng turo ng lumang katesismo: "Tayo ay nilikha ng Diyos upang makapiling niyang masaya sa kalangitan!"  Ang ating katapusan ay ang manatili sa piling ng Diyos magpakailanman! 

Sa ating Ebanghelyong binasa ngayon ay walong ulit binanggit ang salitang "REMAIN".  Sabi ng aming propesor sa Banal na Kasulatan ay kapag nabanggit ng paulit-ulit ang isang salita ay nangangahulugang mahalaga ito.  Ang pananatili kay Kristo ay ang dapat na buhay ng isang Kristiyano.  Inako ni Jesus ang pagiging puno ng ubas upang ipakita ang kahalagahan ng ating pananatili sa Kanya. "Ako ang puno ng ubas, kayo ang mga sanga. Ang nananatili sa akin, at ako sa kanya, ang siyang namumunga nang sagana..."  Tayong mga "sanga" ay naiugnay kay Jesus sa pamamagitan ng ating Binyag na kung saan tayo ay naging kabahagi ng Katawan ni Kristo. Tayo ay nananatili sa Kanya sa pamamagaitan ng ating buhay panalangin at pagtanggap ng mga Sakramento.  At namumunga ang ating buhay Kristiyano sa pamamagitan ng pag-ibig sa kapwa na naipapakita sa gawa! 

Kung minsan ay nangangailangan ito ng pagpuputol ng ilang sanga o "trimming" upang lalo pang dumami ang bunga.  Sa ating buhay, ito ang maramng pagsubok na ipinadadala ng Diyos sa atin na kapag ating napagtagumpayan ay nagbibigay sa atin ng biyaya at maraming pagpapala. Isang halimbawa na rito ang nararanasan nating paghihirap ngayon na dala ng virus na COVID 19.  Marahil marami sa atin ang nasasagad na ang pasensiya, nauubos na ang lakas ng katawan at pag-iisip, naglalaho na ang pag-asa!  Ngunit ang lahat ng ito ay "paglilinis" o "pagpuputol" sa mga mga sanga na dapat pagdaanan upang mas maalalim pa natin ang ating pananatili sa Panginoon.  Tunay nga ang salitang binitawan Niya:  "Ang nananatili sa akin, at ako sa kanya, ang siyang namumunga nang sagana; sapagkat wala kayong magagawa kung kayo ay hiwalay sa akin."  

Sa pagdiriwang ng aking kaarawan ay isa lang ang wish ko.... na sana ay manatili tayong lahat sa pag-ibig ng Panginoon.  Bigyan pa niya ng mas mahabang pasensiya at habaan pa ang pisi ng ating pagtitimpi sa mga panahong ito ng pagsubok.  Na sana ay makita pa rin natin ang kamay ng pagpapala ng Panginoon na umaagapay sa atin at ang kanyang pusong nagmamahal na umaakap sa atin.  Ipagdiwang natin ang kanyang buhay na kaloob hindi lamang tuwing kaarawan natin.  Ito ay regalo na bigay niya sa atin at ibinabalik lang natin sa pamamagitan ng pamumuhay na mabuti.  Our life is a gift from God and how we live our life is our gift to God!"  Manatili tayo sa kanya at mamunga! 

ANG SIGURADONG DAAN: Reflection for 5th Sunday of Easter Year A - May 10, 2020 - EASTER SEASON - MOTHERS' DAY - YEAR OF ECUMENISM AND INTER-FAITH DIALOGUE

