ANG TUNAY NA KAYAMANAN : Reflection for 17th Sunday in Ordinary Time Year A - July 27, 2008

Isang matandang mayaman ang walang kaalam-alam na nanalo sa s'ya lotto ng Php 50 million. Ang problema ng kanyang mga kasambahay ay paano nila sasabihin sa kanya sa kadahilanang may sakit siya sa puso at matanda na! Naisip nilang imbitahan ang kanilang kura-paroko dahil kaibigang matalik ito ng kanilang lola at s'ya na ang magbalita sa maingat na paraan. Gayun nga ang kanilang ginawa, isang gabi ay dumalaw ang pari sa bahat at kinausap ang matanda: "Lola, kamusta na ang lagay ninyo?" Sagot ng matanda: "Mabuti naman po padre..." At nagkuwentuhan sila ng matagal. Nang mapansin ng pari na nalilibang na at relax na ang matanda ay tinanong niya ito: "Lola, kung sakaling manalo kayo ng Php 50 million sa lotto... anung gagawin ninyo sa pera?" "Aba padre," sabi ni lola, "kung ako ang mananalo ng 50 million sa lotto ay ibibigay ko ang kalahati sa Simbahan." Nang marinig ito ng pari ay inatake siya sa puso at namatay! hehe... Sino nga ba ang di hihimatayin sa gayong kalaking kayamanan? Wala naman sigurong taong matino ang pag-iisip ang ayaw yumaman. Dati rati ang kayamanan, hinuhukay, sinisisid, nilalakbay ng malayo. Ngayon siguro mas madali: tumaya ka lang sa lotto, sumali sa contest ng wowowee o eat bulaga, tumaya sa sugal... instant yaman ka na! Ang talinhaga ng nakatagong kayamanan at mamahaling perlas ay nagsasabi sa atin na dapat ay handa nating isakripisyo ang lahat mapasaatin lamang ang kayamanang nais nating makamtan. Hinalintulad ito ni Jesus sa "Kaharian ng Diyos." Kung kaya nating magsakripisyo para sa kayamanang makamundo na nabubulok at nasisira ay dapat gayun din sa mga bagay na espirituwal. Ang "kaharian ng Diyos" ay ang pagharian tayo ng Kanyang biyaya at mabuhay bilang mga tapat niyang anak. Dapat ay matuto tayong magpahalaga sa mga bagay na dapat unahin sa ating buhay. Kapag ang pagsisimba ay ipinagpapalit mo sa "mga lakad" mo sa araw ng Linggo ay hindi ka pa handang pagharian N'ya. Kapag sinasabi mong wala akong oras magdasal o gumawa ng mabuti sa iba ay hindi mo pinahahalagahan ang Kaharian ng Diyos. Kapag mas mahalaga sa iyo ang mga bagay na materyal kaysa ispirituwal... kapag labis mong pinagtutuunan ng pansin ang iyong katawan at napababayaan mo ang iyong kaluluwa ay malayo ka pa sa paghahanap sa tunay na kayamanan. Ano ba ang tinuturing mong kayamanan ngayon sa buhay mo? Kung nasaaan ang kayamanan mo... naroroon ang iyong puso...

