MGA BUHAY NA SAKSI: Solemnity of Saints Peter and Paul, Apostles - Year A - June 29, 2014 - Year of the Laity

Ipinagdiriwang natin ngayon ang Kapistahan nina San Pedro at San Pablo, and dalawang dakilang apostol na itinuturing din nating haligi ng ating pananampalataya!  Si San Pedro ang pinakauna sa mga apostol at si San Pablo naman ang apostol ng mga hentil. Si San Pedro ang binigyan ng Panginoong Jesus ng kapangyarihang pamunuan at patatagin ang Simbahan, samantalang si Pablo naman ang nagsikap na dalhin ang Mabuting Balita ni Kristo sa maraming hindi pa nakakarinig nito!  Magkaiba man ang kanilang katauhan, si Pedro ay mapusok at si Pablo naman ay maingat sa pag-iisip; o maging ang antas ng kanilang pinag-aralan, higit na matalino si Pablo kaysa kay Pedro, ay masasabi nating nagkakapareho naman sila sa marubdob na pagmamahal kay Kristo ay tumupad ng kanilang tungkulin hanggang sa pag-aalay nila ng buhay para kay Kristo.  Kapwa sila namatay na martir, si San Pedro ay ipinako sa krus at si San Pablo naman ay pinugutan ng ulo dahil sa kanilang pagsaksi kay Kristo. Ang pagiging mga tapat na saksi marahil ang matututunan natin sa dalawang apsotol na ito.  Kaya ba nating ialay ang ating sarili tulad ng kanilang ginawa?  Kaya ba nating mamatay para kay Kristo?  May kuwento ng isang paring nagpapakumpisal.  Lumapit sa kanyang kumpisalan ang isang lalaking tila tuliro at wala sa pag-iisip.  "Father, patawarin mo po ako sapagkat ako'y nagkasala... Father... ako po ay nakapatay na ng mga tao.  Isa po akong serial killer Father.  Pinapatay ko po ang mga taong naniniwala sa Diyos.  Ikaw, Padre, naniniwala ka ba sa Diyos?"  Biglang sumagot ang pari ng ganito: "Naku, anak... hindi naman talaga, trip-trip lang kung maniwala ako!"  Bagama't hindi siguro tayo mabibigyan ng pagkakataong "mamartir"para sa ating pananampalataya, tayo naman ay tinatawagang maging martir sa pamamagitan ng araw-araw na pagsaksi kay Kristo. At sa aking palagay ay mas mahirap ang ganitong uri ng pagiging martir. Mahirap sapagkat araw-araw kang uusigin at sasaksi sa katotohanang dapat mong panindigan bilang Kristiyano. Ito ay nangangahulugan ng katapatan kay Kristo, pagsunod sa kanyang mga aral at utos, pamumuhay na marangal at banal at pagtataguyod sa Simbahang ating kinabibilangan.  Tulad nga ng sinabi ng ating Santo Papang si San Juan Pablo II, "Ang mamatay para sa pananmpalataya at pagtawag lamang para sa ilan... ngunit ang isabuhay ang pananampalataya ay pagtawag para sa lahat!"  Hindi man natin mapantayan ang kabanalan nina San Pedro at Pablo, kaya naman nating pantayan ang kanilang "katapangan" sa pagsaksi sa pananampalataya. "Choose to be brave!" ang sigaw ng Year of the Laity.  Piliin natin ang maging matapang sa pagsaksi sa ating pananampalataya! Maging mga apostol din tayo at buhay na saksi ni Kristo sa ating kapwa. San Pedro at San Pablo.... ipanalangin mo kami!

EAT ALL YOU CAN (Reposted & Revised) : Solemnity of Corpus Christi Year A - June 22, 2014 - Year of the Laity