Isang kuwento para sa Mother’s Day: May isang nanay na lubos ang pagmamahal sa kanyang anak na dalaga. Isang gabi, nakita ng nanay ang kanyang anak na subsob ang ulo sa pag-aaral. Halos alas dos na ng madaling araw ay bukas pa rin ang ilaw ng kwarto ng anak sapagkat aninag ito sa ilalim ng pintuan. Kaya’t nagdesisyon siyang kumatok at pangaralan ang anak: “Anak, matulog ka na. Madaling araw na.” Tiningnan siya ng masama ng anak at sinabi: “Nanay, sino ang nag-aaral, ikaw o ako?” “Ikaw...” tulalang sagot ng magulang. “Ako naman pala e! Matulog na kayo!” Paaburidong sagot ng anak. Napahiya ang nanay na bumalik sa kanyang silid. Iyon ang UNANG GABI... Kinabukasan, ginabi ng uwi ang anak. Nagparty sila ng kanyang barkada pagkatapos ng exam. Labis na namang nag-alala ang nanay. Hindi natulog. Hinintay ang anak. Naglabas ng maraming plantsahin at hinarang sa may pintuan ng bahay. Alas dos ng umaga, dumating ang anak. Nagulat siya ng makita ang nanay na nagplaplantsa pa ng damit sa ganung oras. Tinanong ito: “Nanay, ba’t di ka pa natutulog? Umaga na.” Nakasimangot na sagot ng nanay: “Bakit? Sino ba ang namamalantsa ikaw o ako?” “Kayo po” sagot ng anak. “Ganun naman pala eh! Matulog ka na!” Sagot ng nanay na may pagmamalaking nakaganti rin siya. ‘Yon ang IKALAWANG GABI... Kinabukasan, nang ika-apat na gabi... uuups! Alam kong iniisip ninyo? IKATLO PA LANG! Pero sino ba ang nagkukuwento? Ikaw o ako? Kaya making ka na lang! Hehe... 

Ang mga natatanging ina nga naman... hindi mawawala sa kanila ang “ malapit na pagkakaugnay” sa kanilang mga anak. Nariyan na ang pag-aalala, pagkatakot, pagkainis, pagkagalit kapag nawalay sa kanila ng matagal ang kanilang mga anak. Siguro sapagkat noong bago pa tayo ipanganak ay iisang “umbilical cord” ang nag-uugnay sa atin sa kanila. Kaya nga mayroon din tayong tinatawag na “maternal instinct” na kung saan ay may kakaibang pakiramdam ang nanay kapag nalalagay sa kapahamakan ang kanyang anak.   

Tulad din ito ng "malapit na pagkakaugnay" ni Jesus sa kanyang Ama.  Kaya nga sa ating ebanghelyo ay narinig nating sinabi ni Jesus: "Believe in me that I am in the Father and the Father is in me..."  Kaya nga ayaw ni Jesus na tayo ay mabalisa sa ating buhay bagkus ay magtiwala tayo sa kanya.  "Do not let your hearts be troubled.  You have faith in God; have faith also in me."  Marami sa atin ang nababalisa sa buhay sapagkat ang daan na ating tinatahak sa paghahanap ng kaligayahan at kasigurahan sa buhay ay mali.  

Taliwas sa itinuturo ng mundo na ang daan sa kaligayahan ay nasa kayamanan, salapi, katanyagan, kasarapan sa buhay. Si Hesus bilang "daan" ay nagpakita sa atin na ang tunay na kaligayahan ay nasa pagtitiis ng hirap, pagpapakumbaba, pagsasakripisyo.  Ang tanging hinihingi Niya sa atin ay malakas na pananampalataya.  Sinasabihan Niya tayong "manalig" sapagkat ang daan patungo sa kapahamakan ay napakalawak. Walang hirap. Pa-easy-easy! Papetiks-petiks! Samantalang ang daan patungo sa langit ay mahirap!  Puno ng pagtitiis!  May kasamang pag-uusig at pagkamatay sa sarili!  Madaling magsinungaling mas mahirap magsabi ng totoo.  Madaling magnakaw, mas mahirap magtrabaho. Madaling mag-cheat sa exam mas mahirap mag-aral. Madaling magcomputer games mas mahirap gumawa ng homework sa school. 