ANG SULAT : Reflection for 16th Sunday in Ordinary Time Year A - July 20, 2008

May isang kuwento na minsan daw ay inutusan ng Diyos si Anghel Gabriel upang pumunta sa lupa at bilangin kung ilan ang mga taong masasama. Agad itong sumunod upang gampanan ang kanyang misyon ngunit pagkatapos lang ng ilang araw ay agaran din itong bumalik. Nang tanungin siya ng Diyos Ama ay sinabi n'ya: "Panginoon, masyado pong marami ang taong masasama sa lupa. Puwede bang yung mabubuti na lang ang bilangin ko?" Sagot ng Diyos sa kanya: "Sige, mas mabuti pa nga para mas mapabilis ka." Muli siyang nagbalik at tulad ng inaasahan ay maaga niyang natapos ang pagbibilang. "Ngayon", sabi ng Diyos Ama,"papadalhan natin ng sulat ang mga taong mabubuti. Nais ko silang anyayahan sa isang piging. Bibigyan mo ng sulat ang bawat taong mabuti." At gayon nga ang ginawa ni Anghel Gabriel... binigyan ng sulat ang lahat ng taong mabuti sa lupa. Alam n'yo ba kung ano ang nakalagay sa sulat? Hindi? hahaha! Kung gayon ay hindi ka nabigyan! hehehe... Marahil isang kuwento lamang ngunit nagsasabi ito sa atin ng katotohanan. Tunay ngang may mga taong masasama sa ating mundo! Hindi natin ito maipagkakaila. Ang mas masaklap na katotohanan ay ito. Tila ang mga tao pang ito ang "nag-eenjoy" at nanagana sa kanilang pamumuhay samantalang ang mga mabubuti ay naghihirap! Ano ba ito? Bakit ang masasamang damo ang matagal mamatay? Bakit pinababayaan ng Diyos mangyari ito? Ang talinhaga sa ating Ebanghelyo ay may kasagutan: Ang Diyos ay mapagtimpi. Hindi niya ninanais ang kamatayan ng mga taong makasalanan ngunit ang kanilang pagbabalik-loob. "Unfair!" maari nating sabihin. Ngunit tandaan natin na iba ang pag-iisip ng Diyos sa pag-iisip ng tao. Iba ang kanyang pamantayan sa ating pamantayan. Iba Siyang magmahal sa atin! Magising sana tayong mga makasalanan! Huwag nating balewalain o pagsamantalahan ang malaking pag-ibig ng Diyos. Bawat hininga natin ay dapat magpaalala sa atin na ang Diyos ay nagbibigay ng pagkakataong mahalin natin Siya. Pagkakataon upang suklian natin ang kanyang pagmamahal... Kung alam mo ito ay parang nakatanggap ka na rin ng Kanyang sulat. Mapalad ka. Isa ka sa mga minamahal ng Diyos!

ANG BINHI AT LUPA : Reflection for the 15th Sunday in Ordinary Time Year A - July 13, 2008

Isang lola na parating nakaupo sa pinakaharap ng simbahan ang laging nahuhuli ng paring natutulog kapag siya ay nagsisimula ng magbigay ng homiliya. Minsan ay hindi na nakatiis ang pari at nang nakita niya muling natutulog ang matanda ay pabulong at marahan niyang sinabi sa mga tao: "Ang nais umakyat sa langit ay tumayo..." Natural, nagtayuan ang mga tao maliban sa matandang himbing na himbing sa pagtulog. Pagkatapos ay muli silang pinaupo at pagkatapos ay bigla siyang sumigaw ng malakas: "Ang nais mapunta sa impiyerno... tumayo!" At biglang balikwas si lolang tumayo. Hiyang-hiya ang matanda ng makita niyang nakaupo ang lahat at siya lang ang nakatayo. Kaya't nagpaumanhin siya sa pari at nagsabi: "Pasensiya na po kayo padre... di ko gaanong narinig ang sinabi ninyo. Pero sa nakikita ko ngayon... dalawa tayong nakatayo!" hehehe... si lola nga naman... nandamay pa sa impiyerno! Wag nating tawanan si lola sapagkat marami sa atin ay masahol pa sa kanya. Hindi ko lang tinutukoy ang pagtulog sa simbahan kundi ang ating pakikinig sa Salita ng Diyos. Sa dami ng misa na ating dinaluhan ay maaari nating sabihing "lunod na lunod" na tayo sa pakikinig sa Salita ng Diyos. Ang tanong... bakit parang wala itong epekto sa ating buhay? Ang kasagutan ay nasa ating ebanghelyo ngayon. Ang Diyos ang magsasakang naghahasik ng "binhi" ngunit kung minsan ay para tayong mga lupang ayaw tumanggap o kaya naman ay panandalian lamang ang pagtanggap sa Kanyang Salita. Ilan kaya sa atin ang tunay na makapagsasabing tumatanggap, isinasapuso at isinasabuhay ang Kanyang mga Salita? Ang Bibliya ay isinulat upang ipahayag, pakinggan at isabuhay. Hindi lang sana ito naka-display sa ating bookshelf o kaya naman ay nakatampok sa ating mga dambana o altarina sa bahay. Sana binubuksan din natin ito, binabasa, pinagninilayan, at isinasabuhay araw-araw. Kung kaya nating magsayang ng mahabang oras sa harap ng computer sana kaya rin nating maglaan ng kahit ilang sandali sa pagninilay ng Kanyang mga Salita. Kung kaya nating manood at matiyagang makinig sa mahahabang tele-serye sa tv, sana ganun din sa pakikinig sa Misa. Dito nakikita ang ating pagiging "mabuting lupa". Dito pinatutunayan ang ating pagiging mabuting Kristiyano.