Ngayon ay araw ng Kapistahan ng Pagkain!  Kaya para sa mga katulad kong masarap kumain... HAPPY FEAST DAY sa inyong lahat! hehehe.  Ang sarap talagang kumain lalo na't EAT ALL YOU CAN!!! Simple lang naman ang prinsipyong isinasabuhay ng mga mahilig kumain:  "If you eat you'll die. If you don't eat you'll die. You will die, just the same SO WHY NOT EAT AND DIE!"  Dumarami ngayon ang mga restaurant na "Eat All You Can". Sa ganitong mga lugar ang "The Biggest Looser" ay ang mga nagda-diet. Sayang ang pera mo kung hindi mo lulubusin ang pagkain. Kaya't kumain ka hanggang kaya mo! Puwedeng bumalik kahit ilang ulit, 'wag ka lang magtitira sa plato. Bawal ang magtira! "No left-overs." Kapag nagtira ka ay babayaran mo uli ang presyo ng buong pagkain mo. "No sharing!" Bawal ang magbigay ng pagkain sa iba. Medyo makasarili ang patakaran ngunit ang layunin ay para ma-enjoy mo ng sarilinan ang pagkain mo! Kaya nga't kapag "Eat All You Can" ang kainan ay isang araw ko itong pinaghahandaan. Hindi ako kakain ng marami. Mag-aayuno ako. Ihahanda ko ang aking sarili, mentally, emotionally at physically, upang sa oras na ng kainan ay maibuhos ko ang aking buong pag-iisip, diwa at lakas! (Di naman ako seryoso n'yan! hehe) Pero ang ipinagtataka ko eh bakit hindi ako makuntento sa aking kinakain. Parang kulang pa... kaya kain ng kain ng kain hanggang wala akong kamalay-malay na tumataas na pala ang aking bilbil! Dumadami ang palapag ng aking tiyan! hehehe... Ngunit bakit ganoon? Gaano man kasarap at karami ang iyong kinain ay ilalabas mo rin? Ganun lang ba ang proseso ng pagkain: In and Out? Merong nangyayari na hindi natin namamalayan kapag tayo ay kumakain, nagiging kabahagi ng ating katawan ang ating kinakain. We become what we eat...! Kaya nga ingat-ingat lang. Kapag puro baboy ang kinakain mo ay magmumukha ka ring baboy! Kapag kambing naman ay malamang magiging amoy kambing ka! Kapag puro junk foods naman ay magiging junk din ang katawan mo... You become what you eat!  Ngayon ko naintindihan kung bakit inialay ni Hesus ang kanyang sarili sa atin upang ating maging pagkain... gusto niyang maging katulad Niya tayo! In the Eucharist... we become like Christ!... Nagiging katulad natin S'ya!  Kaya nga ngayon mas mauunawan natin kung bakit sinabi ni Jesus na S'ya ang pagkaing nagbibigay buhay.  Nais n'yang tayong lahat ay mabahaginan ng buhay na walang hanggan!  Ganito ba talaga ang nangyayari pagkatapos nating magkomunyon? Nagiging katulad ba ni Kristo ang ating pag-iisip? Ang ating pananalita? Ang ating pagkilos? Kaya naman pala kahit "eat all you can" ang ating pagtanggap ng Komunyon ay parang no effect sa atin ay sapagkat hindi natin ipinapakitang nagiging katulad Niya tayo. Sana kapag tinanggap natin Siya sa Banal na Komunyon ay maging mas maunawain tayo, maging mas mapagpatawad, mapag-aruga, magpagpakumbaba.  Become what you eat... become like Christ!

ANG DIYOS NA 3 in 1 (Reposted) : Reflection for the Solemnity of the Most Holy Trinity Year A - June 15, 2014

I am a cofee lover! Grabe! Hindi ako makakatulog sa gabi pag hindi ako uminom ng kape. Sabi nga ng commercial sa T.V."Sarap ng gabi... sarap ng kape! Why not? Try n'yo!"Marami na rin akong kapeng natikman... from brewed o barakong kape ng batanggas to fraps o fancy cofee ng starbucks. Natikman ko pa nga ang exotic na "kape alamid". Special daw ang kapeng ito na ang beans ay galing sa "shit ng Alamid" hehehe! Talagang mapapa... (sorry for the word) SHIT ka pag nainom mo ito! Php 170 ba naman sa isang maliit na expresso cofee! Isang lunukan lang at naglaho na ang Php 170 mo! hehehe... Kaya nga't nasabi ko sa aking sarili na dun na lang ako sa aking 3 in 1 na Nescafe! Tubig lang na mainit ang kelangan mo... enjoy ka na! Sometimes we make life so complicated tulad ng kape e simple lang naman ang buhay! Parang Diyos... we make Him too complicated in our minds. Pilit nating inuunawa siya gamit ang ating maliit na pag-iisip. Parang tubig ng dagat na pilit nating pinagkakasya sa maliit na butas sa buhanginan. Pinagpipilitan nating unawain ang kanyang misteryo ng ating limitadong kaalaman upang maunawaan lamang na ang Diyos pala ay ginagamitan hindi ng utak kundi ng ating puso. Tuna nga naman na ang mga taong marunong lang magmahal ang lubos na nakakaunawa sa Diyos! Kapag marunong kang magpakita ng pagmamahal sa isang taong nangangailan ng tulong, kapag kaya mong magpatawad sa mga taong nakagawa sa iyo ng masama, kapag kaya mong mahalin ang iba sa kabila ng kanilang di kaibig-ibig na pag-uuagali... matuwa ka! Unti-unti ay nauunawan mo na ang misteryo ng Diyos. Ang pagkilala sa Kanya ay higit pa sa pagkakaalam sa kanyang "Bio-data". Ang pagkilala sa Diyos ay ang pagkakaroon ng personal na karanasan sa Kanya. Kailan mo ba tunay na naranasan ang Diyos sa iyong kapwa? Kailan mo ipinaranas ang kanyang pagmamahal sa iba? Maraming "diyos" na ipinakikilala ang mundo ngunit ako... kuntento na sa aking Diyos na 3 in 1, ang Diyos Ama na nagbigay sa akin ng Kanyang Anak at patuloy na gumagabay sa akin sa pamamagitan ng Espiritu Santo. Di ko man S'ya lubos na maintindihan (bakit 3 in 1?) alam ko namang mahal N'ya ako at nais Niyang mahalin ko rin Siya. Sa susunod na ako ay uminom uli ng kape, dapat ay lagi kong maalala ang aking Diyos na 3 in 1. Tatlong persona na IISANG PAGKADIYOS na nagmahal sa akin ng lubos. Sarap ng gabi... sarap ng kape. Sarap ng buhay... sarap makasama ang Diyos. Bakit hindi? Try n'yo!