Ngayong nasasadlak tayo sa matinding krisis dala ng virus na COVID 19 ay napakadali ang umasa sa tulong ng iba.  Magandang makita na maraming mabubuting kamay ang nagpapaabot ng tulong upang matugunan ang pangangailangan ng mga naghihirap nating mga kapatid.  Ngunit dapat nating isaalang alang na dapat nating maramdaman ang mga sakripisyong ginagawa ng iba para sa atin.  Kaya nga ang mga paghihirap na dala ng mga pagbabawal upang mabawasan ang pagkalat ng virus ay dapat muna sigurong tiisin at pagtiyagaan ng marami sa atin.  Mahirap ang daan.  Kailangan ng disiplina sa sarili.  Kailangan ng sakrispisyo ng bawat isa.  Ngunit ang pagsunod dito ay magdadala sa atin sa siguradong kaligtasan!

Hindi madali ang daang ipinatatahak sa atin. Mahirap man ay hindi naman tayo magkakamali kung si Hesus ang daan na ating tatahakin sapagkat Siya lang naman talaga ang ating "SIGURADONG DAAN" tungo sa ating kaligtasan!  Sa kanya lamang nagmumula ang GANAP NA KATOTOHANAN na ating minimithi. At higit sa lahat siya lang ang makapagbibigay ng BUHAY NA WALANG HANGGAN sa mga nagnanais magkamit nito!

MGA MISTERYOSONG PASTOL: Reflection for 4th Sunday of Easter Year A - May 3, 2020 - EASTER SEASON

Ang ika-4 na Linggo ng Muling Pagkabuhay ay tinatawag na Linggo ng Mabuting Pastol o Good Shepherd Sunday.   Araw din ito ng pagdiriwang ng  57th World Day of Prayer for Vocations na kung saan ay ipinagdarasal natin ang ating bokasyon o pagtawag ng Diyos at ang pagtawag ng mga nagnanais na sumunod sa yapak ng ating Panginoong Hesus sa pamamagitan ng pagiging pagpapari o ng pagiging isang relihiyoso o relihiyosa. 

Sa ating Ebanghelyo ay makikita natin kung papaano siya nakikilala ng kanyang mga tupa at paano niya pinagmamalasikatan ang mga ito.  Handa siyang magsakripisyo sa kanyang tupa at maging "pintuan" sa pamamagitan ng paglagi sa bukana ng kulungan upang mapangalagaan sila mula sa mga magnanakaw at tulisan.  Ganoon na lamang ang kanyang malasakit para sa kanyang kawan!  Ngunit upang maipagpatuloy niya ang pagpapastol sa kanyang kawan ay nagtalaga siya ng mga alagad, ang mga apostol upang pamunuan ang kanyang itinatag na Simbahan.  At gayundin naman, itong mga apostol ay nagtalaga ng kanilang mga kahalili - ang mga obispo at ang mga obipo naman ay nagtalaga ng kanyang makakatulong sa misyong ibinigay ng Simbahan, ang mga nakatalaga sa gawing paglilingkod tulag ng mga pari at mga relihiyoso.  
Ngunit marami sa atin ang nahihiwagahan pa rin sa kanilang patawag.  Hindi nila maintindihan kung bakit nila kinakailangan iwanan ang gawi ng mundo sa pagsunod kay Kristo.  Sino nga ba itong mga "Misteryosong mga alagad na ito" sa ating piling?  Pakinggan ninyo ang kuwentong ito. 