ANG PAMATOK NG DIYOS: Reflection for the 14th Sunday in Ordinary Time Year A - July 6, 2008

Minsan sa isang Golden Wedding Anniversary ay napansin ng isang pari na maluha-luha ang matandang lalaking habang pinapapanibago ang "pangako" ng kasal. Pagkatapos ng misa ay binati niya ito at sinabing: "Lolo, talaga sigurong napakaligaya ninyo ngayon sa 50th anniversary ninyo. Kanina halos mapaluha pa sa saya!" "Ay hindi Padre! Sa katunayan halos mapaiyak nga ako sa lungkot!" "Bakit naman?" ang tanong ng pari. Sagot ang matanda: "Kasi padre, alam mo... 50 years ago, tinakot ako ng tatay ng misis ko. Ikukulong n'ya raw ako ng 50 taon kapag di ko pinakasalan ang anak niya. Sana pala... kung di ko sinunod yon, malaya na ako ngayon!" hehehe... Marami tayong tinuturing na pabigat sa ating buhay: asawa, "monster-in-law"este mother-in-law pala, suwail at "ingratong" mga anak, plastic na kaibigan, mortal na kaaway, "bossing" na manager, etc... Kung minsan naman ay hindi tao: nakakasawang trabaho, utang na di mabayaran, minalas na negosyo, mahirap na pag-aaral, etc.. May good news at bad news ang ebanghelyo ngayon. Ang bad news ay hindi nangako ang Panginoon na tatanggalin Niya ang ating mga "pasanin" sa buhay. Ngunit may good news naman... pagagaanin niya ang ating mga pasanin! Ang sabi ng Panginoon ay gamitin natin ang Kanyang "pamatok". Ang pamatok ay ang kahoy na inilalagay sa batok ng hayop upang mapagaan ang kanyang paghila ng mga bagay. Kung tama ang pamatok hindi mnahihirapan ang hayop. At ano ang pamatok na ito? Walang iba kundi ang Kanyang tapat at walang sawang pag-ibig! Ang nais ng Panginoon ay dalhin natin ng may "pag-ibig" ang ating mga pasanin sa buhay. Kung lalagyan lang natin ng pagmamahal ang ating mga ginagawa araw-araw ay mapapagaan natin ito. Kaunting pagngiti, pagbati, pagkamusta ay sapat na upang makapawi ng pagod, sakit, at kalungkutan. Tandaan natin na hindi nagbibigay ang Diyos ng pasanin na di natin kayang buhatin. Ang Diyos ay kasama natin sa ating paghihirap at mga suliranin natin sa buhay. Nawa ang ating panalangin ay: "Panginoon, wag mong tanggalin ang mga pasanin ko ngayon, bagkus bigyan mo ako ng lakas na mabuhat ito sa pamamagitan ng iyong pagmamahal..."