SIMBOLO NG BANAL NA ESPIRITU: Reflection for the Solemnity of Pentecost Year A - June 8, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Kapistahan ngayon ng Pentekostes... ang pagpanaog ng Espiritu Santo sa Simbahan.  Marahil hindi ganoon kadaling maunawaan ang kanyang pananatili sa ating piling sapagkat una ay wala tayong malinaw na paglalarawan sa kanya sapagkat siya ay isang "Espiritu.".  Di katulad ni Jesus na Anak ng Diyos na nagkatawang tao o kaya naman ay ang Diyos Ama na Manlilikha, ang ating pagkilala sa Banal na Espiritu ay walang kapayakan at kasiguruhan sapagkat ang mayroon lamang tayo ay ang mga simbolong matatagpuan natin sa Banal na Kasulatan. Nariyan na ang simbolo ng hangin tulad ng ating narinig sa unang pagbasa, ang dilang apoy na nanahan sa ulo ng mga apostol noong araw ng Pentekostes, ang tila kalapati o ibon na lumabas mula sa langit ng mabinyagan si Jesus sa ilog ng Jordan. Ang hangin o hininga ay simbolo ng buhay. Ang apoy ay simbolo naman ng init at ningas ng pagmamahal. E ang ibon? Ano ang ipinahihiwatiog nito? Isang paring misyonero na galing Ireland na nakapag-aral ng kaunting tagalog ang naupo sa kumpisalan. Sapagkat kapos ang kanyang bokabularyong nalalaman sa Tagalog ay nagdala siya ng maliit na Tagalog-English Dictionary saka-sakali mang meron siyang salitang hundi maintindihan. Maayos namang naidaos ang unang oras ng kumpisal. Naintindihan niya ang mga kasalanan at nakapagbigay pa siya ng payo. Bigla na lamang may nagkumpisal ng ganito: "Father, patawarin po ninyo ako; ako'y nagkasala. Nagnakaw po ako... yung biyenan ko minura ko... At Father, mayroon po akong ipagtatapat: mayroon po akong "kulasisi" (kabit o babaeng kinakasma ha hindi asawa}. Biglang napaisip ang pari, "What is "kulasisi?" Binuksan niya ang kanyang pocket dictionary at tiningnan: "Kulasisi: noun, a little bird, good for pet." Sabi ng pari: "Magaling, magaling... ilan ang kulasisi mo?" Sagot naman ng nagulat na lalaki: "E...e dalawa po padre!" "Kung ganon, ibigay mo sa akin ang isa ha? Ako na ang mag-aalaga!  Ang hirap nga naman pag di malinaw ang pag-intindi mo sa isang salita. Ang resulta: hindi pagkakaintindihan, maling pagkaunawa, pagkakagulo, pagkakawatak-watak! Ang unang biyayang dulot ng Espiritu Santo ay pagkakaisa. Ito ang narinig natin sa unang pagbasa: "At silang lahat ay napuspos ng Espiritu Santo at nagsalita ng iba’t ibang wika, ayon sa ipinagkaloob sa kanila ng Espiritu." Bagamat iba't ibang wika ang ipinagkaloob sa kanila ay naiintindihan sila ng mga nakarinig sa kanila. Bakit nagkaganoon? Ang sabi ni San Pablo sa ikalawang pagbasa: "Iba’t iba ang kaloob, ngunit iisa lamang ang Espiritung nagkakaloob ng mga ito." Ibig sabihin, ang Espiritu Santo ang nag-uugnay at dahilan ng pagkakaisa. Nakakalungkot tingnan ang mga Kristiyanong nagbabangayan at nagsisiraan sa isa't isa. Ang mas nakakalungkot ay may mga taong gumagamit pa ng Salita ng Diyos upang tuligsain ang kanyang kapwa. Ang dapat na epekto ng biyayang kaloob ng Espiritu ay kapayapaan at hindi kaguluhan. Ito ang pambungad na bati ni Jesus pagkatapos ng kanyang muling pagkabuhay. Pagkatapos, sila’y hiningahan niya at sinabi, “Tanggapin ninyo ang Espiritu Santo." Tingnan natin ang ating buhay. May kapayapaan ba sa loob ng aking pamilya? May kapayapaan ba sa aking sarili? May kapayapaan ba sa aking kapaligiran? Kung hindi pa natin ito nararanasan ay marahil hindi pa natin hinahayaang maghari ang Espiritu sa ating buhay. Ang Espiritu Santo ay hindi "kulasisi". Ang "kulasisi" ay sumisira, nagwawatak-watak, naghihiwalay sa ugnayan ng pamilya. Ang Espiritu ay nag-uugnay, nagtitipon, nagbubuklod... ang dulot Niya ay kapayapaan at pagkakaisa.  At sa higit sa lahat ang biyayang handog ng Espiritu Santo ay kabanalan.  Bagama't ang Simbahan ay binubuo ng mga taong makasalanan, ang Espiritu Santo naman ang nagpapanatili ng Kanyag kabanalan.  Ang kabanalan ang nais ng Diyos para sa ating lahat at ito ang katibayan na pinaghaharian Niya tayong Kanyang mga anak.  Hingin natin ang biyaya ng Banal na Espiritu upang mapuspos tayo ng pagkakaisa, kapayapaan at kabanalan.