May isang pari na naisipang magpunta sa Boracay para naman makapagrelax sa dami ng kanyang trabaho sa parokya. Para hindi siya makilala ay naisipan niyang magdisguise. Nagsuot siya ng summer outfit para hindi siya makilalang pari. Laking pagkagulat niya ng may bumati sa kanya habang siya ay naglalakad sa malapulburong buhangin ng Boracay. "Good morning Father!" Bati ng dalawang balangkinitang babae na nakangiti. Bigla syang napayuko at nagtaka kung papaano siya nakilala. Kinabukasn, nagsuot na siya ng shades at malapad na sumbrero. Habang naglalakad siya sa beach ay nasalubong na naman niya ang dalawang babae na ngayon ay naka-two piece bathing suit at pangiti uli siyang binati. "Good morning Father!" Namula na naman ang pari at sapagkat labis na ang pagtataka kung paano siya nakilala ng dalawa kaya't nilapitan n'ya ito at tinanong: "Mga miss, paano ninyo ako nakilalang pari sa suot kong ito?" Sagot ng isa: "Hihihi... ikaw naman Fadz parang di tayo magkakilala. Ako si Sister Maricor at ito naman si Sister Cely, nagmimisa ka kaya sa aming kumbento!" Ngek! hehehe...

Ang mga pari, isama na rin natin ang mga lay brothers at madre, ay tao rin naman.  Kaya't wag kayong magtataka kung makakakita kayo ng paring nanonood ng sine, kumakain sa restaurant, namamasyal sa malls at nagsiswimming sa Boracay... kinakareer ang Facebook, naglalaro ng ML o pinapatulan ang OMG, at bakit hindi... nagTITIKTOK!  Mga tao din naman sila!  May karapatan din namang mag-enjoy at magrelax sa buhay!  Kaya nga siguro dahil sa kanilang pagiging tunay na tao ay lagi tayong pinapaalalahanang ipagdasal natin sila.  Ang ika-apat na Linggo ng Mulling Pagkabuhay ay laging inilalaan upang ipanalangin ang ating mga kaparian at ang mga may bokasyon sa pagpapari at pagiging relihiyoso o relihiyosa.  

Aminin natin na unti-unti ay nagiging extinct na ang kanilang lahi. Kakaunti na lamang ang sumusunod sa yapak ni Jesus. Kakaunti na lamang ang handang maglaan ng buhay para sa paglilingkod sa Sambayanan ng Diyos. Si Jesus ang Mabuting Pastol ngunit ang pag-aalaga kanyang kawan ay iniwan niya sa kanyang mga alagad at sa kanilang mga kahalili. Dahil dito ito ay isang pagtawag na nangangailangan ng katapatan at sakripisyo.  Ipagdasal natin silang mga sumunod sa pagtawag ni Kristo sa halip na siraan natin at gawing paksa ng tsismisan ang kanilang buhay. Suportahan natin sila kahit na simpleng pagpapakita ng pasasalamat sa pamamagitan ng pagbati kapag nasasalubong natin sila. Higit sa lahat,  huwag sana tayong maging hadlang kapag may mga anak tayo na nais magpari o magmadre. Hindi tayo ninanakawan ng Diyos ng Anak bagkus mas pinagpapala pa nga ang pamilya kapag nabiyayaan ito ng bokasyon ng pagpapari o pagiging relihiyoso / relihiyosa.  Sabi ni San Juan Bosco: "The greatest gift that God can give to a family is a son-priest!" 

Naalala ko noong ako ay nasa second year high school at nadama ang pagtawag sa pagpapari ang unang sumagi sa isip ko ay paano na ang pamilya ko? Paano na ang "career" na pinpangarap ko?  Very promising pa naman ang pag-aaral ko mula elementary hanggang pumasok ako ng highschool.  Paano na ang mga friendships ko? Paano na ang crush ko?  "Haaay ang daming dapat isangtabi! Ang daming dapat i-let go!"  Pero naisip ko na bigay ito lahat ng Diyos sa akin at hindi naman Niya kukuning muli ang Kanyang ibinigay.  At wala akong dahilang maging maramot sapagkat lahat ay biyaya na bigay Niya sa akin.  Kaya nasabi ko "Let go... let God!" Bahala na S'ya kung ano ang nais Niyang gawin sa akin. At ang sumunod nito ay naging bahagi na ng isang kasaysayan  na Siya ang nagsulat! 