ANG BATO ng SIMBAHAN: Reflection for the Solemnity of Sts. Peter & Paul Year A - June 29, 2008

Isang obispo at isang 'reckless driver' ang humarap kay San Pedro at naghihintay ng kanilang tutuluyang tahanan sa kabilang buhay. Laking pagkagulat ng obispo nang makatanggap ang driver ng isang napakalaking mansion samantalang ang sa kanya ay isang maliit na bunggalo lamang. "Hindi ito makatarungan!" Angal niya kay San Pedro. "Bakit mas malaki ang bahay niya sa akin? Di mo ba nakikilala na ako ay obispo at siya ay isang hamak na driver lamang?" Sumagot si San Pedro na medyo may pagka-irita sa obispo: "Simple lamang po your excellency, kapag ang driver na ito ay nagmamaneho halos lahat ng pasehero niya ay nagdarasal at humihingi ng tawad sa Diyos. Kapag kayo naman ang nangangaral sa misa ang mga nakikinig niyo ay natutulog..." Totoo nga naman! Lubos na napakalaki ang responsibilidad ng isang alagad ng Diyos lalo na't siya ay namumuno sa Simbahan. Sa ebanghelyo, sinasabing ibinigay sa kanila ang "susi" sa kaharian ng langit. Ibig sabihin, iniatang sa kanila ang kapangyarihang pamunuan ang Bayan ng Diyos... ang Simbahan. Ang Kapistahan ni San Pedro at San Pablo, kapwa mga dakilang apostol ng Simbahan ay dapat magpaalala sa atin ng ating tungkuling ipagdasal at tulungan ang mga namumuno sa ating Simbahan na pinangungunahan ng Santo Papa at ating mga Obispo. Tungkulin din natin ang unawain at sundin ang kanilang mga turo bilang mga kinatawan ni Kristo dito sa lupa. Kung minsan, sa halip na katapatan ay panay pagpula o kritisismo ang ating ibinibigay sa kanila. Kapag hindi tayo sang-ayon sa kanilang itinuturo ay napakadaling laiitin sila at siraan ang kanilang pagkatao. Tandaan natin na bagama't tao rin sila, sila pa rin ang hinirang ni Kristo na nagsabing: " ikaw ay Pedro, at sa ibabaw ng batong ito ay itatayo ko ang aking simbahan, at hindi makapananaig sa kanya kahit ang kapangyarihan ng kamatayan." Ang ibig sabihin ng 'Pedro' ay 'bato'... matigas, di natitinag... matibay na pundasyon. May tungkulin tayong sumunod lalo na't ang kanilang itinuturo ay tungkol sa pananampalataya at mabuting pamumuhay o moralidad. 'Wag sana tayo maging pasaway na kaanib ng Santa Iglesya! Mahalin natin ang Simbahang itinatag ni Kristo!

ANG DAPAT KATAKUTAN : Reflection for the 12th Sunday in Ordinary Time Year A - June 22, 2008

Marami tayong bagay na kinatatakutan. May ilan sa ating takot sa multo. May takot sa tubig, takot sa saradong lugar, takot sa maraming tao, takot sa duktor, takot humarap sa salamin (lalo n'at sarili nila ang kanilang makikita, hehe!)... takot magutom (sa mga walang kahilig-hilig sa pagkain!) ... takot mamatay! May isang mamamatay-taong nagpunta sa kumpisalan. Ganito ang kanilang pag-uusap: "Patawarin mo po ako padre sa aking mga kasalanan. Ako po ay isang pusakal na kriminal... marami na po akong napatay." Tanong ng pari: "Bakit mo ginagawa iyon iho? Anung kadahilanan?" Sagot ng lalaki: "Padre, hindi ko rin po alam. Basta, ako po ay galit sa kanila sapagkat naniniwala silang lahat sa Diyos. Ikaw padre... naniniwala ka rin ba sa Diyos?" Halos himatayin ang pari at sinabing: "Naku iho... anong akala mo sa akin? Hindi ano? Trip-trip ko lang ito!" hehehe... Sino nga ba ang di takot sa atin sa kamatayan? Kung maari ngan ay wag na nating isipin at pag-usapan ito. Bagama't may ilan sa ating may "memorial plan" ay hindi naman natin ito inilalaan para sa ating sarili. Mayroon na ba sa ating nagpasukat ng kanyang damit na pamburol o kabaong? ngiiii! Pero sa ebanghelyo ay magugulat tayo sapagkat sinabi ni Jesus na: "Huwag ninyong katakutan ang pumapatay ng katawan ngunit hindi nakapapatay ng kaluluwa." Oo nga naman. Nakakatawang tingnan na napakarami nating pag-iingat na ginagawa para sa ating katawan ngunit napakaliit para sa kaligtasan ng ating kaluluwa. Pansinin mo ang mga advertisements sa tv... hindi ba't lahat ay para sa kapakanan ng katawan? Wala pa akong nakikitang commercial kung papaano ililigtas ang kaluluwa ko! Isa lang ang ibig sabihin nito... hindi pa rin tayo lubos na naniniwala na may kaluluwa tayong dapat iligtas o kaya naman ay ayaw muna natin pag-usapan ito. Ang katotohanan ay araw-araw na humaharap ang ating kaluluwa sa kapahamakan. Nakakatuwang isipin na ang ilan, sa halip na iwasan ang mga "pumapatay ang kaluluwa" ay kinakaibigan pa ito at inaalagaan. Malinaw ang sabi ni Jesus: "Ang katakutan ninyo ay ang nakapapatay ng kaluluwa at katawan sa impiyerno." Manhid ka na ba sa paggawa ng kasalanan? Balewala na ba sa iyo ang paggawa ng masama? Wala ka na bang balak na magbagong buhay? Mag-ingat ka sapagkat... unti-unti mong pinapatay ang kaluluwa mo...