LOOK UP! LOOK UP! : Reflection for the Solemnity of the Lord's Ascencion Year A - June 1, 2014 - YEAR OF THE LAITY

"Picture! Picture!"  Napaka-ordinaryo na ngayon ang magpakuha ng picture.  Kahit sino ay puwede ng gumawa nito: bata man o matanda, mayaman man o mahirap, may pinag-aralan man o wala... lahat puwedeng kumuha at magpakuha ng "picture!"  Kahit nga nag-iisa ka ay puwede mong kunan ang iyong sarili. Sa katunayan ang  salitang "selfie" ay isang opisyal nang salita ngayon sa ating bokabularyo at kahit sino ay maaring mag "selfie"! Pahabain mo lang ang pagnguso , papungayin ang mata at pakapalin lang ang mukha... BOOMSELFIE ka na!  May isa pang kakaibang gimik sa picture-picture at iyan ay ang LOOK UP! LOOK UP! Ewan ko ba kung ano ang meron sa itaas at dapat tayong tumingin doon.  Puede namang sa ibaba tumingin, puedeng sa gilid o sa harap o sa likod.  Ano ba ng meron sa itaas? Ito rin ang tanong na ipinukol sa mga alagad pagkatapos umakyat sa langit ni Jesus: “Mga taga-Galilea,” sabi nila, “bakit kayo narito’t nakatingala sa langit? Itong si Hesus na umakyat sa langit ay magbabalik tulad ng nakita ninyong pag-akyat niya.” Naiwan ang mga taong nakatingin sa itaas... naka-LOOK UP! LOOK UP! kahit na hindi pa uso ang camera noong panahong iyon.  Bakit? Marahil ay manghang-mangha pa rin sila sa mga pangyayari nang si Jesus ay umakyat sa langit at unti-unting nawala sa kanilang paningin. Ngunit hindi ito ang nais ni Jesus. Hindi ito ang kahulugan ng Kanyang pag-akyat sa kalangitan. Ang Kapistahan ng Pag-akyat ni Jesus sa Langit ay nagsasabi sa ating dapat nating palakasin ang ating pag-asa at pagnanais na marating din ang pangako sa ating kalangitan.  Ngunit tandaan natin na habang tayo ay nag-aantay na pumunta sa langit ay nag-iwan si Jesus sa atin ng assignment o gawain na dapat nating gampanan at ito ay ang maging buhay niyang mga saksi sa lahat ng tao!  Ang saksi ay isang testigo at ang testigo ay nagpapatotoo. Nagpapatotoo tayo sapagkat naranasan natin ang kanyang pagmamahal at pagliligtas. Nagpapatotoo tayo sapagkat naging kabahagi tayo ng Kanyang buhay.  Sa sakramento ng binyag ay tinanggap natin ang "buhay ng Diyos".  Kaya nga ang tagubilin ni Jesus sa atin bago siya umalis ay "Binyagan ninyo sila sa ngalan ng Ama at ng Anak at ng Espiritu Santo, at turuang sumunod sa lahat ng ipinag-utos ko sa inyo."  Hindi ito madali.  Ang pagsaksi sa ating binyag ay nangangahulugang mabubuhay akong katulad ni Kristo. Madaling maging Krustiyano ngunit mahirap magpakakristiyano lalong lalo na sa panahon ngayon na ang mga pinapahalagahan ay mga bagay na materyal at lumilipas. May kahulugan din naman ang LOOK UP! LOOK UP!  Ibig ipakahulugan nito ay ituon natin ang ating sarili sa bagay na makalangit. Gumawa ng mabuti at iwasan ang masama. Langit ang ating hantungan kayat nararapat lang na mabuhay tayong parang nasa langit na rin ang ating buhay.  Ginawa tayo para sa langit.... mabuhay tayo na parang nasa langit.