Kayat sa Linggong ito ng "Mabuting Pastol" ay alalahanin natin ang matinding pangangailangan ng mundo ng mga kabataang nais ilaan ang sarili sa paglilingkod bilang mga alagad ng Panginoon sa pagpapari at pagiging relihiyoso o relihiyosa. Isama na rin natin ang ating mga Obispo, pari at madreng matagal nang naglilingkod sa Panginoon na biyayaan pa sila ng katatagan at kasiyahan sa pag-aalay ng kanilang buhay para sa iba. Ngayong nasasadlak tayo sa krisis na dala ng COVID-19, makikita natin silang naglilingkod sa mga on-line masses o religious services. May mga direktang naglilingkod sa mga frontliners at mga taong naaapektuhan ng virus na ito sa pamamagitan ng simpleng paghahatid ng pagkain o pag-organize ng mga charitable works para sa kanila.  Kitang-kita natin sa mga panahong ito ang malasakit ng isang "Mabuting Pastol" na handang mag-alay ng kanyang buhay para sa kanyang mga tupa.

Ngunit tandaan natin na sila ay mga tao rin naman.  Sila ay napapagod din at pinanghihinaan ng loob.  Sila ay mga tao rin na nagkakamali, nalulungkot, pinanghihinaan ng loob. Ipagdasal natin sila. Tandaan natin na sila'y hinirang ng Diyos. Hinarang silang maging "Mabutbuing Pastol" ayon sa puso ng  Mabuting Pastol na ating Panginoong Hesus. 

OUR ROAD TO EMMAUS: Reflection for 3rd Sunday of Easter Year A - April 26, 2020 - EASTER SEASON

Naalala ko pa noong ako ay Kura Paroko sa Parokya ni San Juan Bosco sa Tondo ay may lumapit sa aking isang miyembro ng samahang Nazareno.  Nagtatanong sila kung may pari bang maaring magmisa para sa kanilang samahan.  "Para saan ang Misa?"  tanong ko sa kanya.  "Ah... para po sa Poong Nazareno.  Ililipat na po namin si Ingkong." Pabiro ko siyang sinabihan: "Hala, tapos na ang paghihirap ni Jesus.  Sa katunayan,  sa araw na ito ay ipinagdiriwang natin ang Kanyang muling pagkabuhay... bakit pinahihirapan na naman ninyo siya na magbuhat ng krus?"

Hindi ko alam kung nakuha niya ang nais kong ipahiwatig.  Hindi naman sa minamaliit ko ang debosyon sa Poong Nazareno.  Sa katunayan ay natutuwa nga akong magmisa dito at hinahangan ko ang simpleng pananampalataya ng mga deboto.  Ang nais ko lang ay ang isalugar ang pagpapakita nila ng debosyong ito.  Kapistahan noon ng Muling Pagkabuhay at nararapat naman sigurong ang pagnilayan natin at bigyan ng parangal ay ang Kanyang pagkabuhay na mag-uli!  Si Jesus ay hindi nanatiling nagbubuhat ng krus.  Hindi rin siya nanatiling nakapako sa krus.  At lalong hindi siya nanatili sa loob ng libingan.  Si Jesus ay muling nabuhay!

Ito ang pagkakamali ng dalawang alagad na pauwing Emmaus.  Ang akala nila ay natapos na ang lahat sa pagkamatay ng kanilang kinikilalang dakilang propeta at panginoon.  Kaya nga sila ay malungkot at nalulumbay na naglakbay pabalik sa kanilang kinasanayang buhay.  Ngunit si Jesus ay nakisabay sa kanila at ipinaliwanag sa kanila ang katuparan ng Kasulatan na ang Mesiyas ay dapat magbata ng hirap at mamatay bago niya kamtan ang kanyang marangal na katayuan.  Hindi nila nakilala si Jesus bagamat nag-aalab ang kanilang damdamin habang ipinapaliwanag sa kanila ang Banal na Kasulatan.  Nabuksan lamang ang kanilang pag-iisip ng kunin ni Jesus at paghati-hatiin ang tinapay.  Si Jesus nga ang kanilang nakasama sa paglalakbay.  Siya ay mulin nabuhay!