KRISTIYANO... ANO? : Reflection for the 11th Sunday in Ordinary Time Year A - June 15, 2008

May isang batang tuliro ang nagtampo sa kanyang mga magulang at umakyat sa isang mataas na puno ng niyog. Pinagkaguluhan ito ng mga tao at pilit siyang hinikayat na bumaba sa kadahilanang may kataasan ang puno at baka siya makabitaw. Ayaw makinig ng bata. Dumating ang mga barangay tanod. Ayaw pa rin niyang bumaba. Dumating ang pulis. Ayaw pa rin. Nagkataong may dumaang pari. Sapagkat nakaaabito ay agad siyang nilapitan at sinabihang: "Padre, tulungan mo naman kami. Ayaw makining sa amin ng bata. Baka naman puwede mong pangaralan at pababain. Baka kasi kung mapapaano yung bata." Tahimik na lumapit ang pari sa ibaba ng puno. Tumingala at habang may ibinubulong ay ikinumpas ang kamay na tila baga binabasbasan ang bata ng tanda ng krus! Laking pagkagulat ng mga tao ng biglang bumaba ang bata! "Napakagaling ni Padre! Binasbasan lang e bumaba agad yung bata!" Sagot ang pari: "Anung binasbasan? Alam n'yo ba yung sinabi ko habang winawasiwas ko yung kamay ko? Eto... ikaw baba, o putol puno... baba o putol puno!" Bakit nga kaya kapag nakakakita tayo ng pari ay agad naiisip nating siya'y mangangaral? O taong nakatali lang sa gawaing pansimbahan? Bagamat tayo ay nasa Vatican II na ay may mga tao pa ring makitid ang pag-iisip na ang akala ay ang pari lamang ang may karapatang magsalita ng tungkol sa Diyos o magbigay ng payong pangkakaluluwa. Ang ebanghelyo ay nagpapaalala sa atin ng ating bokasyon bilang Kristiyano na maging mga alagad ni Kristo. Ang pagsunod kay Kristo at mangaral ng kanyang Salita ay di lamang para sa mga nakaabito o nakasutana. Ito ay para sa lahat! Sa bisa ng ating binyag ay naging mga "pari, hari, at propeta" tayo na ang ibig sabihin ay may malaking misyong iniaatang sa atin bilang mga binyagang Kristiyano. Maging aktibo tayo sa mga gawain Simbahan. Tandaan natin na hindi sapat ang magsimba, magdasala o mag-abuloy lamang upang tawagin tayong mga Kristiyano. Tinatawagan ang bawat isa sa ating maglaan ng kanyang oras, kayaman at talino (time, treasure, talent) kahit gaano man kaliit, bilang paglilingkod kay Kristo. Anung paglilingkod ang nagawa mo na para kay Kristo? Baka nasa "itaas ka pa rin ng puno." Baba at kilos na!