PAG-IBIG AT PAGSUNOD (Reposted & Revised) : Reflection for 6th Sunday of Easter Year A - May 25, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Paano mo malalaman kung tunay ang iyong pagsunod sa mga utos ng Diyos?  Tanungin mo ang iyong sarili... Bakit ka nagsisimba tuwing Linggo?  Marahil sasabihin ng iba ay sapagkat takot silang malabag ang ikatlong utos ng Diyos.  Ang iba naman marahil ay sapagkat may karampatang kapalit ang pagpapakabuti; may langit na naghihintay sa mga sumusunod ng kanyang utos. Tama ba o mali ang ganitong mga dahilan? Mayroong isang kuwento na minsan daw ay may isang taong nakakita sa isang anghel na may dalang sulo sa isang kamay at isang timbang tubig naman sa isa. Tinanong niya ang anghel kung para saan ito. Ito ang sagot ng anghel: "Sa pamamagitan ng sulo ay susunugin ko ang mga "mansiyon" sa langit at sa pamamagitan naman ng tubig ay bubuhusan at pupuksain ko ang apoy ng impiyerno. At makikita natin kung sino talaga ang taong nagmamahal sa Diyos!" Ito ang mensaheng nais ipahiwatig ng anghel: Marami sa ating mga Kristiyano ang sumusunod lang sa utos ng Diyos sapagkat takot sila sa "apoy" o parusa ng impiyerno o kaya naman ay sapagkat nais nilang manirahan sa "mansiyon ng langit." Kakaunti ang nakapagsasabing "sumusunod ako sa utos dahil mahal ko ang Diyos!" Sa Ebanghelyo ay malinaw ang mga salitang binitiwan ni Hesus: "Kung iniibig ninyo ako, tutuparin ninyo ang aking mga utos!" Mali ang pagsunod ng dahil sa takot at mali rin ang pagsunod dahil may hinihintay na kapalit. Ang tunay na pagsunod sa utos ng Diyos ay sapagkat mahal natin Siya. Walang takot. Walang hinihintay na kapalit. Ibig sabihin, nagsisimba ka hindi sapagkat takot kang magkaroon ng kasalanang mortal. Matulungin ka sa mahihirap hindi sapagkat may hinihintay kang gantimpala sa langit. Umiiwas ka sa masamang gawain hindi sapakat takot kang mapa-impiyerno! Nagpapakabuti ka sapagkat MAHAL MO ANG DIYOS! Hindi madali ang magkaroon ng ganitong pananaw at pag-iisip. Kaya nga ipinangako ni Hesus ang Espiritu Santo. Ang Espiritu Santo, ang Patnubay na ipinangako ni Hesus, ang s'yang tutulong sa atin upang masunod natin ng may pagmamahal ang Kanyang mga utos. Ang Banal na Espiritu ang Syang dadalisay sa ating mga adhikain at pagnanais na maging mabuti.  Hingin natin ang Kanyang pamamagitan upang paglinawin ang ating mga isipan kung bakit ba tayo nagpapakabuti at umiiwas sa paggawa ng masama.  Tandaan natin na ayaw ng Diyos na katakutan natin Siya... mas nais Niyang Siya'y ating mahalin.  Ngayong Taon ng ma Layko ay piliin nating maging matapang at sundin ng may pagmamahal ang mga utos ng Diyos.  Ang taong tunay na nagmamahal ay walang takot sa pagsunod sa Kanyang mga utos.