Sa ating buhay, tayong lahat din ay naglalakbay.  Lalo na sa panahaong ito na nararanasan natin ang bigat mg kahirapang dala ng pandemic virus na COVID-19.  Marami sa ating mga kababayan ang nakararanas na ng gutom at ng pangambang baka wala ng kakinin sa susunod na araw.  Marami sa atin ang nahinto sa paghahanap-buhay at hindi na sigurado kung may babalikan pa ba sila pagkatapos ng mahabang quarantine na ito.  Marami sa atin ang hindi na magawa ang kanilang nakasanayang gawain na pagsisimba sa Linggo at pagtanggap ng Sakramento ng Komunyon.  Kaya nga hindi natin maipagkakaila na may mga sandaling tila baga pinanghihinaan tayo ng loob at parang ayaw na nating magpatuloy sapagkat ang pakiramdam natin ay binigo tayo ng Diyos.

Kapag nahaharap tayo sa ating mga "Jerusalem", ang ating mga krisis sa buhay tulad ng mga pagsubok at mga mabibigat na suliranin, ay napakadali nating pagdudahan ang Kanyang pananatili at tinatahak agad natin ang ating mga "Emaus", lugar ng kawalan ng pag-asa. Isa lang ang nais ipahiwatig sa atin ni Jesus... hindi Niya tayo binigo! Siya ay nanatili pa rin kapiling natin!  Patuloy pa rin ang kanyang pagpaparamdam at pagpapakita ng pagmamahal.   Sa tuwing pinakikinggan natin ang Salita ng Diyos at nagsasalo sa paghahati ng tinapay sa Banal na Misa ay naroon Siya sa ating piling.  Binibigyan Niya tayo ng lakas at pag-asa!  Matiyaga Siyang umuunawa sa ating kahinaan.  Isang magandang paalala sa ating lahat na may Diyos na matiyagang nakikilakbay sa atin. 

Kaya huwag tayong mangamba kung tila baga naghihirap tayo sa ating paglalakbay.  Huwag tayong matakot sa mga sandaling ito ng pagsubok na ating kinahaharap.  Nakikilakbay ang Diyos kasama natin.  Hindi Niya tayo iniiwan at pinababayaan. Pasasaan ba't malalgpasan natin ito sa pamamagitan ng pagtitityaga at lakas ng loob dala ng ating malalim na pananampalataya sa Kanya.  Huwag natin kalimutang si Jesus ay "Emmanuel", ang Diyos na kasama natin at sumasaatin!

Huwag din tayong panghinaan ng loob kung may masasama tayong pag-uugali na hindi natin matanggal.  Kung may Diyos na nagtitiyaga sa ating kahinaan ay dapat pagtiyagaan din natn ang ating sariling pagsisikap na magpakabuti.  Kung may Diyos na umuunawa sa kakulangan nating mga tao ay dapat handa rin nating unawain ang kakulangan ng ating kapwa.  Kung may Diyos na nagpapanatili sa pag-iral ng mundo sa kabila ng masamang pamamahala ng tao ay dapat din sigurong tanggapin, harapin at itama ang maling pamamalakad nito.  Magtiyaga tayo sapagkat may Diyos na nagtitiyaga sa atin. 

Hingin natin sa Panginoon ang biyayang makita natin Siya at madama ang Kanyang pag-ibig. Lisanin natin ang ating "Emaus" at harapin natin ang ating "Jerusalem" upang makasama tayo sa kaluwalhatian ng Kanyang muling pagkabuhay!