ANG PABORITO NG DIYOS : Reflection for the 10th Sunday in Ordinary Time Year A - June 8, 2008

May paborito ba ang Diyos? Marahil, sa ating mga tao ay natural na ang may itinatangi, may pinapanigan, may espesyal sa paningin... may "apple of the eye" kung tawagin. Ngunit ang Diyos... na lubos na makatarungan at pantay kung magmahal... may paborito rin kaya? Hanapin ang sagot sa kuwentong ito... May isang paring kung magpakumpisal ay may kakaibang 'gimik". May dala-dala s'yang maliit na "bell" na kanyang pinapatunog upang sabihin sa mga taong tapos na ang nagkukumpisal at pinatawad na ang kanyang kasalanan. Eto ang mas nakakaintriga, napansin nila na ang haba ng tunog ng "bell" ay depende sa dami ng kasalanan ng nagkumpisal! Minsan, ay nagkumpisal ang tinuturing nilang "pinakamakasalanan sa parokya!" Isa siyang kilalang babaero, sugarol, lasenggero, at halos taglay na niya ata ang lahat ng "bisyo". Nag-abang ang mga tao kung gaano kahaba ang kanilang maririnig na tunog. Nagtaka sila sapagkat nakakatrenta minutos na ay wala pa silang naririnig. "Baka, hindi na nakayanan ni Father... baka hinimatay na s'ya!" ang sabi nila. Laking pagkagulat nila ng biglang lumabas si Father sa kumpisalan at karipas na tumakbong palabas ng simbahan. Nagtungo siya sa kampanaryo ng simbahan at narinig ang... "Bong! bong! bong! booong!" Ganito kagalak ang Diyos sa mga kasalanang nagsisisi. Kaya nga sa sinabi n'yang: "‘Habag ang ibig ko at hindi hain.’ Sapagkat naparito ako upang tawagin ang mga makasalanan, hindi ang mga banal,” ay ipinapakita lamang niya ang kanyang pagtatangi sa mga taong makasalanan. Kung minsan ay napanghihinaan tayo ng loob sa dami at bigat ng ating mga kasalanan. Parang wala na tayong pag-asang magbago. Kung minsan naman ay paulit-ulit ang ating mga masamang pag-uugali. Kakukumpisal lang ay pareho na namang kasalanan ang nagawa. Kaya't ayaw ng magkumpisal... wala ng bilib sa Sakramento! Magkakasala din naman kasi bukas... bakit pa kinakailangang magkumpisal? Sa mga ganitong sitwasyon ay dapat sigurong habaan natin ang ating pasensya sa sarili. "Be patient with yourself as God is patient with you!" Nasa pagtitiyaga, pagsisikap at pagtitiwala sa Diyos ang susi ng pagbabago. Sana ay lagi nating maalala ang laki ng pagpapatawad ng Panginoon. "Where sin abounds... grace abounds all the more!" Kung makasalanan ka... matuwa ka. Sapagkat isa ka sa mga paborito ng Diyos!

GAWA... HINDI SALITA : Reflection for the 9th Sunday in Ordinary Time Year A - June 1, 2008