Reflection for the SOLEMNITY OF MARY HELP OF CHRISTIANS (Reposted & Revised): MAY 24, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Bakit ba ganun na lamang kalaki ang ating pagpipitagan sa ating Mahal na Inang si Maria?  Totoong iisa lamang ang namamagitan sa atin sa Diyos Ama.  Iisa lamang ang ating tagapagligtas... si JESUS!  Ngunit matibay ang ating pananampalataya na pinili nang Diyos ang Mahal na Birheng Maria at binigyan ng natatanging biyaya upang tulungan tayong dalhin sa Kanyang Anak na si Jesus.  Mayroong isang kuwento na minsan daw sa langit ay naglalakad ang Panginoong Hesus at nakakita siya ng mga di kilalang kaluluwa na gumagala sa Kanyang kaharian. Agad niyang tinawag si San Pedro upang tanungin kung sino ang mga bagong "migrants" na iyon. Walang masabi si San Pedro kaya't katakot-takot na sermon ang inabot niya sa Panginoon. "Hindi ba sabi ko na sa iyong isarado mong mabuti ang pinto upang walang makakapasok dito na hindi natin nalalaman?" Sabi ni Hesus. Tugon ni San Pedro: "Sinasarado ko naman po... kaya lang ang nanay ninyo binubuksan naman ang bintana at doon ipinupuslit ang mga migranteng ito!" hehehe... Marahil isang kuwento lamang ngunit kapupulutan natin ng aral tungkol sa ating Mahal na Birhen. Tandaan natin: hindi Tagapagligtas ang Mahal na Birhen. Iisa lamang ang ating tagapagligtas, ang ating Panginoong Jesus. Ang pagbubukas ng bintana ay hindi nangangahulugang may kapangyarihang magligtas si Maria. Ang nais ipahiwatig nito ay maari siyang makatulong sa atin upang mas mapadali ang ating pagpasok sa langit. Tunay ngang siya ay "tulong ng mga Kristiyano" o "Help of Christians". Ang kasaysayan ang ating patunay na si Maria ay laging tumutugon sa pangangailanan ng Simbahan. October 7, 1571 ng magapi ng mga mandirigmang Kristiyano ang mga turko sa malamilagrong "Battle of Lepanto. May 24, 1814 ng nakalaya si Pope Pius VII sa pagkakabihag ni Napoleon at nawala ang pagtatangkang sirain ang Simbahan. Noong panahon ni Don Bosco (1815-1888) ay talamak at hayagan ang pagbatikos sa Simbahan ng mga "Anti-clericals". Lahat ng pagsubok na yan ay nalagpasan ng Simbahan sa pamamagitan ng pamimintuho at debosyon sa kanya. Kaya nga't hindi nagdalawang isip si Don Bosco upang kunin siyang patron ng kanyang gawain. Hanggang ngayon ay patuloy ang paggawa ni Maria ng himala at namamagitan siya sa pangangailangan ng Simbahan. Marami pa rin ang sumisira at tumutuligsa sa ating pananampalataya. Hingin natin ang kanyang makapangyarihang pamamagitan upang mapangalagaan ang ating Simbahan.  Ang ating buhay dito sa lupa ay paglalakbay... PATUNGO KAY JESUS KASAMA ANG MAHAL NA BIRHENG MARIA!  TO JESUS THROUGH MARY...!

ANG SIGURADONG DAAN (Revised & Reposted) Reflection for 5th Sunday of Easter Year A - May 18, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Sa tuwing ako ay nagbabasbas ng patay ay laging agaw-pansin sa aking ang nasa loob ng kabaong.  Hindi ang patay na nasa kabaong ang tinutukoy ko, ang sinasabi kong agaw-pansin ay ang mga inilalagay nating "kakaiba" sa patay.  Halimbawa ay ang perang nakaipit sa kamay.  Pamasahe ba ito ng patay para makarating sa kabilang buhay?  Kung minsan naman ay may sisiw sa ibabaw ng kabaong.  Biktima pala anbg patay ang patay ng karahasan at bawat pagtuka daw ng sisiw ay pag-uusig ng budhi sa taong nakagawa ng karahasan.  Minsan naman ay may pagkaing inabot na ng isang linggo sa ibabaw ng ataol.  Ayun... BOOM PANIS! hehehe... Kung nakadalo ka na sa burol ng mga intsik ay mamamngha ka naman sa mga kagamitang nasa tabi ng kabaong:  may laruang kotse o eroplano, may bahay-bahayan, may pera-perahan, may masasarap na pagkain, etc... Ito raw ay kailangan ng namatay upang may dadalhin siya sa kabilang buhay at magagamit sa kanyang pananatili doon. Bagamat naniniwala din tayo sa "buhay sa kabila" ay naiiba naman ang ating pananaw sa ating patutunguhan. Hindi na natin kinakailangan ang magdala ng ano pa man sapagkat naniniwala tayo na ang Diyos na mismo ang maghahanda sa atin ng "matitirhan" kapag tayo ay sumakabilang buhay na.  Sabi nga ng Panginoon sa ating pagbasa: "Huwag kayong mabalisa... sa bahay ng aking Ama ay maraming silid.  Paroroon ako upang iapghanda ko kayo ng matitirhan..."  Ito ang nagbibigay sa atin ng pag-asa at dahilan kung bakit namumuhay tayo bilang mabubuting Kristiyano... may naghihintay kasing gantimpala sa atin kung tayo ay mananatiling matapat na alagad ni Jesus at kung lagi nating tinatahak ang daan patungo sa Ama.  At ano ba ang daang ito?  Saan ba ito matatagpuan?  Isang bagong pari ang nadestino sa isang liblib na baryo ang matiyagang naghanap ng kanyang bagong parokya. Dahil baguhan sa lugar ay hindi niya matunton ang simbahan kaya't nagtanong siya sa isang batang tagaroon. "Iho, saan ba dito ang daan papuntang Simbahan?" Hindi sumagot ang bata kaya't naisipan ng paring baguhin ang kanyang tanong. "Iho, kung sasabihin mo sa akin kung saan ang daan papuntang parokya ay ituturo ko sa iyo ang daan papuntang langit!" Sagot ang bata: "E kung yung daan nga pong papuntang parokya ay di n'yo alam, papaano pa kaya ang daan papuntang langit?" hehehe... Saan nga ba ang daan papuntang langit? Ang sabi ni Bro. Eli ay sa pamamagitan ng "Dating Daan". Ang sabi naman ni Ka Bularan (mga Iglesia ni Manalo) ay sa "Tamang Daan". Tahimik lang tayong mga Katoliko sapagkat alam natin na nasa atin ang "Siguradong Daan"... Si Hesus! Siya ang "Daan, ang Katotohanan at Buhay!" Sa Kanya lamang natin matatagpuan ang tunay na kaligayahan. Taliwas sa itinuturo ng mundo na ang daan sa kaligayahan ay nasa kayamanan, salapi, katanyagan, kasarapan sa buhay. Si Hesus bilang "daan" ay nagpakita sa atin na ang tunay na kaligayahan ay nasa pagtitiis ng hirap, pagpapakumbaba, pagsasakripisyo... At ang tanging hinihingi Niya sa atin ay malakas na pananampalataya. Ang sabi Niya nga sa Ebanghelyo ngayong Linggo, "Manalig kayo sa Diyos Ama, at manalig din kayo sa Akin." Sinasabihan Niya tayong "manalig" sapagkat ang daan patungo sa kapahamakan ay napakalawak. Walang hirap. Pa-easy-easy! Papetiks-petiks! Samantalang ang daan patungo sa langit ay mahirap! Puno ng pagtitiis! May kasamang pag-uusig at pagkamatay sa sarili! Madaling magsinungaling mas mahirap magsabi ng totoo. Madaling magnakaw, mas mahirap magtrabaho. Madaling mag-cheat sa exam mas mahirap mag-aral. Madaling magcomputer games mas mahirap gumawa ng homework sa school. Ngunit kahit mahirap man ay hindi tayo magkakamali kung si Hesus ang daan na ating tatahakin sapagkat Siya lang naman talaga ang ating "SIGURADONG DAAN" tungo sa ating kaligtasan! Sa kanya lamang nagmumula ang GANAP NA KATOTOHANAN na ating minimithi. At higit sa lahat siya lang ang makapagbibigay ng BUHAY NA WALANG HANGGAN sa mga nagnanais magkamit nito!

ANG MABUTING PASTOL (Reposted) : Reflection for 4th Sunday of Easter Year A - May 11, 2014 - YEAR OF THE LAITY

Ang ika-apat na Linggo ng Muling Pagkabuhay ay laging inilalaan ng Simbahan upang ipagdasal ang pagpapalaganap sa bokasyon ng pagpapari at pagiging relihiyoso (madre at lay brother). Ang ebanghelyo ay parating patungkol sa Mabuting Pastol upang paalalahanan tayo ng masidhing pangangailangan ng Simbahan ng mabubuting pastol na naayon sa halimbawa ni Jesus, ang ating Butihing Pastol. Siya ang Mabuting Pastol na talagang may malasakit para sa kanyang mga tupa. Sa modernong takbo ng pamumuhay ngayon at malakas na impluwensiya ng komersiyalismo at materyalismo ay tila napakahirap ng mag-anyaya ng mga kabataang nais sumunod sa yapak ni Jesus. Ngunit mas mahirap itong ipaliwanag kung hindi muna natin naiintindihan ang ibig sabihin ng salitang "bokasyon". Ano ba ang ibig sabihin ng bokasyon? Sagot sa aking ng isang bata: "Father ang pinto pag hindi nakasara... bukas yon!" hehehe... May tama ang batang iyon at tunay namang may punto ang kanyang sagot. Ang isang pintong bukas ay naghihintay... nag-aanyaya! Ang bokasyon ay ang paghihintay ng Diyos sa kanyang paanyaya sa atin. Ito ay ang ating pagtugon sa Kanyang pagtawag. Ang unang pagtawag ng Diyos ay ang tayo ay mabuhay bilang tao (human vocation). Sinasagot natin ito kung nabubuhay tayo ng mabuti at kapag pinagyayaman natin ang buhay na kaloob sa atin ng Diyos. Ang ikalawang pagtawag ay ang ating pagiging Kristiyano (Christian vocation). Sinasagot natin ito kapag tayo ay nabubuhay na katulad ni Kristo (Christ-like). Ang resulta ay ang pinakamataas na pagtawag ng Diyos sa atin... ang pagiging banal (Call to Holiness!). Isinasagawa natin ang mga ito sa iba't ibang estado ng ating buhay bilang may asawa, single o walang asawa, at bilang pari o relihiyoso. Lahat ay daan tungo sa kabanalan. Bukas ang pintuang nag-aanyaya at ang pintuan ay walang iba kundi si Jesus! Siya ang pintuan na kung saan ay dapat dumaaan ang Kanyang mga tupa. Nakasalalay ang ating kaligayahan sa pagpasok sa tamang 'pintuan'... sa pagsunod sa kalooban ng Diyos. Kapag tinawag ka ng Diyos sa pagpapari o pagmamadre ay wag ka ng mag-atubili pa! Wag magpatumpik-tumpik! Wag kang matakot o mag-alinlangan sapagkat hindi pinababayaan ng Diyos ang kanyang tinawag. Paano na ang pamilya ko? Sino na ang mag-aalaga sa aking mga magulang at mga kapatid? Paano na ang career ko? Paano na ang mga kaibigan ko? Iiwanan ko ba silang lahat? Kung minsan din ay pinangungunahan tayo ng ating "kakulangan" at naiisip nating di tayo karapat-dapat sa pagtawag ng Diyos. Ang Diyos na tumatawag sa atin ang magpupuno ng ating kakulangan. Hindi dapat maging hadlang ang anumang bagay upang sumunod sa Kanya! Pamilya, kaibigan, kayamanan, "career", kakayahan at kakulangan ay di dapat hadlang sa pagpasok sa "Pintuan". Isa lang ang pintuan... si Jesus! At sa Kanya nakasalalay ang ating kaligayahan. Kung nais mong tunay na lumigaya ay sagutin mo ang paanyaya ng Mabuting Pastol.