"Actions speak louder than voice!" Natutunan ko ito bata pa lamang ako. Kalimitan kasi ay iba ang ating sinasabi sa ating ginagawa. May isang nakakatuwang kuwento tungkol sa isang malaking barkong nasiraan sa gitna ng dagat. Siyempre, kanya-kanyang sakay sa "life-boat" ang mga pasahero. Nagkataong sumobra ng sakay ang isang life-boat, kinakailangang tatlo ang magsakripisyong umalis sa life-boat. Tumayo ang isang Amerikano at sumigaw ng "Long live America!" at bigla syang tumalon sa dagat. Isang Espanyol naman ang sumunod. Tumayo at malakas na isinigaw ang "Viva Espanya" at sabay talon din sa tubig. Buong yabang din na tumayo ang isang Pilipino. Sumigaw ng malakas: "Mabuhay ang Pilipino!" at itinulak ang Hapon sa tubig! Marahil hindi natin maikakaila ang dami ng Kristiyano sa ating bansa. Dagsa ang mga nagsisimba tuwing Linggo sa mga Simbahan at siguradong napupuno ng maraming "Panginoon, Panginoon..." ang mga dasal sa Simbahan. Sapat na ba ito upang sabihing "makaDiyos tayong mga Pilipino?" Malinaw ang sabi ng Panginoon sa ating Ebanghelyo ngayon: "Ang bawat nakikinig sa aking mga salita at hindi nagsasagawa nito ay matutulad sa isang taong hangal na nagtayo ng kanyang bahay sa buhanginan." Marahil, marami ang nagdarasal. Marami ang nakikinig. Ngunit ilan kaya ang nagsasagawa ng Kanyang Salita? Kaya nga tama ang sinasabi sa atin ni Santiago Apostol na "ang pananampalatayang walang kasamang gawa ay pananampalatayang patay!" Nagsisimba ka ngunit pag-uwi mo sa bahay ay suwail ka pa ring anak, taksil ka pa ring asawa, mapanlait ka pa rin sa kapwa, nanlalamang ka pa rin sa iba... Asahan mong babagsak ang buhay mo sapagkat itinayo mo ito sa "buhanginan." Hindi sapat ang may tangang Bibliya o Rosaryo sa kamay at mangaral ng Kanyang Salita kung hindi naman marangal ang ating pamumuhay. Siguradong maririnig natin sa Panginoon ang mga salitang: ‘Kailanma’y hindi ko kayo nakilala. Lumayo kayo sa akin, mga mapaggawa ng masama!’

YOU BECOME WHAT YOU EAT! : Reflection for the Solemnity of the Body and Blood o Christ - May 25, 2008 (Reposted & Revised)

Napakasarap kumain! Lalo na kapag libre! hehe... Marahil isa itong natatanging kaugalian na taglay nating mga Pilipino. Pansinin mo ang bati mo kapag may bisitang dumating sa bahay. Ang ating agad na tanong ay "Kumain ka na ba?" O kapag nadatnan tayong kumakain ay sasabihin nating: "Tara Kain tayo..." Tayong mga Pilipino ay masasabi nating tunay na "palakain". Lahat na lang ng pagdiriwang ay dapat may kainan... "Pa-cheezeburger ka naman! Burger! Burger!" Mapabinyagan man, kasalan, nakakuha ng bagong trabaho, nanalo sa lotto, pumasa sa exam... at kahit "kamatayan" hindi pinapatawad... dapat me kainan pa rin! Kung mahalaga ang pagkain ay dapat nating pagtuunan ito ng pansin. Merong nangyayari na hindi natin namamalayan kapag tayo'y kumakain... nagiging kabahagi ng ating katawan ang ating kinakain. We become what we eat...! Kaya nga ingat...! Kapag puro baboy ang kinakain mo e magmumukha ka ring baboy! Kapag kambing naman ay malamang maging amoy kambing ka! Kapag puro junk foods naman ay magiging junk din ang katawan mo... You become what you eat! Ngayon ko naintindihan kung bakit inalay ni Hesus ang kanyang sarili sa atin upang ating maging pagkain... gusto niyang maging katulad Niya tayo! In the Eucharist... we become like Christ!... Nagiging katulad natin S'ya! Ganito ba talaga ang nangyayari pagkatapos nating magkomunyon? Nagiging katulad ba ni Kristo ang ating pag-iisip? Ang ating pananalita? Ang ating pagkilos? Kaya naman pala kahit "eat all you can" ang ating pagtanggap ng Komunyon ay parang no effect sa atin ay sapagkat hindi natin ipinapakitang nagiging katulad Niya tayo. Sana pagtinanggap natin Siya sa Banal na Komunyon ay maging mas maunawain tayo. Maging mas mapagpatawad, mapag-aruga, magpagpakumbaba... Become what you eat... become like Christ!