KALAKBAY SA BUHAY: Reflection for 3rd Sunday of Easter Year A - May 4, 2014 - YEAR OF THE LAITY

"Natutulog ba ang Diyos?"  Ito ang katanungang tumutukso sa ating isipan kapag tayo ay nakararanas ng maraming paghihirap sa ating buhay.  May mga pagkakataong parang hindi natin madama ang Kanyang presensiya.  May mga pagkakataong parang iniwan Niya tayo, pinabayaan, hinayaang masadlak sa dilim.  "Nasaan ba ang Diyos?" Tanong ng isang katekista sa kanyang mga batang tinuturuan ng katesismo. Sagot ang isa: "Sister, nandun po siya sa Simbahan, nakatago sa tabernakulo." "Very good!" sagot ni sister. "Sister", sabi naman ng isa: "Nandun po siya sa Banal na Komunyon na tinatanggap namin sa Misa." "Very good!" sabi uli ni sister. Nagtaas ng kamay ang pinkapasaway niyang estudyante. "Sister, ang Diyos po ay nasa banyo namin!" "Haaa? Panung nangyari yun?" tanong ni sister. Kasi po, kaninang pagkagising ko ay narinig ko ang tatay ko na kinakalabog ang pintuan ng banyo namin at sinasabing: "Diyos ko... Diyos ko... ang tagal mo naman! Late na ako sa trabaho! Kelan ka lalabas d'yan?" hehe... Nasaan ba ang Diyos? Ito ang tanong ng marami sa atin kapag hindi natin mabigyan ng magandang paliwanag ang mga masasamang pangyayari sa ating buhay. Sa mukha ng kagutuman, karahasan, kawalan ng katarungan at kahit kamatayan ay lagi nating naitatanong kung may Diyos bang naninirihan sa piling natin. Para sa dalawang alagad na pabalik ng Emaus, ang kanilang kinikilalang Mesias at Panginoon ay wala na. Kaya nga 't balot ng lungkot at pighati ang kanilang paglisan sa Jerusalem, ang lugar nang kanilang "pagkabigo". Ngunit ang kanilang pagkabahala ay pinawi ni Jesus. Siya mismo ang tumagpo sa kanila sa daan upang iparamdam na hindi sila iniwan ng kanilang Panginoon. Nakisabay si Jesus sa kanila; ipinaliwanag ang Kasulatan at binuksan ang kanilang isipan sa "Paghahati ng Tinapay." Doon nila naunawaang ang Diyos pala ay "kapiling nila!" Ito rin marahil ang tanong ng marami sa atin. Nasaan ba ang Diyos? Kapag nahaharap tayo sa ating mga "Jerusalem", ang ating mga krisis, ay napakadali nating pagdudahan ang Kanyang pananatili at tinatahak agad natin ang ating mga "Emaus"... lugar ng kawalan ng pag-asa. Isa lang ang nais ipahiwatig sa atin ni Jesus... hindi Niya tayo binigo! Siya ay nanatili pa rin kapiling natin! Sa tuwing binubuklat natin ang Salita ng Diyos at nagsasalo sa paghahati ng tinapay sa Banal na Misa ay naroon Siya sa ating piling. Sa tuwing nagsasabi tayo ng "Amen!" sa pagtanggap natin sa Kanya sa Komunyon ay nanatilli siya sa ating pagkatao at dahil dito ay matatagpuan din natin Siya sa ating kapwa. Hingin natin sa Panginoon ang biyayang makita Siya at madama ang Kanyang pag-ibig. Lisanin natin ang ating "Emaus" at harapin natin ang ating "Jerusalem" upang makasama tayo sa kaluwalhatian ng muling pagkabuhay ni Jesus! Ngayon Taon ng mga Layko ay piliin nating maging matapang! "Choose to be brave!"  Ang ating Diyos ay Diyos ng mga buhay at hindi ng mga patay!  Ang biyaya ng Kanyang muling pagkabuhay ay dapat magbigay sa atin ng bagong pag-asa na may Diyos na nagmamahal sa atin at patuloy na nakikilakbay kasama natin.